สามีร้ายซ่อนรัก

“พี่ปรายชุดนี้เป็นไง สวยไหม”เสียงเรียกของน้องสาวคนเดียวของปรายปรีญา ที่วันนี้เธอขอร้องให้มาเป็นเพื่อนเพื่อเลือกซื้อชุดราตรีใส่ไปงานเลี้ยงวันเสาร์ที่จะถึงนี้ปรางปรีญาถือชุดเดรสเกาะอกสีแดงแปร๊ดดดความยาวสั้นเลยเขาขึ้นมาเหนือต้นขาเดินเข้ามาพร้อมกับเอาชุดทาบใส่ตัวเธอเพื่อวัดขนาดดูว่าเหมาะกับเธอหรือไม่แต่สำหรับปรายปรีญาชุดนี้ไม่เหมาะกับเธออย่างยิ่งด้วยรูปร่างของตัวเองที่อวบอั๋นและไม่ได้สูงมากจึงไม่เหมาะมากนักหากใส่ชุดสีสันสดเกินไป“ไม่อ่า พี่ว่ามันโป๊ไป อีกอย่างแกดูสาระร่างพี่ด้วยไม่เอาตีกว่า”"แต่ปรางว่าสวยดีออก อีกอย่างหุ่นแบบพี่ปรายสมัยนี้เขาฮิตกันจะตาย "ปรางปรีญาพูดกระเซ้าเย้าแหย่พี่สาวแต่ความเป็นจริงตัวเธอเองอยากได้เองมากกว่าแต่ติดตรงที่ว่าไม่รู้จะใส่ไปงานอะไร จึงตัดใจเอาชุดกลับไปแขวนไว้ที่เดิม ปรายปริญาเดินเข้าออกล็อกร้านขายเสื้อผ้าอยู่นาน จนไปเจอชุดกึ่งเดรสถึงราตรีสีน้ำเงินเข้ารูปทรง ถ้ามองผ่านๆ ก็พอดีกับรูปร่างของเธอความยาวของชุดยาวลงมาถึงเข่า รอบกระโปรงมีผ้าลูกไม้บางๆ โอบรอบไว้อีกชั้น แขนเสื้อเปิดไหลไม่โป๊มากเกินไป ตอนเธอเดินมา มองแว๊ปแรกถึงกับสะดุดตา ปรางปรีคนหนึ่งเดินมาเห็นย

ยามเช้าของอีกวัน แสงอรุณอ่อนๆ สาดแสงเข้ามาผ่านทางหน้าต่าง กระทบกับเปลือกตา หญิงสาวที่กำลังงัวเงีย ปรายปรีญาพยายามลืมตาสู้แสง ศรีษะที่หนักอึ้ง มึนงง ปวดไปทั้งหัว เธอจึงพยายามสะบัดหัวไปมาเพื่อให้ตัวเองตั้งสติได้ ก่อนจะยันกายลุกขึ้น พิงหัวเตียง มองสำรวจไปรอบๆ ห้อง เเจกันลายครามที่อยู่มุมห้องตั้งตระหง่านโดดเด่น ผ้าม่านสีโอรสราคาแพงปลิวไปมาอยู่รีบหน้าต่างเวรละ!! ห้องใครวะเนี่ย แล้วเรามาอยู่นี่ได้ยังไง เธอพยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออก จึงรีบลงจากเตียง แต่ก็ยิ่งตกใจเข้าไปอีกเมื่อเสื้อผ้าที่สวมใส่ไม่ใช่ชุดตัวเอง แต่กลับเป็นชุดกีฬาผู้ชาย ที่เธอสวมได้พอดีเปะ"อ้าวคุณ ตื่นแล้วเหรอคะ ชุดคุณดิฉันซักให้เมื่อคืนเลยเอามาให้นะคะ"คุณป้าท่าทางใจดีเดินเปิดประตูเข้ามา พร้อมกับยื่นชุดเดรสตัวเมื่อคืนให้กับเธอ ปรายปรีญายกมือไหว้ขอบคุณ"คุณป้าคะ หนูจำไม่ได้ว่ามาอยู่นี่ได้ยังไง แล้วที่นี่มันที่ไหนคะ""อ่อ เมื่อคืนคุณหนูของป้าเขาพามาค่ะ ""ห่ะ คุณหนูนี้ผู้หญิงหรือผู้ชายคะป้า แล้วชุดที่ใส่ ...."ปรายปรีญาทำท่าตรงใจ สีหน้ากังวล"คุณหนูของป้าเป็นผู้ชาย แต่ไม่ต้องตกใจไปนะ ป้าเป็นคนเปลี่ยนชุดให้เอง ""อ่อค่ะ ขอบคุณนะคะ"

