Todos los capítulos de แวมไพร์พ่ายเหยื่อ: Capítulo 11 - Capítulo 20

ในช่วงสายของวันถัดมามะนาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า ทีแรกเธอตั้งใจจะกลับเพราะไม่อยากค้างคืนกับเขาแต่เขาดันไม่ยอมปล่อยเธอเลยทั้งคืนจนเธอเองก็ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่รู้ตัวอีกทีตอนนี้ก็สายโด่งแล้ว ดีนะที่เธอย้ายมาอยู่ที่คอนโดไม่อย่างนั้นคุณพ่อคงต้องซักไซ้ยับแน่ " โอ้ย! เจ็บชะมัด " ร่างเล็กที่เตรียมจะลุกขึ้นแต่เธอก็ต้องยกมือขึ้นมากุมท้องน้อยของตัวเองเอาไว้ก่อนเพราะตอนนี้เธอขยับแทบไม่ได้เลยแล้วดูตัวต้นเหตุสิหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องไปแล้ว เธอพยายามเอามือของเขาที่เกี่ยวเอวของเธอไว้แน่นออกแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลสักนิดมือของเขาเหนียวราวกับคีมเหล็ก " ตื่นมาก็แผลงฤทธิ์เลยหรอ " คนที่หลับตาอยู่ลืมตาขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงเธอบ่นออดแอด เขาน่ะตื่นตั้งนานแล้วเพราะปกติไม่ใช่คนตื่นสายต่อให้เหนื่อยล้ามากแค่ไหนแต่กิจกรรมของเขาค่อนข้างเป็นรูทีน ถ้าเป็นวันปกติตอนนี้เขาคงกำลังออกกำลังกายเรียกเหงื่ออยู่เป็นแน่ แต่วันนี้ทำแบบนั้นไม่ได้เพราะต้องรอเธอตื่นไม่อย่างนั้นอาจจะไม่ได้เจอเธออีก " คุณตื่นนานแล้วหรอ " มะนาวถามออกไปอย่างแปลกใจถ้าตื่นตั้งนานแล้วทำไมไม่ถอยออกไปจากตัวเธอ " อื

เวนิสผลักประตูเข้ามาโดยที่เธอไม่ได้ขอเลยสักแอะ พอมาถึงก็รีบฟ้องพี่ชายใหญ่เลยทั้งที่พี่ชายของเธอกำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นต์เอกสารกองโตอยู่ " พี่แวมไพร์ดูเลขาของพี่สิคะไม่ยอมให้น้องเข้ามา นี่ถ้าไม่บอกว่าน้องเป็นน้องสาวพี่นะนางคงหวงก้างอยู่ตรงนั้นไม่ยอมปล่อยแน่ " เวนิสที่จูงมือมะนาวเข้ามาพร้อมกับยืนอยู่ตรงหน้าท่านประธานใหญ่ที่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองน้องสาวผู้ที่แสนเอาแต่ใจเลย มะนาวเธอกำลังยืนตัวแข็งทื่อที่ได้เห็นคนตรงหน้า หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกแม้ว่าเขาจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาแต่เธอจำเขาได้ต้องใช่เขาแน่ๆ ตอนนี้เธอยืนเหงื่อตกทั้งที่อุณหภูมิที่เครื่องปรับอากาศมันหนาวแบบสุดๆ เป็นเขานั่นแหละแค่ทรงผมที่เปลี่ยนไปดูโตขึ้นไม่เห็นร่องรอยแอคเค่อที่เธอรู้จักเลยสักนิด" คุณกิ๊กเขาก็ทำหน้าที่ของเขาได้ดีแล้วนี่ เป็นเลขาก็ต้องสแกนทุกคนที่จะเข้ามาพบเจ้านายก็ถูกแล้ว เรานั่นแหละแสดงฤทธิ์เดชอะไรให้เขาดูหรือเปล่า " แวมไพร์พูดเพียงเท่านั้นก็เป็นจังหวะเดียวกันที่เขาเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารกองโตเพราะจรดปลายปากกาเซ็นต์หน้าสุดท้ายเสร็จพอดี" พี่ชายทำไมพูดแบบนี้เวนิสเป็นน้องสาวพี่นะ

" แกคิวยาวมากเลยต่อแถวนานมาก นี่ถ้าไม่ติดว่าหนังเรื่องนี้อยากดูเอามากๆ คงไม่อดทนรอตั้งครึ่งชั่วโมงแบบนี้หรอก รอนานกันไหมฉันส่งข้อความมาบอกแกแล้วนะว่าให้กินก่อนได้เลยแต่แกไม่ยอมอ่าน " เวนิสบ่นอุบเมื่อมาถึงโต๊ะที่มีพี่ชายของเธอกับเพื่อนสนิทนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เธอจึงนั่งลงข้างเพื่อนสนิทของตัวเองแล้วปล่อยให้พี่ชายนั่งคนเดียวอยู่ฝั่งตรงข้าม มะนาวพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด " อ่อ สงสัยข้อความไม่เด้งน่ะมือถือใกล้เสียแล้วมั้งนี่ก็ว่าจะซื้อใหม่อยู่พอดี ไหนๆ ก็มาแล้วเริ่มกินกันเลยดีกว่าหิวแล้วเนี่ย " มะนาวโกหกออกไปมือถือของเธอยังใช้งานได้ปกตินั่นแหละแต่เธอไม่มีเวลาเปิดอ่านต่างหากทุก อย่างเกิดขึ้นเร็วมากรวมถึงอาหารที่เธอสั่งมาพึ่งมาวางได้ไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ ใช้คำว่ารอดตายได้ฉิวเฉียดได้เลย " ว๊าว แกรู้ใจฉันที่สุดเลยมะนาวสั่งมาแต่ของโปรดทั้งนั้น วันนี้จะกินให้พุงกางเลย " เวนิสไม่รอช้าเมื่อเห็นอาหารที่แสนโอชะอยู่ตรงหน้าความหงุดหงิดที่มีก่อนหน้านี้หายไปได้ด้วยอาหารแสนอร่อย เธอตั้งอกตั้งใจหยิบวัตถุดิบใส่ลงไปในเตาทีละอย่างจนลืมสังเกตว่าตอนนี้ทั้งพี่ชายและเพื่อนมีสีหน้ากันแบบไหน ม

