Todos los capítulos de สามีร้ายซ่อนรัก: Capítulo 11 - Capítulo 20

"แกต้องรับผิดชอบหนูปราย"คนเป็นพ่อนั่งจ้องหน้าลูกชายสลับกับใบหน้าปรายปรีญาที่นั่งทำหน้าอมทุกข์หนักใจไม่ต่างกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ หลังจากที่ทั้งสองนั่งรถกลับมาบ้านพร้อมลุงชัยเพื่อสอบถามเรื่องราวของทั้งสองว่าเป็นมาอย่างไร"รับผิดชอบอะไรครับ ถ้าจะให้ผมรับผิดชอบโดยการแต่งงานผมไม่แต่ง อีกอย่างผมเสนอเงินให้ไปแล้ว""เจ้าภัทร!! ใครสั่งใครสอนให้แกดูถูกผู้หญิงโดยการเอาเงินฟาดหัว ถ้าเป็นผูหญิงที่ทำอาชีพหากินแบบนั้นฉันจะไม่ว่าแกสักคำเลย แต่หนูปรายเป็นคนช่วยแกแล้วพาแกไปส่งถึงห้อง แต่แกกลับข่มเหงเขาแบบนี้นะเหรอ""แต่ผมก็ไม่ได้ตั้งใจไงพ่อ..ก็ถือซะว่าเป็นOne Night Stand คืนนึงแล้วกัน""เจ้าภัทร!! " ปั้ง!! เสียงตบโต๊ะด้วยความโมโหลูกชายและอาการรู้สึกเหมือนความดันโลหิตจะขึ้น"คุณลุงคะ พอเถอะค่ะ ปรายไม่ได้อยากได้ความรับผิดชอบจากเขาค่ะ คือเรื่องคืนนั้นปรายถือว่าเป็นอุบัติเหตุแล้วกันนะคะ เราตกลงกันไว้แล้วค่ะ""ไม่ได้ หนูเองก็เหมือนลูกหลานที่ลุงเห็นมาตั้งนาน แต่กลับถูกลูกชายลุงข่มเหงน้ำใจ ลุงยอมไม่ได้"ลุงชัยสายตาขึงขังหันมาบอกเธอ ซึ่งปกติปรายปรีญาจะเห็นแต่ด้านใจดีมาตลอด เธอจึงไม่กล้าพูดอะไรมากนัก"ยังไงผมก

ใจกลางเมืองนนทบุรี ร้านอาหารหรูที่ปกคลุมไปด้วยบรรยากาศที่แสนโรแมนติก คู่ชายหญิงกำลังดินเนอร์ใต้แสงเทียน เคล้าคลอด้วยเสียงเปียโนที่ละมุน "พี่ภัทรเป็นอะไรหรือเปล่าคะ เห็นทำหน้าเครียดๆ"แก้วฤดีเอ่ยถามชายหนุ่มหน้าคมคิ้วหนา ที่ตั้งแต่มาถึงร้านก็เอาแต่เงียบ "เปล่าค่ะ พี่คิดเรื่องงานอยู่ ""ทิ้งเรื่องงานไว้ที่ทำงานบ้างก็ได้ค่ะ ดูสิคิวผูกกันเป็นโบว์แล้ว" กวินณภัทรยิ้มน้อยๆพยักหน้าให้กับแก้วฤดี ความจริงแล้วสิ่งที่เขากำลังคิดไม่เกี่ยวกับงานเลยสักนิด แต่กลับคิดถึงเรื่องที่อีกไม่นานเขาต้องสละตัวเองแต่งงาน คงหาโอกาสมาพบแม่กวางน้อยที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้อีกหลายสัปดาห์ผ่านไปอาการของเพ็ญศรีก็ดีขึ้นเรื่อยๆแทบจะไม่มีผลข้างเคียงอาจจะเป็นเพราะกำลังใจจากคนรอบตัวด้วยเลยทำให้อาการดีขึ้นเร็วกว่าที่คิด จนหมอให้ออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่7วันหลังผ่าตัด โชคดีที่ปรางปรีญาปิดเทอมแล้ว ก็เลยอยู่ดูแลแม่ได้อย่างเต็มที่ ปรายปรีญาเองก็กลับไปทำงานตามปกติ แต่ใจก็ยังคงไม่สงบสุขเหมือนก่อน " เออ วันนี้บอร์ดผู้บริหารนัดประชุมพนักงานทุกคนที่โถงรับรองใหญ่ชั้น7นะ ""ประชุมเรื่องไรอีกแล้วล่ะพี่" ต่ายถามด้วยความสงสัย"เห็นว่าน่าจะเ

