Todos los capítulos de แวมไพร์พ่ายเหยื่อ: Capítulo 41 - Capítulo 48

หลายเดือนผ่านไปวันนี้คือวันสุดท้ายของการฝึกงานซึ่งก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีและปลายทางสุดท้ายของวันนี้คือการไปเลี้ยงฉลองกันที่บ้านของเวนิสและวิวาห์หลังจากที่เลี้ยงภายในแผนกเสร็จแล้วโดยในวันนี้ได้ชวนพี่เลี้ยงของทั้งสามคนไปด้วยเวนิสกับวิวาห์มีเสือกับสิงห์ลูกชายของวินซ์และแสนดีเป็นพี่เลี้ยงตลอดการฝึกงานและมะนาวมีน้ำมนต์เป็นพี่เลี้ยงตลอดการฝึกงานเช่นกันจึงได้รับเชิญมาในงานเลี้ยงเล็กๆ ของครอบครัววันนี้ด้วยแต่น้ำมนต์ดันติดธุระมาไม่ได้ " นี่ถ้าไม่จัดงานเลี้ยงของลูกๆ คนแก่อย่างเราๆ คงหาโอกาสเจอกันได้ยากแล้วสินะ " ฮ่องเต้พูดออกมาอย่างอารมณ์ดีจะไม่ให้เขาอารมณ์ดีได้อย่างไรในเมื่อลูกสาวคนเล็กกำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่อย่างสมบูรณ์แล้วหลังจากฝึกงานเสร็จก็คงจบการศึกษาในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าจะได้มาช่วยงานพี่สาวอย่างส้มโอสักที เขาจะได้ให้ลูกสาวคนโตได้เป็นฝั่งเป็นฝาสมใจตัวเองอยากเลี้ยงหลานเต็มทีแล้ว " นั่นสิโดยเฉพาะไอ้ขุนเขาไม่โผล่หน้ามาให้เห็นเลยถ้าวันนี้ไม่ชวนมาก็คงจะไม่ได้เจอหลานๆ แล้ว " เวกัสพูดขึ้นมาบ้างเพราะขุนเขาที่ภรรยาเสียชีวิตก็เอาแต่ทำงานดูแลกิจการดีหน่อยที่ลูกชายอย่างชานนท์มารับช่วงต่อกิ

มะนาวถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อแวมไพร์พูดออกมาแบบนั้นเธอจึงรีบเข้าไปช่วยพี่ชานนท์ทันที " แวมไพร์หยุดนะ อย่าทำอะไรพี่ชานนท์เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว " แวมไพร์ยิ่งเห็นเธอออกโรงปกป้องแบบนี้ยิ่งทำให้เขาแทบควบคุมสติอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่แต่ถึงอย่างนั้นคนตรงหน้าก็เป็นเพื่อนสนิทเขาที่รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก เขาจึงยอมปล่อยให้ชานนท์เป็นอิสระพร้อมกับตัวเองที่เสยผมลวกๆ อย่างต้องการระบายความโกรธ มะนาวที่ไม่รู้จะแก้ปัญหาตรงหน้านี้ยังไงทุกครั้งที่เขาโกรธเธอก็จะเข้าไปกอดเขาแล้วเขาก็จะสงบลงได้ในที่สุดครั้งนี้ก็เช่นกันเธอเลือกที่จะไม่ลังเลและเข้าไปกอดเขาเอาไว้แน่นใบหน้าซุกกับอกแกร่งทำให้แวมไพร์ที่อารมณ์พุ่งพล่านค่อยๆ สงบลงและเขาก็สวมกอดเธอไว้แน่นอย่างเช่นเคยไม่รู้ทำไมพอเขาเป็นแบบนี้แล้วเธอกอดเขาทีไรเขาก็แพ้ทางเธอทุกที " แวมไพร์เข้าใจผิดแล้วนะมันเป็นแค่อุบัติเหตุ " มะนาวที่ไม่เคยเห็นคุณขาของเธอเป็นแบบนี้เลยสักทีครั้งนี้คงเป็นขีดจำกัดของเขาแล้วจริงๆ ถึงได้ทำอะไรบุ่มบ่ามซึ่งตอนนี้เธอแทบไม่กล้าหันหลังกลับไปเลยเพราะรู้ดีว่าข้างหลังของเธอนั้นจะมีใครบ้าง " มึงเข้าใจกูผิดไปใหญ่แล้วนะไอ้เพื่อนย