" คุณขาอย่าแกล้ง อื้ม... " มะนาวครางออกมาเมื่อเขาเอาแต่ซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ เธอจึงวาดมือไปตามแนวกรามของเขาพร้อมกับสบตากันนิ่งเมื่อแวมไพร์ละออกมาก่อนที่ทั้งสองคนจะเอนตัวเข้าหากันอีกครั้งและจูบอย่างอ่อนหวาน แวมไพร์ใช้ลิ้นหยอกล้อลิ้นเล็กอยู่แบบนั้นจนน้ำลายเปรอะเปื้อนไปหมด จนเมื่ออยู่ๆ มะนาวก็สะดุ้งตกใจเพราะได้ยินเสียงดนตรีที่อยู่ในหนังซึ่งตอนนี้พวกเธอกำลังดูหนังผีกัน แวมไพร์ใช้ความว่องไวรีบเอื้อมมือไปจับใบหน้าของเธอเอาไว้เพื่อเป็นการปลอบโยนไม่อย่างนั้นเธอต้องไม่ให้เขาสานต่อแน่ " อื้มม...เธอขาไม่เป็นไรนะ " เสียงออดอ้อนที่ออกมาจากเขาพร้อมกับมือหนาที่คอยประคองใบหน้าของเธอเอาไว้ด้วยความทะนุถนอมและสบตากับเธออีกครั้งเพื่อเป็นการปลอบขวัญ ก่อนที่ริมฝีปากจะแตะกันอย่างอ่อนหวานอีกครั้งหนึ่ง ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยแผ่ซ่านไปทั้งร่างจนมะนาวหัวใจเต้นรัว เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร รู้แค่ว่าทุกครั้งที่อยู่ใกล้ชิดเขาเธอรู้สึกประหม่าและใจสั่นตลอดอาจเป็นเพราะว่าการเจอเขาไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไรก็ได้ เธอพยายามขืนตัวเอาไว้จนแวมไพร์ต้องละออกมาชั่วครู่" คุณขาถ้าขืนเรายังท

เมื่อมาถึงคฤหาสน์วรเชษณ์กิจสุวรรณ์ฮ่องเต้จึงพาลูกๆ เข้าไปในบ้านแล้วก็เจอกับเวกัสที่นั่งรอเขาพร้อมกับลูกๆ อยู่แล้ว มะนาวแปลกใจเล็กน้อยที่เจอแวมไพร์ที่นี่ทั้งที่เขาบอกว่าวันนี้ต้องทำงานไม่ใช่หรอแต่ที่แปลกก็คือการแต่งตัวที่ดูสะอาดสะอ้านไม่เหมือนเพลย์บอยที่เธอรู้จักเลยสักนิดหรือว่าเขามีหลายบุคลิกหรอ " ไงเพื่อนยากนั่งก่อนๆ " เวกัสทักทายเพื่อนสนิทอย่างฮ่องเต้พร้อมกับมองดูหลานสาวทั้งสองคนที่เขาเห็นมาตั้งแต่แบเบาะตอนนี้โตเป็นสาวแล้วสวยสะพรั่งกันทุกคนเลย " สวัสดีค่ะคุณลุงเวย์ คุณป้าสายขิม " ส้มโอเอ่ยทักทายผู้ใหญ่ทันทีด้วยความนอบน้อม และความนอบน้อมของเธอนั้นก็ทำเอาสายขิมปลื้มปริ่มมาก นี่คือลูกสะใภ้ในอุดมคติของเธอเลยนะส่วนหนูมะนาวเธอนึกเอ็นดูอยู่แล้วแต่เหมือนลูกสาวเสียมากกว่าเพราะนิสัยเหมือนกันกับยัยเวนิสกับวิวาห์ไม่มีผิด " สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า " มะนาวเอ่ยทักทายบ้างเพราะเธอมาที่นี่บ่อยครั้งมีแค่ช่วงหลังๆ ที่ไม่ค่อยได้มา เธอมองตาของผู้ชายที่เธอเห็นหน้าอยู่ทุกวันแต่ดูเหมือนสายตาของเขาที่มองมาหาเธอมันจะดูว่างเปล่าพิกล เธอได้แต่คิดในใจว่าไม่เห็นจำเป็นต้องทำเหมือนไม่รู้จักกันก็ได้