"ปราง"ปรายปรีญาเรียกน้องสาว ทั้งๆ ที่ขายังก้าวไม่ถึงหน้าห้องI.C.U ด้วยซ้ำ"พี่ปราย แม่ยังไม่ออกมาเลยพี่"ปรางปรีญาโผลเข้ากอดพี่สาว เสียงสะอื้นยังดังมาเป็นระยะ"แล้วแม่เป็นอะไรปราง""ปรางก็ไม่รู้อ่าพี่ ตอนเก็บร้านแม่ ก็ยังดีๆ อยู่เลยแล้วแม่ก็บ่นว่าเหนื่อย แล้วก็เจ็บหน้าอก แล้วจู่ๆ แม่ก็ล้มลงไปเลยอ่า""ใจเย็นๆ แม่ไม่เป็นอะไรหรอก แม่เราแข็งแรงจะตาย"ปรายปรีญากอดปลอบน้องสาวตนเอง ที่ตัวสั่นเทา เธอรู้ดีว่าน้องสาวคงตกใจมาก เธอจึงเลือกที่จะไม่ร้องไห้หรืออ่อนแอ ให้น้องเห็น"ญาติคนไข้หรือเปล่าครับ"หมอเดินมาถามสองสาวที่นั่งหันหลังให้ประตูจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนเดินออกมา"ใช่ค่ะ ฉันเป็นลูกสาวของคนที่อยู่ด้านในค่ะ""คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ แต่เดี๋ยวหมอเชิญไปคุยที่ห้องหน่อยนะครับ""อ่อค่ะ"ปรายปรีญาสั่งให้น้องสาวรอแม่อยู่ที่หน้าห้องI.C.Uส่วนตัวเอง เดินตามหมอไปเพื่อคุยอาการของแม่"สรุปแล้วแม่ฉันเป็นอะไรหรือคะหมอ"ปากถามหมอ แม่มือที่กุมไว้ตรงตักเย็นเฉียบเพราะเหงื่อที่ซึมออกมา"ผมไม่ทราบว่าทางครอบครัวรู้ไหมครับว่าคนไข้ป่วยเป็นโรคหัวใจ""อะไรนะคะ โรคหัวใจ""ใช่ครับ คนไข้เข้ารับการรักษามาได้2ปีแล้ว เรา

เวลาใกล้เที่ยง เสียงท้อง ดังโครมครามลำไส้กับกระเพาะอาหารคงประท้วงร่างอวบที่นั่งฟังไฟล์เสียง แทบไม่ไหวติงไปไหน ว่าตอนนี้น้ำย่อยกำลังกัดเซาะอยู่ รีบไปหาอะไรกินได้แล้ว ก่อนที่จะปวดท้อง จนต่ายที่กำลังม้วนเก็บสายหูฟังหันมามองที่วันนี้ปรายปรีญาเงียบขรึม ผิดปกติ เรียกชื่ออยู่สองสามรอบเห็นว่าแม่ร่างแก้มป่องไม่ได้ยินจึงเดินมาเคาะโต๊ะเบาๆ หญิงสาวถึงกับสะดุ้ง"เฮ้ย ปรายไปกินข้าวได้แล้ว มาขยันอะไรตอนนี้ เที่ยงแล้ว""ลงไปก่อนเลยพี่ เหลืออีก10นาทีก็เสร็จ เดี๋ยวปรายค่อยขึ้นมารีมาร์กงานส่งทีหลัง"ต่ายจึงพยักหน้าให้เบาๆก่อนควงแขนยี่หว่า แฟนสาวคนสวยออกไป ทั้งห้องที่เหลือเธอคนเดียวจึงเงียบสงบลง ปรายปรีญาจึงเร่งสปีดไฟล์เสียงเพื่อเร่งความเร็ว ให้เคสงานจบไวขึ้นโชคดี ที่ไฟล์เสียงขายของเซลล์ขฝคนนี้ ค่อนข้างขายตรงไปมา แจ้งรายละเอียดของความคุ้มครองโปรดักซ์ ได้ตรงตามกรมธรรม์ อาจจะมีแก้งานที่ต้องโทรกลับไปแจ้งลูกค้าใหม่ก็แค่รายละเอียดข้อมูลยิบย่อยทั่วไป เหลือบมองดูนาฬิกาก็เที่ยงกว่าๆ ปรายปรีญาจึงเดินมารอลิฟต์ เพื่อลงไปแคนทีนของบริษัท ที่อยู่ชั้น5ของตึก เป็นบริษัทที่ถือว่าห้องทานอาหารใหญ่พอๆกับโรงอาหารโรงเรียนก็

"ฉันเอาเงินมาคืนคุณค่ะ แต่ไม่ครบนะคะ ส่วนที่เหลือฉันจะรีบหามาคืนคุณให้เร็วที่สุด""ไม่จำเป็น เงินที่ฉันจ่ายไปมันก็ค่าตัวเธอทั้งนั้นล่ะเธออย่าหยิ่งในศักดิ์ศรีให้มันมากนัก กว่าเธอจะหาเงินครบ650,000แม่เธอคงจะหายใจรออยู่หรอก"กวิณภัทรพูดหน้าตาเรียบเฉยไม่รู้สึกรู้สาว่าคำพูดเขามันทิ่มแทงใจเธอได้มากเพียงใด ปรายปรีญาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความอัดอั้นตันใจ มืออวบกำแน่น อยากจะชกเปรี้ยงเข้าตรงหล่อนั้นจริงๆ น้ำตาที่เธอพยายามอดกลั้นไว้ค่อยๆไหลออกมา คนที่จากที่ทำหน้าเรียบเฉยหันกลับมามอง ร้องไห้อีกแล้ว สายตาที่จ้องมายังเขาเหมือนพยายามตะโกนด่าด้วยแววตาที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ความจริงแล้วที่เขาคอยตามตื้อยัดเยียดให้เงินยัยนี้ เขาเพียงต้องการอยากเอาชนะเฉยๆเพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เข้าหากวิณภัทรก็เพราะเงินทั้งนั้น แต่ยัยนี้กลับปฏิเสธเขาครั้งแล้วครั้งเล่า "คุณรู้ไหมคะ ที่ฉันเลือกปฏิเสธที่จะรับเงินจากคุณก็เพราะฉันอยากเหลือศักดิ์ศรีไว้ให้ตัวเองภูมิใจบ้างว่าเงินที่หามาได้มาจากน้ำพักน้ำแรงตัวเองไม่ใช่เพราะ..."ปรายปรีญาไม่พูดต่อคนฟังก็คงเข้าใจความหมายของคำที่ขาดหายไป "เอาเป็นว่า ฉันจะรีบคืนเงินส่วนที่เหลือแล้ว