Todos los capítulos de สามีร้ายซ่อนรัก: Capítulo 31 - Capítulo 40

"แม่คะ วันนี้ปรายขอนอนด้วยนะคะ" ปรายปรีญาอ้อนคนเป็นแม่ที่นั่งอยู่โซฟา กว่าจะหาเวลามาเยี่ยมแม่ได้ก็ผ่านมาหลายวัน คุณภัทรก็ไม่ยอมมาส่ง จะเรียกแท็กซี่มาเองก็ไม่ยอม แถมยังขู่ว่าจะขังไว้ในห้องอีกถ้าขัดคำสั่ง แต่อยู่ๆ วันนี้นึกใจดีอะไรก็ไม่รู้ พามาส่งถึงที่บ้านแล้วบอกเย็นวันอาทิตย์จะมารับห้ามกลับเองอีกต่างหาก "แล้วนี่ยายปรางค์หายไปไหนคะ ตั้งแต่ปรายมายังไม่เห็นน้องเลย ทำไมปล่อยแม่ไว้คนเดียว ก็รู้อยู่ว่าแม่ไม่แข็งแรงยังจะไปเถลไถลที่ไหนอีก" "โอ๊ยยย เลิกบ่นได้แล้วพี่ปราย ปรางค์ไปเอาของฝากจากเพื่อนหน้าปากซอยแป๊บเดียวเอง ขี้บ่นจริง ระวังนะบ่นเก่งแบบนี้พี่ภัทรไปมีกิ๊กไม่รู้ด้วย ชิ " สรรพนามที่ใช้เรียก กวิณภัทรเปลี่ยนไปจนปรายปรีญาแปลกใจ แต่ก่อนทำท่า ทำทางแสดงออกชัดเจนว่าไม่ปลื้มพี่เขยอย่างแรง แล้วนี่ไปสนิทสนมกันตอนไหนคำสรรพนามถึงเปลี่ยนตาม กำลังจะอ้าปากถาม น้องสาวตัวดีก็วิ่งลิ่วเข้าห้องครัวไปทำอะไรก็ไม่รู้กุกๆ กักๆ อยู่ในห้องครัวเป็นนานสองนาน ตกตอนเย็นอาหารโปรดฝีมือแม่ก็คงหนีไม่พ้นหนวดหมึกผัดกะเพราเหมือนเช่นเคย วันนี้แม่เลือกใช้หนวดหมึกกระดอง หั่นเป็นชิ้นพอดีคำ ลวกแบบสะดุ้งน้ำร้อน แล้วน็อคน้ำแ

รุ่งสางของอีกวันเสียงอาเจียนของปรายปรีญาดังเล็ดรอดออกมาจากในห้อง จนน้องสาวที่หลับอยู่ห้องข้างๆได้ยินคิดว่าพี่สาวไม่สบายจึงเดินเข้ามาหา ก็เจอสภาพพี่ตัวเองนอนฟุบแทบหมดเรี่ยวแรงอยู่ข้างๆโถส้วม จึงรีบเข้าไปพยุงพี่สาวเดินมาที่เตียงปรางปรีญาได้แต่สอบถามว่าเป็นอะไร แต่คำตอบก็ไม่มีออกมาจากปากคนเป็นพี่เลยเอาแต่นั่งเงียบ สายตาเหม่อลอย ยิ่งมองสภาพพี่ตัวเองตอนนี้ยิ่งสงสารจับใจ"พี่ปราย ไปหาหมอไหม ท่าทางพี่ไม่ไหวเลยนะ""พี่ไม่เป็นอะไร วันนี้พี่ว่าจะเข้าบริษัทไปเขียนใบลาออกนะ""พี่ปรายคิดดีแล้วใช่ไหม พี่จะไม่อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้พี่ภัทรเข้าใจหน่อยเหรอ""อย่าเลย พี่พยายามแล้ว เขาคงไม่ฟังหรอก พี่กับเขาทำกรรมร่วมกันมาแค่นี้ จากนี้ไปคือคนแปลกหน้า"สายตาที่คลอไปด้วยน้ำตามันกำลังบอกความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่งได้เป็นอย่างดี หากวันนั้นเธอไม่ไปจุ้นจ้านหวังดีอยากช่วยเขาจากรอยฝ่าตีนวัยรุ่น ไม่สาระแนไปส่งเขาถึงคอนโดฯ เธอเองคงไม่มีสภาพร่างกายและจิตใจที่บอบช้ำขนาดนี้ อาจจะเป็นผู้หญิงตัวอ้วนๆทำตัวบ้าๆบอๆให้คนในบริษัทได้มีเสียงหัวเราะ เธอกับกวิณภัทรอาจจะเป็นแค่เจ้านายและลูกน้องที่แทบจะไม่รู้ว่าต่างคนต่างมีชี

