สามีร้ายซ่อนรัก

สามีร้ายซ่อนรัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-07
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
49Bab
1.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อสาวร่างอวบที่หน้าตาพอเข้าวัดให้หมาเห่าเล่นได้ ต้องมาแต่งงานเพราะได้เสียกับประธานบริษัทที่ตัวเองทำงานอยู่ แถมเขายังใจร้ายกับเธออีก

Lihat lebih banyak

Bab 1

ยินดีต้อนรับพนักงานร่างถึก

「安里さん、お体はすでに多臓器不全の兆候を示しています。このまま治験を続ければ、3ヶ月ももたないでしょう」

医師が差し出した検査報告書を見つめながら、安里梨花(あんり りか)はかすかに苦笑した。

「構いません、3ヶ月あれば十分です」

これは江川晨也(えがわ ともや)のそばにいられる、唯一のチャンスだ。彼女は、それを手放すつもりはなかった。

病院を出た彼女はそのまま自宅へと戻った。玄関に足を踏み入れた瞬間、寝室から熱を帯びた情事の声が聞こえてきた。

足元でだらりと下がっていた手が、無意識にきゅっと握りしめられた。

彼女は知っていた。晨也の周囲には常に女性が絶えなかったことを。

だが、自宅に女性を連れ込んだのは、今回が初めてだった。

こんな場面は見たくない――そう思って目をそらしかけたとき、ふと視界の隙間からその女の顔が見え、彼女は足を止めた。

血の気が引いていくのを感じた。あの女の顔は、彼女の脳裏に深く刻まれているものだったからだ。

呆然としているうちに、室内の気配が止み、晨也はだぶだぶのズボンを穿いて出てきた。彼女を見た瞬間、彼の目に冷たさが宿った。

「ちょうどよかった。新しい薬が届いた。今回は量を増やすぞ」

そう言って、彼は薬の瓶を彼女の手に押しつけた。

瓶を握りしめたまま、梨花の目に熱がにじんだ。「なぜ……望月念希(もちづき ねんき)なの?」

彼女は決して忘れない。望月念希、それは彼女の両親を死に追いやった仇の娘なのだ。

晨也の口元に嘲笑が浮かんだ。

「俺が誰と寝ようが、お前に許可を取る必要があるとでも?安里、まだ自分を俺の恋人だとでも思ってるのか?

俺は念希と寝ただけじゃない。彼女と結婚もするよ。

さっさと薬を飲め。念希の体はもう、時間がないんだ」

薬の瓶が、まるで火でもついたように熱く感じられた。彼女は目を見開き、呆然と晨也を見つめた。

「この半年、私が試していた薬は……全部、彼女のためのものだったの?」

命を削って試したその薬は、仇の娘のためだったのか?

