สามีร้ายซ่อนรัก のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 49

สายตาที่ดูมุ่งมั่นบวกกับน้ำเสียงที่มั่นคงทำเอาเธอกลัวเล็กน้อย สองคนยืนจ้องตากันไปมา จนกวิณธิดา วิ่งมาเข้ามาดึงแขนเสื้อของคนตัวโต พร้อมกับส่งยิ้มฟันขาวให้ กวิณภัทรเห็นแบบนั้นจึงย่อตัวลงมาจับไหล่ ลูบแก้มหนูน้อยอย่างแผ่วเบา “คุณลุงเป็นพ่อหนูใช่ไหมคะ”กวิณภัทรได้ยินแบบนั้นน้ำตาถึงกับคลอเบ้า ยิ่งตอกย้ำให้เขารู้สึกผิดขึ้นไปอีก เขาพยักหน้าให้หนูน้อย ก่อนดึงลูกสาวเข้ามากอด แต่กอดไม่ทันไรก็ถูกปรายปรีญาดึงแขนออกแล้วอุ้มเอาลูกขึ้นไปไว้บนอก“คุณภัทรกลับไปเถอะค่ะ เราแม่ลูกอยู่กันได้ ถึงจะไม่มีคุณ ที่ผ่านมาก็ไม่ได้ลำบากอะไร ต่างคนต่างอยู่ แล้วคุณก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก”ปรายปรีญาพูดจบก็อุ้มลูกเดินเข้าบ้านไปกวิณภัทรจะก้าวขาตามแต่ก็ถูกเพ็ญศรีห้ามไว้เสียก่อน และเรียกให้ไปคุยกันที่แคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน กวิณภัทรก้มกราบตักของเพ็ญศรีพร้อมกับกล่าวขอโทษที่ทำให้ลูกท่านต้องเสียใจ เธอเองก็ไม่อยากถือโทษโกรธอะไร แต่ก็ไม่อยากให้ลูกสาวกลับไปเสียใจอีก จึงอยากให้กวิณภัทรกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม เหมือนตอนที่ไม่มีลูกสาวเธออยู่ในชีวิต“ผมทำไม่ได้หรอกครับ”“ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะคุณภัทร ยัยปรายเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่เพียบพร้อมมาแต่แรก

สองสามวันมานี้ปรายปรีญารู้สึกแปลกใจที่กวิณภัทรแทบไม่มายุ่มย่าม เจ๊าะแจ๊ะให้เธอต้องรำคาญใจ ส่วนแม่เธอก็ทำตัวแปลกๆ ลูกสาวก็คอยเอาแต่หลบหน้า ทุกคนเป็นอะไรกันหมดก็ไม่รู้ “ปราย วันนี้เอาน้ำพริกไปส่งตลาดแทนแม่หน่อยนะ แม่รู้สึกเพลียๆ ยังไงก็ไม่รู้” “ไม่สบายหรือเปล่าคะ ไปหาหมอไหมเดี๋ยวปรายพาไป” “ไม่ต้องๆ แม่นอนพักสักชั่วโมงก็คงจะดีขึ้น ช่วงนี้แม่พักผ่อนน้อย นอนไม่ค่อยหลับด้วย” “ได้ค่ะ เดี๋ยวปรายรีบไปรีบมานะคะ แล้วก็จะพายายหนูไปด้วย เผื่อไปเดินดูของที่ตลาดซื้อของเข้าบ้าน” “จะพาไปทำไม ช่วงนี้หน้าฝน ถ้าฝนตกกลางทาง หลานเปียกฝนขึ้นมาก็ไม่สบายกันพอดี ดูข้างนอกนั้นสิ ฟ้าครึ้มมาโน่นแล้ว แกเองก็รีบไปรีบมา” ปรายปรีญามองออกไปทางหน้าต่างเห็นเมฆฝนตั้งเค้ามาแต่ไกล เกรงจะเป็นเหมือนที่แม่ว่า “ก็ได้ค่ะ งั้นปรายฝากยัยหนูไว้ก่อนนะคะ จะได้รีบไปส่งรีบมา” เพ็ญศรีพยักหน้าให้ แล้วเดินมากอดลูกสาว พร้อมกับขอโทษลูกสาวตัวเอง ปรายปรีญาทำหน้างงๆ ว่าแม่ขอโทษตนเองเรื่องอะไร แล้วขอโทษทำไม “ก็ขอโทษ ที่วันนี้แม่ต้องให้แกไปส่งของในตลาดให้ไง เลยลำบากแกเลยเนี่ย” “โหย แม่เรื่องแค่นี้เองปกติปรายก็ทำเป็นประจำอยู่แล้วนะ แม่

