Todos los capítulos de แวมไพร์พ่ายเหยื่อ: Capítulo 21 - Capítulo 30

" ไอ้ขุนเขามันส่งข้อความมาบอกว่ามีอุบัติเหตุกลางทางคนเมามาชนตูดรถมันน่ะน่าจะมาไม่ทันแล้ว เอาไว้วันหลังค่อยนัดกันอีกที " เวกัสที่รอเพื่อนนานมากจนท้ายที่สุดมันก็ส่งข้อความมาบอกว่าไม่สะดวกเขาจึงบอกต่อให้กับฮ่องเต้และทุกคนได้รู้" เสียดายเลยไม่ได้เจอเจ้าชานนท์เลย " เมื่อฮ่องเต้พูดออกมาแบบนั้นแวมไพร์จึงแปลกใจเล็กน้อยว่าทำไมต้องอยากเจอเพื่อนของเขาด้วย " ทำไมล่ะครับคุณลุง " แวมไพร์ตัดสินใจถามทันทีเพราะทุกคนคงไม่ได้สงสัยความสัมพันธ์ของเราหรอกก็ไอ้ชานนท์มันเป็นเพื่อนสนิทเขาหนิ ฮ่องเต้จึงมองไปที่ลูกสาวคนเล็กของตัวเองอย่างมะนาวและแวมไพร์ก็มองไปที่พ่อของตัวเองเวกัสจึงยิ้มและพยักหน้าให้ เขาจึงรู้ได้ทันทีว่าคงจะให้ไอ้ชานนท์มาดูตัวกับมะนาวสินะ เหอะ ฝันไปเถอะเดี๋ยวเขาจะเป็นคนไปจัดการมันก่อนเดี๋ยวนี้แหละ เรื่องสกัดดาวรุ่งเขาถนัดนักล่ะ สรุปแล้วเขามีศัตรูหัวใจเป็นน้องชายตัวเองรวมถึงเพื่อนสนิทด้วยหรือนี่ เขารับรองได้เลยว่าจะไม่มีใครได้ตัวมะนาวไปทั้งนั้น " เดือนหน้าต้องฝึกงานแล้วใช่ไหมลูกไปฝึกกับพี่ไว้ต้าดีไหม คนกันเองสอนจะได้เป็นงานเร็วๆ " สายขิมถามมะนาวทันทีที่สบโอกาสส่วนมะนาวทำท่าทาง

มะนาวชั่งใจอยู่ชั่วครู่กับคำสั่งเสียงแหบพร่าของเขา คำสั่งที่มีแต่ความออดอ้อนมีหรือคนใจดีแบบเธอจะไม่ใจอ่อน เธอค่อยๆ ปลดเสื้อสายเดี่ยวสีแดงของตัวเองลงมาทีละนิดจนท้ายที่สุดเธอก็ถอดมันออกไปจากร่างกายเผยให้เห็นเต้าอวบที่มีเม็ดตุ่มไตเล็กๆ รอการสัมผัสจากอุ้งปากของเขาอยู่ เธอยกมือเรียวขึ้นมาบีบเคล้นไปมาทั้งสองเต้าต่อหน้าเขาและเลือกที่จะวางโทรศัพท์มือถือไว้บนหัวเตียงส่วนตัวเองก็วาดลวดลายความเซ็กซี่ได้อย่างเต็มที่ " อื้อ....คุณขาแบบนี้ดีไหมคะ " มะนาวพูดออกมาพร้อมกับกัดปากอย่างเซ็กซี่พร้อมกันนั้นก็เกี่ยวกางเกงผ้าซาตินตัวบางที่สั้นจนไม่รู้จะสั้นยังไงออกไปจนพ้นขาเรียวเล็กทำให้ตอนนี้ร่างเล็กสมส่วนเปลือยเปล่าต่อหน้าเขา แวมไพร์ได้แต่จับโทรศัพท์เอาไว้แน่นมองภาพนั้นแทบไม่กระพริบตาด้วยซ้ำเพราะกลัวว่าจะพลาดช็อตเด็ดที่เธอมอบให้และภาวนาอย่าให้ความหื่นของตัวเองมันล้นจนเลือกกำเดาไหลออกมาให้ได้อาย " เธอขา....พี่ขอไปหาได้ไหม...นะครับ " แวมไพร์ที่คิดว่าตอนนี้การใช้น้องนางทั้งห้านิ้วอาจไม่ได้ช่วยให้ลูกชายของเขาสงบลงได้ก็ดูเธอทำสิถ้าอยู่ใกล้คืนนี้เธอคงไม่มีโอกาสได้นอนแล้ว " ไม่ได้ค่ะคุณพ่อกับคุณ