胸の奥で怒涛のように感情が渦巻いた。彼女は唇を噛みしめ、血の味が口いっぱいに広がるまで、絶対に緩めなかった。

晨也の目に軽蔑の色が浮かんだ。「なんだよ、望月家のお嬢様と知った途端、今までの報酬が安すぎるとでも思ったか?」

彼は財布から万円札の束を取り出して、彼女の顔に叩きつけた。

「これで足りるか?さっさと飲め!倍の量だ!」

札束の衝撃にくらくらとしながら、梨花の脳裏には、長く封じ込めていた記憶が蘇った。

19歳の頃、道端で瀕死の状態で記憶を失っていた晨也を、彼女は家に連れ帰った。

すべてを失った彼と、肩を寄せ合って支え合い、お互いを人生で最も大切な存在とみなしていた。

20歳のある夜、酔った勢いで彼は恐る恐る想いを打ち明けた。その夜、二人は初めて結ばれた。

若さゆえの情熱は火のように激しく、二人は幾度も愛し合った。やがてその舞台は自宅からホテル、映画館の一角や路地裏へと広がっていった。

だが、最後の一度は、七つ星の高級ホテルだった。

梨花は裸で、全身にキスマークが残っていて、金持ちの御曹司はズボンを引き上げて立ち去った。

晨也は衝撃と怒りで叫んだ。「あのクソ野郎を殺してやる!」と。

だが結局は彼女を抱きしめてキスし、激しく求めた。

その夜、彼は何度も彼女の耳元でささやいた。「気にしない。愛してる」

だが梨花は、その涙をぬぐいながら、絶頂の瞬間に言った。

「私が望んだの。彼は私に、あなたでは一生稼げないほどの金をくれるの」

何を口走ったか覚えていない。ただ、彼を全否定したことだけは覚えている。

彼のことを夢想家だと言い、彼が一緒にいるのはただ欲望を満たすためだけだと言い、そんな人間はスラム街に住むのがふさわしく、一生這い上がれないと言った。

晨也は茫然と立ち去り、噂ではその夜、足を滑らせて頭を打ち、三日三晩の昏睡状態に陥ったという。

目覚めた彼は、すべての記憶を取り戻し、港町の御曹司として蘇った。

冷酷非情な存在となり、「梨花」という名前は、彼の中で決して口にしてはならないものとなった。

あれから5年――彼女はまるでこの世から消えたかのように姿を消した。

だが、真実を知るのは彼女だけだった。あの夜、彼の元を離れたのは、金のためじゃなく、彼を巻き込まないためだった。

16歳まで彼女も名家の令嬢だった。だが、望月家は彼女の父の会社を奪った。そして彼女の母を自分のものにするため、彼女の父を自殺に追い込んだ。

父の死から一週間後、母も手首を切って自ら命を絶った。数日で彼女はすべてを失った。

晨也と別れたのは、復讐のチャンスを掴んだからだった。彼を守るため、自ら悪女を演じた。

父母の仇に復讐を果たし、敵を52階のビルから突き落とした。だがその代償は、「過失致死」での服役だった。

出所後、生きるために職を探し、巡り巡って晨也の前に現れた。

そして彼も、復讐の機会を手にした。彼女に法外な報酬を与え、副作用の強い治験の薬を試させたのだ。

彼女の目が潤んだのを見て、晨也は再び口を開いた。その冷たい声には、わずかな期待がにじんでいた。

「まさか、お前が薬を試してた理由が、金じゃなくて、俺のそばにいたかったからか」

梨花は一瞬、はっとして我に返った。彼女は静かにしゃがみ、床に散らばった札束を一枚一枚拾い集めた。口元には、苦しさを押し殺すような笑みが浮かんだ。

「もちろん、お金のためよ」

一度嘘をついたら、最後まで演じきるしかない。彼と再び愛し合う資格なんて、もう彼女にはないのだから。

残された3ヶ月、彼のそばにいられるだけで、もう十分だ。

3ヶ月後には、この静けさを、全て彼に返してあげるつもりだった。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
49 Bab
ยินดีต้อนรับพนักงานร่างถึก
ติ้ ติ้นนน เสียงเครื่องสแกนบัตรหน้าห้องทำงานประจำแผนกQC ดังขึ้น บ่งบอกว่ามีพนักงานกำลังจะเข้ามา ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างอวบ ที่หิ้วของกินพะรุงพะรัง ผมเพ้าที่ยาวถึงกลางหลังกระเซอะกระเซิง เหมือนผ่านสมรภูมิรบมา แต่ก็เป็นความเคยชินของพนักงานแผนกนี้ที่เห็นเป็นประจำทุกวันจนคุ้นชินตา“พี่ๆ สวัสดีค่ะ ขอโทษทีมาช้า มัวแต่ปิ้งหมูช่วยแม่อยู่” ปรายปรีญาหอบหิ้วของไปไว้บนโต๊ะ พร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ออกมาดูรายชื่อคนที่สั่งหมูปิ้งข้าวเหนียวร้านแม่เธอไว้“แหม่ อิอ้วน ทำอย่างกะทุกวันมาเช้านี่ กูตักข้าวรอนานละ”ต่าย สาวทอม ลูกค้าขาประจำที่ชอบสั่งหมูปิ้งกับเธอทุกวัน และเป็นพี่ที่เธอสนิทด้วยมากที่สุดเพราะตั้งแต่ที่เธอเข้ามาทำงานก็มีต่ายคอยสอนงานเธอเสมอ จึงไม่แปลกที่การแทนชื่อเรียก หรือกิริยาท่าทางที่ไม่สุภาพ อาจไม่ถูกใจใคร แต่เธอและพนักงานในห้องต่างรู้จักนิสัยกันเป็นอย่างดี“โธ่ พี่ต่าย ทำเป็นบ่น ควรชินแล้วม่ะ เอ้านี้ หมู4 ไม้ ไม่เหนียว”ปรายปรีญาเดินเอาหมูปิ้งแจกจ่ายตามโต๊ะพี่ๆ และเดินไปที่โต๊ะตัวเองเพื่อเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์เตรียมหน้าเว็บไซน์ เพื่อที่จะทำงานของวันนี้ ก่อนจะหยิบกระเป๋าใบเล็กๆ ที่ม
Baca selengkapnya
งานเลี้ยงที่ไม่มีวันเลิกลา
“พี่ปรายชุดนี้เป็นไง สวยไหม”เสียงเรียกของน้องสาวคนเดียวของปรายปรีญา ที่วันนี้เธอขอร้องให้มาเป็นเพื่อนเพื่อเลือกซื้อชุดราตรีใส่ไปงานเลี้ยงวันเสาร์ที่จะถึงนี้ปรางปรีญาถือชุดเดรสเกาะอกสีแดงแปร๊ดดดความยาวสั้นเลยเขาขึ้นมาเหนือต้นขาเดินเข้ามาพร้อมกับเอาชุดทาบใส่ตัวเธอเพื่อวัดขนาดดูว่าเหมาะกับเธอหรือไม่แต่สำหรับปรายปรีญาชุดนี้ไม่เหมาะกับเธออย่างยิ่งด้วยรูปร่างของตัวเองที่อวบอั๋นและไม่ได้สูงมากจึงไม่เหมาะมากนักหากใส่ชุดสีสันสดเกินไป“ไม่อ่า พี่ว่ามันโป๊ไป อีกอย่างแกดูสาระร่างพี่ด้วยไม่เอาตีกว่า”"แต่ปรางว่าสวยดีออก อีกอย่างหุ่นแบบพี่ปรายสมัยนี้เขาฮิตกันจะตาย "ปรางปรีญาพูดกระเซ้าเย้าแหย่พี่สาวแต่ความเป็นจริงตัวเธอเองอยากได้เองมากกว่าแต่ติดตรงที่ว่าไม่รู้จะใส่ไปงานอะไร จึงตัดใจเอาชุดกลับไปแขวนไว้ที่เดิม ปรายปริญาเดินเข้าออกล็อกร้านขายเสื้อผ้าอยู่นาน จนไปเจอชุดกึ่งเดรสถึงราตรีสีน้ำเงินเข้ารูปทรง ถ้ามองผ่านๆ ก็พอดีกับรูปร่างของเธอความยาวของชุดยาวลงมาถึงเข่า รอบกระโปรงมีผ้าลูกไม้บางๆ โอบรอบไว้อีกชั้น แขนเสื้อเปิดไหลไม่โป๊มากเกินไป ตอนเธอเดินมา มองแว๊ปแรกถึงกับสะดุดตา ปรางปรีคนหนึ่งเดินมาเห็นย
Baca selengkapnya
งานเลี้ยงที่ไม่มีวันเลิกลา 2
"ฮือออ หึๆๆ ฮือออออ"เสียงร่ำไห้ ของผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของกวิณภัทรตอนนี้ มันช่างเจ็บปวดกรีดลึกลงไปในใจเขานัก"พี่จะไปคุยกับมันให้รู้เรื่อง มันทำแบบนี้กับน้องแก้วได้ยังไง""พี่ภัทร อย่าไปเลยนะคะ ยิ่งพี่ไปหาเขา เขายิ่งจะทำร้ายแก้ว""แต่ว่า น้องแก้ว....""