แสงแดดยามเช้าส่องแสงมาทางหน้าต่างส่องดวงตาที่ปิดสนิทอยู่บนเตียง กวิณภัทรค่อยๆ ลืมตาพร้อมกับบิดตัวขี้เกียจที่วิ่งเข้ามาใส่ตัวเขามองไปรอบๆ ห้องไม่เห็นผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเมียแต่งอยู่ในห้องนอนแล้ว พบเพียงหมอนที่วางอยู่โซฟา มีผ้าห่มที่ถูกพับเป็นอย่างดีวางไว้คู่กัน ออกไปไหนแต่เช้ากวิณภัทรอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเดินลงมาข้างล่างก็เจอคนเป็นพ่อนั่งทานกาแฟอยู่ที่โต๊ะอาหารร่างสูงเดินลงไปนั่งประจำที่เดิมป้าเรไรก็เดินเอาข้าวต้มหมูหอมฉุยมาเสิร์ฟพร้อมกับน้ำส้มคั้นสดคนเป็นพ่อที่ก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์ เหล่ตาชำเลืองมองเจ้าลูกชาย ที่เอาแต่ตักข้าวกินโดยไม่ได้สนใจเลยว่าเมียตัวเองหายไปไหนแต่เช้า"แกจะไม่ถามฉันหน่อยเหรอว่าเมียแกหายไปไหน""ถามแล้วได้อะไรขึ้นมาครับ""แกเนี่ยนะ ยังไงหนูปรายเขาก็เป็นเมียแก สักวันเถอะ แกจะมานั่งเสียใจ"คนเป็นพ่อหงุดหงิดที่ลูกชายตัวดี มักทำอะไรตามใจตัวเอง ตื่นมาไม่เจอหน้าเมียแทนที่จะถามหา ทั้งๆ ที่เพิ่งแต่งงานกันยังไม่ครบ24ชม.ด้วยซ้ำ"พ่อครับ ผมกับปรายจะย้ายไปอยู่คอนโดผมนะครับ""ทำไมละ บ้านเราก็ออกจะใหญ่โต""ก็ผมเห็นว่ามันใกล้บริษัทกว่าที่นี่ อีกอย่างบ้านเรานี่จุดรวมเส้นถนนที่รถ

"เอ้า!ทุกคนได้กุญแจแล้วก็แยกย้ายกันเข้าห้องนะ ช่วงบ่ายๆลงมาเจอกันที่ชายหาดริมทะเล"เสียงประกาศแจ้งจากฝ่ายHR. บอกเหล่าพนักงานที่ยืนจับกลุ่มคุยกัน หลังจากนั่งรถบัสมาทั้งคืนทั้งเหนื่อยและเมื่อยล้า ทางบริษัทจับคู่แต่ละแผนกมาสลับสับเปลี่ยนให้พักด้วยกัน ห้องละสองคน มีอยู่แค่พนักงานคนเดียวที่ฝ่ายHR.ได้รับสายตรงมาว่าต้องพักแค่คนเดียวเท่านั้น"เออ พี่เปิ้ลคะ ทำไมปรายได้พักคนเดียวล่ะคะ"ปรายปรีญาเดินมาสอบถามพี่ๆฝ่ายHR.ที่ยืนรวมกลุ่มกันแจกแจงงานให้แต่ละคน"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันมีคนสั่งมา ไม่ดีเหรอ พักคนเดียวสบายจะตายไม่ต้องไปนอนฟังเสียงโกรนใคร""ออค่ะ "เธอยิ้มให้ ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางใบสีชมพูหวานแหว๋ว ไปยังห้องพักที่อยู่ห่างออกไปเป็นห้องสุดท้าย"เฮ้ย ไอ้ปรายแกอยู่ห้องข้างๆพี่เหรอ""ใช่อ่ะดิ แล้วทำไมพี่สองคนถึงได้อยู่ห้องเดียวกันเนี่ย"ทุกคนต้องสลับคละกันทุกแผนกนี่นา"ก็ต่ายนะสิ ไปคุกเข่าขอร้องฝ่ายบัญชีที่คู่กับพี่สลับห้อง เขาสงสารเลยยอม""แหม่ๆๆๆ อิจฉาจังเลย คนมีคู่เนี่ย""แล้วแกละ ได้ใครเป็นรูมเมท""ไม่มีนะสิ สงสัยปรายคงเป็นเศษหนึ่งส่วนเกิน""เออ น่าสงสาร เกินมาเยอะด้วยนะ ดูสิพุงเริ่มย้อยละ"

ใกล้ได้เวลานัดรวมตัวกันไปปลูกป่าชายเลนปรายปรีญาจึงเดินออกมารอขึ้นรถที่หน้าโรงแรม ที่มีเหล่าพนักงานยืนรออยู่ก่อนบ้างแล้ว บ้างคนก็โพสต์ท่าถ่ายรูปเพื่ออัพลงโซเชียล เธอเดินผ่านหลายๆกลุ่มที่ยืนเม้าส์กัน แล้วก็พากันหันไปมองตรงห้องอาหาร ปรายปรีญาจึงมองตามสายตาหลายๆคู่ไป ก็เจอชายหญิงคู่นึง นั่งทานอาหารอยู่ ผู้ชายเธอจำได้แม่นว่าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นสามีตามกฎหมายของเธอ ที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับผู้หญิงที่เธอคุ้นหน้าเหมือนเคยเห็นที่ไหนสักที่ แลดูมีความสุขจังนะพ่อคุณ เสียงซุบซิบเป็นไปในแนวทางเดียวกันว่าผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นภรรยาของกวิณภัทร ปรายปรีญายืนมองอยู่นาน ก็เห็นว่าเขายื่นมือมาเช็ดปากให้กับหญิงสาวอย่างอ่อนโยนก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาในหัวใจ รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ~ อืดดด~ เสียงแจ้งเตือนข้อความของมือถือของกวิณภัทรสั่นขึ้นมามือยาวก็ไปคว้ามาอ่านพอเห็นว่าใครส่งมาเขาถึงกับหุบยิ้มทันที**ถ้าจะพาผู้หญิงอื่นมาด้วย คุณควรให้เกียรติฉันด้วยนะคะ ตอนนี้พนักงานจับกลุ่มคุยกันเรื่องคุณอยู่ อย่าหัวเราะน่าระรื่นเกินงามค่ะ!!!**พออ่านข้อความเสร็จ เขามองสอดส่องหาว่าคนส่งข้อความอยู่ตรงไหน จนสายตามอ