ฮ่องเต้พาลูกสาวกลับมาบ้านโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำตลอดทางมีแต่ความเงียบงันพร้อมกับมะนาวที่ดวงตาดูไร้ซึ่งจุดหมายมองไปข้างหน้าด้วยความว่างเปล่าเอาจริงๆ ตอนนี้เธอกลัวคุณพ่อมากปกติถ้าคุณพ่อดุเธอบ้างเธอก็ยังเดาทางออกว่าท่านรู้สึกยังไงแต่ตอนนี้ท่านดูเงียบจนเธอกลัวไปหมด และเมื่อเข้ามาถึงบ้านฮ่องเต้จึงเรียกทุกคนเข้ามาคุยกัน" ลูกรู้ใช่ไหมว่าทำอะไรผิดไปบ้าง " ฮ่องเต้ที่เลี้ยงลูกสาวอย่างดีมากับมือแต่ตอนนี้ในเมื่อทำผิดเขาก็จำเป็นต้องลงโทษและตักเตือนบ้าง " มะนาวขอโทษค่ะคุณพ่อคุณแม่ที่ทำอะไรไปโดยไม่คิด " มะนาวยกมือขึ้นไหว้ขอโทษบิดาและมารดาด้วยความรู้สึกผิดเธอเป็นลูกผู้หญิงไม่ควรชิงสุกก่อนห่ามแบบนี้จริงๆ แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อความรู้สึกมันเป็นเรื่องที่ฝืนกันไม่ได้จริงๆ " นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันขึ้นคะคุณ " แพรวที่วันนี้ไปออกงานสมาคมเพิ่งกลับเข้ามาพร้อมกันกับส้มโอที่เพิ่งกลับมาจากการทำงานด้วยเช่นกันและตอนนี้ก็เป็นเวลาดึกดื่นมากแล้วนึกว่าทุกคนจะหลับไปแล้วเสียอีกแต่กลับผิดคาดที่พี่สาวอย่างเธอได้รับกลิ่นอายของความครุกรุ่นอยู่ไม่น้อย" ส้มโอพ่ออยากรู้ความจริงจากปากลูกว่าลูกรู้เรื่องทุ

" นี่แกร้องไห้ทำไม " เวนิสเมื่อนั่งลงที่ปลายเตียงของเพื่อนสนิทแล้วจึงรีบปาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยนเข้าใจดีว่าเพื่อนกำลังสับสน " ฉันรู้สึกผิดกับพวกแกทั้งสองคนที่ปิดบังความสัมพันธ์กับพี่ชายของพวกแกมาโดยตลอด "มะนาวก้มหน้างุดพร้อมกับเอ่ยคำขอโทษออกไปรัวๆ" นี่แกเป็นคนคิดมากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ยัยมะนาวที่แสบซ่าคนเดิมหายไปไหน พวกเราน่ะเข้าใจแกมาตั้งนานแล้วนะอีกอย่างถ้าพี่ชายฉันลงเอยกับแกพวกเรากลับจะสบายใจเสียอีกที่มีพี่สะใภ้ใจดีแบบนี้ "เวนิสบอกออกมาแล้ววิวาห์ก็รีบเสริมทันที " จริง พวกเราดีใจมากเพราะเห็นสายตาที่พี่ชายของฉันกับแกมองกันไปมามันคือสายตาของคนรักกันมากจริงๆ อีกอย่างวันนี้พี่ชายของฉันก็แมนมากด้วยทั้งที่กลัวว่าคุณลุงฮ่องเต้จะโกรธมากแต่ก็ยังรบเร้าให้คุณพ่อพามาตั้งแต่เช้านี่ก็คงคิดถึงแกมากเห็นบอกว่าติดต่อไม่ได้เลย "" อืม คุณพ่อสั่งห้ามไว้แถมยึดมือถือไปอีกออกไปข้างนอกก็มีคนคุมตลอดบอกว่าเป็นบทลงโทษที่พวกเราสองคนทำผิดพลาดไปก็เลยให้ห่างกันไปก่อนเดือนนึงถ้าทนได้คุณพ่อก็จะไฟเขียวให้แต่ถ้าทนไม่ได้ก็ตามนั้น " มะนาวพูดออกมาพร้อมกับความกังวลเล็กน้อยกลัวว่าเขาจะอดทนต่อความลำบากนี