แก้วไม่เป็นไรค่ะ แก้วแค่อยากระบายความรู้สึกที่มันอยู่ข้างใน เท่านั้นเอง"สาวสวยใบหน้าหวาน แต่ดวงตากลับแปดเปื้อนน้ำตา ที่ไหลลงมาอาบสองแก้ม รอยฝ่ามือจางๆ บนใบหน้าที่ยังทิ้งรอยไว้ให้เขาเห็นแก้วฤดี เป็นผู้หญิงที่กวิณภัทรแอบรักมาตั้งแต่เรียนอยู่ม.ปลาย แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถครอบครองคนที่อยู่ตรงหน้าได้แล้ว เพราะแก้วฤดีเพิ่งแต่งงานไปเมื่อสองปีก่อนกับเพื่อนร่วมมหาลัยของเขา เขาเคยสารภาพรักกับผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว แต่เธอเลือกที่จะปฏิเสธเขา เพราะแก้วฤดีรักผู้ชายที่เป็นสามีมาก แต่แต่งงานกันหม้อข้าวยังไม่ทันดำ สามีก็ออกลายเสือ แอบคบชู้ จนแก้วฤดีจับได้หลายครั้ง และทุกครั้งเขาจะเป็นที่พักพิงทางใจ สำหรับเธอเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน พอเห็นข้อความที่แก้วฤดีส่งมา เขาไม่เคยลังเลที่จะไม่มาทันทีเลยสักครั้ง"แก้วไม่น่าแต่งงานกับเขาเลย แก้วนึกว่าเขาจะรักแก้วเหมือ
Baca selengkapnya
บังเอิญหรือผีผลัก
ยามเช้าของอีกวัน แสงอรุณอ่อนๆ สาดแสงเข้ามาผ่านทางหน้าต่าง กระทบกับเปลือกตา หญิงสาวที่กำลังงัวเงีย ปรายปรีญาพยายามลืมตาสู้แสง ศรีษะที่หนักอึ้ง มึนงง ปวดไปทั้งหัว เธอจึงพยายามสะบัดหัวไปมาเพื่อให้ตัวเองตั้งสติได้ ก่อนจะยันกายลุกขึ้น พิงหัวเตียง มองสำรวจไปรอบๆ ห้อง เเจกันลายครามที่อยู่มุมห้องตั้งตระหง่านโดดเด่น ผ้าม่านสีโอรสราคาแพงปลิวไปมาอยู่รีบหน้าต่างเวรละ!! ห้องใครวะเนี่ย แล้วเรามาอยู่นี่ได้ยังไง เธอพยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออก จึงรีบลงจากเตียง แต่ก็ยิ่งตกใจเข้าไปอีกเมื่อเสื้อผ้าที่สวมใส่ไม่ใช่ชุดตัวเอง แต่กลับเป็นชุดกีฬาผู้ชาย ที่เธอสวมได้พอดีเปะ"อ้าวคุณ ตื่นแล้วเหรอคะ ชุดคุณดิฉันซักให้เมื่อคืนเลยเอามาให้นะคะ"คุณป้าท่าทางใจดีเดินเปิดประตูเข้ามา พร้อมกับยื่นชุดเดรสตัวเมื่อคืนให้กับเธอ ปรายปรีญายกมือไหว้ขอบคุณ"คุณป้าคะ หนูจำไม่ได้ว่ามาอยู่นี่ได้ยังไง แล้วที่นี่มันที่ไหนคะ""อ่อ เมื่อคืนคุณหนูของป้าเขาพามาค่ะ ""ห่ะ คุณหนูนี้ผู้หญิงหรือผู้ชายคะป้า แล้วชุดที่ใส่ ...."ปรายปรีญาทำท่าตรงใจ สีหน้ากังวล"คุณหนูของป้าเป็นผู้ชาย แต่ไม่ต้องตกใจไปนะ ป้าเป็นคนเปลี่ยนชุดให้เอง ""อ่อค่ะ ขอบคุณนะคะ"
Baca selengkapnya
บังเอิญหรือผีผลัก 2