สถานีขนส่ง บขส.ใหม่จังหวัดพิษณุโลก ผู้คนเดินกันขวักไขว่ปรายปรีญก้าวขาลงจากรถทัวร์พร้อมกับเดินไปรับสัมภาระที่อยู่ใต้ท้องรถที่มีเด็กเดินรถคอยดึงกระเป๋าให้กับผู้โดยสาร เธอเดินไปลากกระเป๋าใบขนาดไม่ใหญ่มากไม่กี่ใบที่ขนมา โซเฟอร์แท๊กซี่ รถบัส หรือแม้กระทั่งวินมอเตอร์ไซค์ต่างมารุมล้อม สอบถามเธอว่าจะไปไหน ต่างคนต่างลดราคาค่าโดยสารกันเต็มที่ เพื่อที่จะได้ผู้โดยสารเป็นลูกค้า เธอได้แต่ยิ้มบางๆให้และปฏิเสธไปข้าวของสัมภาระถูกนำมาวางไว้บริเวณม้านั่งภายในบขส. เธอให้แม่นั่งรอ ส่วนตัวเองก็เดินไปซื้อตั๋วรถบัสแดงเพื่อเดินทางไปยังอำเภอเล็กๆที่อยู่ห่างออกไปจากตัวเมืองถึง136กิโลเมตร"กี่คนคะ" เสียงเจ้าหน้าที่ขายตั๋วโดยสารที่ค่อนข้างดุ หน้าตาบึ้งตึง ทำให้เธอรีบหุบยิ้มแล้วขอซื้อตั๋ว 2ที่นั่ง วันนี้เธอเดินทางมากับแม่แค่สองคน ส่วนปรางค์ปรีญาขอไปทำงานหาประสบการณ์ที่สุราษฎร์ธานี ซึ่งเป็นโรงแรมของแม่เพื่อน ครั้งแรกเมื่อได้ยินลูกสาวคนเล็กมาขอไปเพ็ญศรีก็ไม่ได้ยินยอม แต่พอมานั่งคิดไปคิดมาก็เสียดายความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาจึงยอมอนุญาตให้ไปรถบัสสีแดงไร้เครื่องปรับอากาศ มีเพียงพัดลมเก่าๆไม่กี่ตัวอยู่เหนือศีรษะ ฝุ่นหน