กวิณภัทรเดินเข้ามาในห้องประชุมด้วยท่าทางสีหน้าอารมณ์ดี แตกต่างจากร่างอวบที่เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง แถมมือยังถูกพันธนาการด้วยกุญแจมืออีกแล้วต้องมาคอยยืนอยู่ข้างๆ เขา อายผู้คนในห้องประชุมก็อาย ยิ่งเธอพยายามต่อต้านดื้อดึง เขาอาจจะทำมากกว่านี้ก็ได้ เหล่าพนักงานกว่า400คน มองมาข้างหน้าแล้วก็หันไปซุบซิบนินทาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเหมือนเคย “นั้นไง ต่าย ปรายยืนอยู่ข้างๆ คุณภัทร หน้าบูดเป็นตูดลิงเลย” “อือ เห็นแล้ว สงสัยถูกบังคับให้มาด้วย ดูมืออีกข้างสิ” ต่ายพยักพเยิดให้ยี่หวาดูมือที่มีผ้าพันอยู่ แต่ก็เห็นว่าภายใต้ผ้าคือกุญแจมือ “คุณภัทรทำเกินไปหรือเปล่าต่าย ทำแบบนี้มันผิดกฎหมาย” “แล้วเราทำอะไรได้ล่ะ รอเลิกประชุมก่อนค่อยไปหาน้องแล้วกัน” เสียงเซ็งแซ่ต้องหยุดลง เมื่อกวิณภัทรก้าวขาขึ้นโพเดียม เพื่อกล่าวเปิดประชุม ซึ่งเป็นประจำของทุกวันศุกร์สุดท้ายของเดือนที่จะมีการจัดประชุมขึ้นเพื่อฟังความคิดเห็นของเหล่าพนักงานว่าต้องการสิ่งใดในการอำนวยความสะดวกในการทำงาน และวันนี้ทางบริษัทมาขอคะแนนเสียงกับพนักงานว่าหากทางบริษัทจะจ้างหมอนวดคลายเส้น มาให้บริการทุกวันจันทร์ของเดือน จะดีหรือไม่ จะเป็นการ

หลังจากที่แก้วฤดีกลับไปปรายปรีญานั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาครู่ใหญ่ ก็จริงอยู่ที่กวิณภัทรเคยทำร้ายจิตใจเธอจนบอบช้ำ แต่เรื่องราวที่ผ่านมาวันเวลาที่ผ่านไปเธอเองก็ยอมรับว่าไม่เคยลืมเขาไปจากใจได้เลย และถ้าวันนี้เธอยังจมอยู่กับความหลังแล้วชีวิตเธอกับลูกจะมีความสุขไปได้อย่างไร เธอจะลองให้โอกาสเขาสักครั้ง คิดได้อย่างนั้นมือคว้ากระเป๋าสะพายได้ก็รีบเดินออกจากบ้าน ขายังก้าวไม่พ้นประตูรั้วก็ต้องชะงัก เมื่อเจอว่ามีชายร่างกายกำยำ 2-3 ยืนดักรอเธออยู่หน้าบ้าน สายตามองมาที่เธออย่างพิจารณาแล้วก้มมองรูปถ่ายก่อนจะพยักหน้าให้กัน สัญชาตญาณของเธอบอกได้ทันทีว่าผู้ชายเหล่านี้ไม่ได้มาดีแน่ๆ ขาสองข้างค่อยๆถอยหลังหันกลับเพื่อเตรียมหนี แต่ก็ก้าวได้เท่านั้นเพราะพวกมันไวกว่า ร่างอวบที่เชื่องช้าเหมือนเต่าชราแบบเธอ ปรายปรีญาพยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากการจับตัวพร้อมกับตะโกนให้คนช่วย “พวกแกเป็นใคร ต้องการอะไร อยากได้เงินเหรอในกระเป๋าฉันพอมีอยู่บ้าง เอาไปหมดเลย แต่ปล่อยฉันไปเถอะนะลูกฉันยังเล็ก” เธอพยายามวิงวอนแค่คิดว่าตัวเองจะไม่ได้อยู่เห็นหน้าลูกใจเธอก็แทบสลายหากต้องตายด้วยน้ำมือพวกนี้ “ฉันไม่อยากได้เศษเหรียญใ

หน้าห้องฉุกเฉินทุกคนต่างมายืนรอการผ่าตัดของกวิณภัทร ร่างอวบซึ่งสภาพตอนนี้ดูอิดโรย ใบหน้าปูดบวม พยาบาลขอให้ไปตรวจร่างกายและพักก่อนเธอก็ไม่ยอมไป เธอเดินวนไปมาอยู่อย่างนั้น จนเพ็ญศรีลุกขึ้นมาดึงแขนลูกสาวไว้ “ปราย แม่ว่าแกเองก็ควรไปพักนะ” “ไม่ค่ะแม่ ปรายจะรอคุณภัทร ปรายจะรอเขาออกมา” ปรายปรีญบอกคนเป็นแม่ เพ็ญศรีได้แต่สงสารลูกสาว แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย เวรกรรมอะไรกันหนอชีวิตคู่ของทั้งสองคนถึงประสบพบแต่วิบากกรรม “โธ่ ยัยปราย” เพ็ญศรีลูบหัวลูกสาวแล้วดึงเข้ามากอด เธอรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนของเสียงสะอื้นที่ปรายปรีญาพยายามกลั้นไว้ เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง อาจารย์หมอก็ออกมาจากห้องผ่าตัดด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด “คุณหมอคะ คุณภัทรเป็นอย่างไรบ้างคะ” “คนไข้เสียเลือดมาก หมอเสียใจด้วยนะครับ” สิ้นเสียงของหมอ ปรายปรีญาก็สติหลุดวิ่งฝ่าทุกคนเข้าไปในห้องผ่าตัดพร้อมกับบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง เธอเห็นพยาบาลกำลังเก็บอุปกรณ์ผ่าตัดโดยมีร่างชายหนุ่มนอนอยู่บนเตียงถูกคลุมด้วยผ้าสีเขียวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ขาที่ก้าวแทบไม่ออกเดินไปยืนข้างขอบเตียง เธอยืนนิ่ง น้ำตาไหลมาดุจสายลำธาร ตัวสั่นไหวด้วยแรงสะอื้น “ไหน