เย็นตะวันคล้อย ใกล้ค่ำ ปรายปรีญาก็ลงมาช่วยแม่เตรียมของขาย ขาก้าวลงบันได แต่ปากอ้าหาว จนเห็นลิ้นไก่ เปลือกตาก็เปิดไม่เต็มตา เพราะยังรู้สึกแฮงค์จากฤทธิ์สุรา เมื่อคืน" โห พี่ปรายอ้าปากหาวขนาดนี้ ไม่ใช่ยุงบินเข้าไปวงไข่แล้วเหรอ""อ้าว แกกลับมาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย เห็นไม่ค่อยอยู่ติดบ้านเลยช่วงนี้""กลับมานานแล้วจ้าาจนช่วยแม่เสียบหมูเสร็จแล้วเนี่ย อีกอย่างช่วงนี้ใกล้สอบไฟล์นอล ก็เลยออกไปติวกับเพื่อนมา ว่าแต่พี่เถอะ เมื่อคืนไม่กลับบ้านแม่เป็นห่วงแทบแย่""เออ ช่างเถอะ แล้วแม่ไปไหนเนี่ยพี่ลงมาไม่เห็นเลย""เห็นบอกว่าจะออกไปร้านขายยา ยังไม่มาเลย ไปนานแล้วนะ""แม่ไม่สบายเหรอ เดี๋ยวพี่เดินออกไปดูก่อนนะ แกก็เก็บจองให้เรียบร้อยละ "ปรายปรีญาบอกน้องสาวเสร็จ ก็เดินออกไปยืนรอแม่ ริมร้hวประตูบ้าน ที่สูงเลยหน้าอกนิดเดียว ในสมองก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนคนเป็นแม่เดินมาจนจะประชิดตัวถึงรู้สึกว่ามีคนมา"อ้าว แม่ตกใจหมดเลย ไปซื้อยาอะไรมาเนี่ย ไม่สบายเหรอ""แม่ไม่ได้เป็นอะไร ช่วงนี้รู้สึกเหนื่อยๆ เลยไปซื้อยาบำรุงมานะ""อ่อ งั้นก็เข้าบ้านกันเถอะ ป่านนี้ไอ้ปรางเตรียมของเสร็จแล้ว เดี๋ยววันนี้ปรายจะทำกะเพราหนวดหมึ
Baca selengkapnya
มรสุมชีวิต
"ปราง"ปรายปรีญาเรียกน้องสาว ทั้งๆ ที่ขายังก้าวไม่ถึงหน้าห้องI.C.U ด้วยซ้ำ"พี่ปราย แม่ยังไม่ออกมาเลยพี่"ปรางปรีญาโผลเข้ากอดพี่สาว เสียงสะอื้นยังดังมาเป็นระยะ"แล้วแม่เป็นอะไรปราง""ปรางก็ไม่รู้อ่าพี่ ตอนเก็บร้านแม่ ก็ยังดีๆ อยู่เลยแล้วแม่ก็บ่นว่าเหนื่อย แล้วก็เจ็บหน้าอก แล้วจู่ๆ แม่ก็ล้มลงไปเลยอ่า""ใจเย็นๆ แม่ไม่เป็นอะไรหรอก แม่เราแข็งแรงจะตาย"ปรายปรีญากอดปลอบน้องสาวตนเอง ที่ตัวสั่นเทา เธอรู้ดีว่าน้องสาวคงตกใจมาก เธอจึงเลือกที่จะไม่ร้องไห้หรืออ่อนแอ ให้น้องเห็น"ญาติคนไข้หรือเปล่าครับ"หมอเดินมาถามสองสาวที่นั่งหันหลังให้ประตูจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนเดินออกมา"ใช่ค่ะ ฉันเป็นลูกสาวของคนที่อยู่ด้านในค่ะ""คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ แต่เดี๋ยวหมอเชิญไปคุยที่ห้องหน่อยนะครับ""อ่อค่ะ"ปรายปรีญาสั่งให้น้องสาวรอแม่อยู่ที่หน้าห้องI.C.Uส่วนตัวเอง เดินตามหมอไปเพื่อคุยอาการของแม่"สรุปแล้วแม่ฉันเป็นอะไรหรือคะหมอ"ปากถามหมอ แม่มือที่กุมไว้ตรงตักเย็นเฉียบเพราะเหงื่อที่ซึมออกมา"ผมไม่ทราบว่าทางครอบครัวรู้ไหมครับว่าคนไข้ป่วยเป็นโรคหัวใจ""อะไรนะคะ โรคหัวใจ""ใช่ครับ คนไข้เข้ารับการรักษามาได้2ปีแล้ว เรา
Baca selengkapnya
ผู้ชายคนแรก