เวลาเคลื่อนเดือนตะวันคล้อยผ่าน เผลอแป๊บเดียวหนูกรีนก็อายุย่างเข้าสี่ขวบเด็กน้อยแก้มป่องเหมือนแม่แต่เค้าโครงรูปหน้าถอดแบบคนเป็นพ่อมาแทบไม่ผิดเพี้ยน ทำท่าด้อมๆ มองเหมือนหลบซ่อนใครสักคน "กรีนอยู่ไหนลูก " ปรายปรีญาเดินหาเจ้าตัวเล็กที่คอยหลบซ่อนคนเป็นแม่ ถึงเวลาเรียกไปกินข้าวทีไร หายตัวทุกที ปรายปรีญาเดินหาลูกสาวรอบบ้าน จนเห็นเจ้าตัวเล็กแอบอยู่หลังโอ่งน้ำข้างบ้านที่อยู่เลยสวนผักของเพ็ญศรีไปไม่ไกล เธอจึงค่อยๆ เดินอ้อมไปอีกทางและย่องเข้าไปทางด้านหลังแล้วช้อนตัวอุ้มขึ้นมา หนูกรีนไม่ทันได้สังเกตว่าแม่เดินอ้อมมาอีกทาง ถึงกับสะดุ้งทำหน้าเบะ งอแงจะไม่กินข้าว จนคนเป็นแม่ต้องทำเสียงดุใส่เบาๆ "ทำไมหนูถึงไม่อยากกินข้าวบอกแม่สิ" ปรายปรีญามองหน้าลูกสาวที่จ้องมองจานข้าวทำหน้าบึ้งตึง ส่วนคนที่ได้เลื่อนสถานะเป็นคุณยายมองหน้าหลานสลับกับลูกสาวไปมา ถึงเวลากินข้าวทีไรเกิดสงครามย่อยๆ ทุกที "หนูไม่อยากกินผักค่ะ" เสียงเล็กแหลมพูดพึมๆ พร้อมกับใช้มือเลื่อนจานข้าวผัดออกจากตรงหน้าตัวเอง "ถ้าหลานไม่อยากกินก็ไม่ต้องไป บังคับ ขนาดแกเล็กๆ ฉันไม่บังคับแกกิน ยังตัวโตได้ขนาดนี้" "แม่คะ อย่าตามใจยายหนูสิคะ เดี๋ยวเ

“หะ ว่ายังไงนะ มีคนมาขอประวัติการเดินทางของฉันกับแกเหรอ”“ชู่....เบาๆ ดิแก เดี๋ยวเถ้าแก่ฉันมาได้ยิน ฉันได้โดนไล่ออกพอดี”“ควรถูกไล่ออกตั้งแต่บอกข้อมูลฉันให้ใครก็ไม่รู้แล้วไหม”“ใจเย็นๆแกฉันก็ถูกเจ้านายสั่งมาอีกที ความจริงเขาไม่ให้แกรู้ด้วยซ้ำ”เพื่อนสาวของปรางค์ปรีญาลากเธอออกมาบอกเรื่องที่มีคนมาขอข้อมูลการเดินทางเธอว่าตลอด 5 ปีว่ามีการเดินทางไปไหนบ้าง พอวันนี้เห็นว่าปรางค์ปรีญามาจองตั๋วจะไปทำธุระที่กรุงเทพฯจึงแอบตามมาบอกไว้เพื่อมีอะไร“เออ ฉันมีรูปตอนที่มาขอข้อมูลด้วยนะ แอบถ่ายไว้น่ะ ปากพูดมือก็ควานหาโทรศัพท์ แล้วจึงเปิดรูปส่งให้ปรางค์ปรีญาดู เมื่อเห็นรูป ดวงตากลมโตหรี่มองรูปไม่ค่อยชัดเจน เห็นเพียงด้านข้าง แต่พอมองนานๆเข้า มือไม้ถึงกับอ่อน แย่แล้ว เขาเป็นลูกน้องพี่ภัทรนี่หว่า ตายๆไอ้ปรางค์ ตายแบบเขียดเหยียดขาไชโยแน่ๆ หากพี่ภัทรรู้ว่าพี่ปรายอยู่ไหนเพราะตนเอง เตรียมถูกเชือดได้เลย โทรไปกี่สายก็ไม่รับทำอะไรอยู่เนี่ย ปรางค์ปรีญาถือโทรศัพท์เดินกลับไปกลับมาอย่างกระวนกระวายอยู่หน้าล๊อบบี้โรงแรม อยากจะวาบตัวเองไปหาพี่ปรายตอนนี้เลยจริงๆ ปกติก็ติดต่อยากอยู่แล้ว พอมาเป็นแบบนี้ยิ่งติดต่อไม่ได้ ก็