"คุณภัทร คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ"ปรายปรีญา ดิ้นขลุกขลัก เพื่อเอาตัวรอด มือก็พยายามผลักหน้าอกคนตัวใหญ่ แต่ก็สู้แรงไม่ไหว ผู้ชายตรงหน้าก็ไม่ได้สนใจที่จะปล่อยเธอไปแม้แต่น้อย ใบหน้าซุกไซร้ตามซอกคอ ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาประกบปากอวบอิ่มที่พยายามเปล่งเสียงให้คนช่วย ปรายปรีญาสัมผัสได้ถึงกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ที่รับจากรสฝีปากที่เขาบดขยี้จนเธอเริ่มรู้สึกเจ็บ แรงที่ขัดขืนเริ่มอ่อนลง มือไม้ที่ต่อต้านจากที่พยายามผลักไส กลับอ่อนยวบลง จนแทบสมยอม น้ำตาเริ่มไหลรินลงมาอาบข้างแก้ม ตัวสั่น"ปล่อยฉันไปเถอะนะ คุณภัทร ฉันกลัว อือ หึกๆ อ่า อืมๆ คะ คะ คุณภัทร อย่าาาา"เสียงแผ่วเบาที่พยายามบอกเขา แต่กระเส้าสั่นเหมือนบอกเขาว่าอย่าหยุด ฝ่ามือหนาตวัดกอดเอวดึงเขาหา ลำแขนรัดแน่นและยังคงลูบไล้ ลูบคลำ ผิวเนียนลื่นมือไปทั่วร่างจนสัมผัสถึงยอดภูเขาชูชันตั้งตระหง่าน บีบคั้น ราวกับเป็นฟองน้ำ"เป็นของพี่นะคะ คนดี "เสียงสั่น อารมณ์พลุกพล่าน จับร่างอวบพลิกคว่ำพร้อมกับถาโถมแรงกระหน่ำสัมผัสร่างนิ่มโดยไม่ได้ฟังเสียงเธอสักนิด"กรี๊ดดดดดด คุณภัทร ฉัน จะ ...เจ็บบบ"กิจกรรมกีฬาในร่ม ที่ผ่านไปจนเกือบรุ่งสาง ร่างกำยำ เปลือยกายท่อน
Baca selengkapnya
ต้องเจอ หรือต้องเลี่ยง(1)
เวลาใกล้เที่ยง เสียงท้อง ดังโครมครามลำไส้กับกระเพาะอาหารคงประท้วงร่างอวบที่นั่งฟังไฟล์เสียง แทบไม่ไหวติงไปไหน ว่าตอนนี้น้ำย่อยกำลังกัดเซาะอยู่ รีบไปหาอะไรกินได้แล้ว ก่อนที่จะปวดท้อง จนต่ายที่กำลังม้วนเก็บสายหูฟังหันมามองที่วันนี้ปรายปรีญาเงียบขรึม ผิดปกติ เรียกชื่ออยู่สองสามรอบเห็นว่าแม่ร่างแก้มป่องไม่ได้ยินจึงเดินมาเคาะโต๊ะเบาๆ หญิงสาวถึงกับสะดุ้ง"เฮ้ย ปรายไปกินข้าวได้แล้ว มาขยันอะไรตอนนี้ เที่ยงแล้ว""ลงไปก่อนเลยพี่ เหลืออีก10นาทีก็เสร็จ เดี๋ยวปรายค่อยขึ้นมารีมาร์กงานส่งทีหลัง"ต่ายจึงพยักหน้าให้เบาๆก่อนควงแขนยี่หว่า แฟนสาวคนสวยออกไป ทั้งห้องที่เหลือเธอคนเดียวจึงเงียบสงบลง ปรายปรีญาจึงเร่งสปีดไฟล์เสียงเพื่อเร่งความเร็ว ให้เคสงานจบไวขึ้นโชคดี ที่ไฟล์เสียงขายของเซลล์ขฝคนนี้ ค่อนข้างขายตรงไปมา แจ้งรายละเอียดของความคุ้มครองโปรดักซ์ ได้ตรงตามกรมธรรม์ อาจจะมีแก้งานที่ต้องโทรกลับไปแจ้งลูกค้าใหม่ก็แค่รายละเอียดข้อมูลยิบย่อยทั่วไป เหลือบมองดูนาฬิกาก็เที่ยงกว่าๆ ปรายปรีญาจึงเดินมารอลิฟต์ เพื่อลงไปแคนทีนของบริษัท ที่อยู่ชั้น5ของตึก เป็นบริษัทที่ถือว่าห้องทานอาหารใหญ่พอๆกับโรงอาหารโรงเรียนก็
Baca selengkapnya
ที่จ่ายไปคือค่าตัว
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ปรายปรีญาเดินก้มหน้างุดๆเดินเข้ามานั่งตรงโต๊ะที่คนร่างสู่งเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามที่เธอนั่งอยู่ ที่เดินก้มหน้าเข้ามาไม่ใช่เพราะกลัวแต่อย่างใด แต่กลับรู้สึกอายที่เรื่องเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน ใช่แล้ว ช่วงแรกเธอนั้นยอมรับว่าขัดขื่นแต่หลังจากนั้นมันไม่ใช่เลยสักนิด แต่กว่าจะรู้ตัวและเสียใจก็สายไปซะแล้วแขนยาวเลื่อนแผ่นกระดาษบางๆเล็กๆยาวเท่าฝ่ามือมาให้เธอ มองแว๊บเดียวก็รู้ว่ามันคือเช็คเงินสดที่ลงลายเซ็นตวัดไว้อย่างสวยงาม แต่ไม่มีจำนวนตัวเลขระบุลงไป จากบรรยากาศในห้องที่เงียบอืมครึม ก็เป็นประโยคแรกที่ปรายปรีญาเอยออกมา"นี่มันอะไรคะ " แม้จะรู้ความหมายว่าคนตรงหน้าเอาเช็คมาให้เธอเหมือนเอาเงินฟาดหน้าเธอไม่ต่างกับผู้หญิงที่เอาตัวเข้าแลกเพราะเงิน"เธอ อยากได้เท่าไรก็เขียนลงไป เพราะเรื่องเมื่อคืนฉันเองก็ไม่ได้สติ แต่ก็ขอบคุณนะที่เมื่อคืนช่วยไว้คุณพ่อบอกฉันละ "ทุเรศที่สุด เขาพูดแบบไม่รู้สึกอะไรได้ยังไง เขาดูถูกเธอได้ขนาดนี้ได้อย่างไร เธอไม่ใช้ผู้หญิงที่อยากได้เงินแล้วเอาตัวเข้าแลก เหมือนกับผู้หญิงที่เขาเคยเจอนะ คนตัวใหญ่นั่งมองปรายปรีญาด้วยสายตาเรียบเฉย น้ำตาเริ่มคลอ
Baca selengkapnya
เหตุเกิดจากยาคุม
"ฉันเอาเงินมาคืนคุณค่ะ แต่ไม่ครบนะคะ ส่วนที่เหลือฉันจะรีบหามาคืนคุณให้เร็วที่สุด""ไม่จำเป็น เงินที่ฉันจ่ายไปมันก็ค่าตัวเธอทั้งนั้นล่ะเธออย่าหยิ่งในศักดิ์ศรีให้มันมากนัก กว่าเธอจะหาเงินครบ650,000แม่เธอคงจะหายใจรออยู่หรอก"กวิณภัทรพูดหน้าตาเรียบเฉยไม่รู้สึกรู้สาว่าคำพูดเขามันทิ่มแทงใจเธอได้มากเพียงใด ปรายปรีญาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความอัดอั้นตันใจ มืออวบกำแน่น อยากจะชกเปรี้ยงเข้าตรงหล่อนั้นจริงๆ น้ำตาที่เธอพยายามอดกลั้นไว้ค่อยๆไหลออกมา คนที่จากที่ทำหน้าเรียบเฉยหันกลับมามอง ร้องไห้อีกแล้ว สายตาที่จ้องมายังเขาเหมือนพยายามตะโกนด่าด้วยแววตาที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ความจริงแล้วที่เขาคอยตามตื้อยัดเยียดให้เงินยัยนี้ เขาเพียงต้องการอยากเอาชนะเฉยๆเพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เข้าหากวิณภัทรก็เพราะเงินทั้งนั้น แต่ยัยนี้กลับปฏิเสธเขาครั้งแล้วครั้งเล่า "คุณรู้ไหมคะ ที่ฉันเลือกปฏิเสธที่จะรับเงินจากคุณก็เพราะฉันอยากเหลือศักดิ์ศรีไว้ให้ตัวเองภูมิใจบ้างว่าเงินที่หามาได้มาจากน้ำพักน้ำแรงตัวเองไม่ใช่เพราะ..."ปรายปรีญาไม่พูดต่อคนฟังก็คงเข้าใจความหมายของคำที่ขาดหายไป "เอาเป็นว่า ฉันจะรีบคืนเงินส่วนที่เหลือแล้ว
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status