แวมไพร์มองหน้าเธอนิ่งๆ พร้อมกับตอบออกไปกับคำถามที่เขาไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นัก " แล้วใครสนกันล่ะอยากรู้ก็รู้ไปสิ "" ไม่ได้นะคะ " มะนาวรีบห้ามเขาทันทีพร้อมกับทำหน้าสลดลงเพราะสัปดาห์หน้าพี่สาวของเธออย่างส้มโอก็ต้องเข้ามาเรียนรู้งานที่นี่เหมือนกัน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เข้ามาเป็นพนักงานประจำแต่คุณพ่อกับคุณแม่ก็ให้พี่สาวของเธอเข้ามาที่นี่ทุกวันเพื่อให้แวมไพร์สอนงานให้แม้วันละแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม เธอรู้ดีว่าที่คุณพ่อคุณแม่ทำแบบนี้เพียงเพราะว่าอยากให้เขาสองคนมีความสนิทสนมกันมากยิ่งขึ้นเรื่องงานก็แค่ยกขึ้นมาบังหน้าเท่านั้น " ดูเธอจะรังเกียจพี่จังเลยนะ " คราวนี้แวมไพร์พูดออกมาอย่างน้อยใจโดยไม่มีแววตาของความล้อเล่นอยู่ในนั้นเลยแม้แต่นิดเดียวจนมะนาวรู้สึกผิดและกำลังจะง้อเขาแต่ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เวนิสและวิวาห์ถือกล่องยาเข้ามาพอดีเธอจึงไม่มีโอกาสได้พูด " ยามาแล้วแก " มะนาวรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติพร้อมกับยิ้มให้เพื่อนและเอ่ยขอบคุณ " ขอบคุณนะแกภาระพวกแกอีกแล้วเนี่ย " มะนาวหยอกล้อกับเพื่อนแล้วก็พูดคุยกันไปไม่กี่ประโยคจากนั้นแวมไพร์จึงลุกขึ้นแล้วให้น้องสาวทั้งสองคนเป็นคนทำแผ

แวมไพร์คว้ารีโมทที่อยู่ใกล้มือกดล็อคห้องเอาไว้ทันทีพร้อมกับกดปุ่มปิดผ้าม่านทำให้ภายในห้องนี้มีแค่เขากับเธอเท่านั้น " คุณขามะนาวร้อนจังเลย " มะนาวไม่เพียงพูดแค่นั้นแต่เธอยังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของเขามือไม้สั่น ทำเอาแวมไพร์แปลกใจเล็กน้อย เธอรุกเขาหนักแบบนี้ก็ทำเขาแปลกใจมากอยู่แล้วแต่อาการที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้เหมือนว่าเธอไม่เป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลย " โดนยาหรอ แล้วโดนตอนไหนพี่ก็ดูเธอตลอดเวลา " คนตัวโตพูดออกไปเธอจะไปโดนยาได้ตอนไหนในเมื่อเขาก็จ้องเธออยู่ที่โต๊ะตลอด แต่เอ๊ะ! มันมีช่วงที่เธอเดินไปเข้าห้องน้ำอยู่หลายครั้งหรือว่าจะโดนเอาตอนนั้น บ้าจริง! ผู้หญิงของตัวเองแค่คนเดียวเขาก็ดูแลไม่ได้หรือนี่ " คุณขาเซ็กซี่จัง " มะนาวมองก้อนซิกแพคของเขาหลังจากที่เธอปลดกระดุมออกไปจนถึงเม็ดสุดท้ายแล้วรีบถอดเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาออกเผยให้เห็นซิกแพคแน่นๆ ตามแบบฉบับของคนที่ชอบออกกำลังกาย เธอไม่ได้ทำเพียงแค่นั้นแต่ยังยกมือเรียวของตัวเองขึ้นมาขย้ำอกอวบต่อหน้าเขาอีกต่างหาก" อื้ม....เธอขาเธอจะทำให้พี่คลั่งตายจริงๆ แล้วนะ " แวมไพร์บอกออกไปเมื่อมองดูภาพที่เธอกำลังกัดปากพร้อมกับขย้ำอกอวบข

มะนาวในตอนนี้เธอแทบอยากจะเอาหัวตัวเองไปโขกกำแพงให้มันแตกไปให้รู้แล้วรู้รอดไม่น่าชะล่าใจขนาดนี้เลย เสื้อผ้าที่เธอเคลมหนักหนาว่าจะตั้งใจรีดให้เขาดูตอนนี้สิมันเป็นรูโบ๋รูปเตารีดไปเรียบร้อยแล้ว เธอได้แต่ยกเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาขึ้นมาในระดับสายตาแล้วก็ถอนหายใจซ้ำๆ จากนั้นจึงมองลอดเข้าไปในรูนั่นจึงได้เห็นว่าคนบางคนมายืนอยู่ตรงหน้าของเธอแล้วพร้อมกับยิ้มขำ และการกระทำของเขาแบบนี้มันทำให้เธอเสียความมั่นใจดูเขาทำสินี่มันเยาะเย้ยกันชัดๆ " ขำอะไรคะ หยุดเลยนะ ห้ามขำนะ! " มะนาวรีบเอาเสื้อที่ตัวเองยกขึ้นลงแล้วก็จับมันไปซ่อนไว้ด้านหลังแต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะมันไม่ทันแล้วเพราะเขาเห็นหมดแล้ว เธอเห็นนะว่าเขาพยายามกลั้นขำแต่ก็ไม่อาจทำได้นั่นจึงทำให้เธอหมั่นไส้จึงยกกำปั้นขึ้นมาทุบอกเขารัวๆ แวมไพร์ที่เห็นใบหน้าดูไม่จืดของเธอในตอนนี้เขาอยากจะขำออกมาดังๆ เสียเหลือเกินแต่ก็ต้องกลั้นเอาไว้เพราะตอนนี้ยัยตัวเล็กของเขาก็ดูจะเขินมากแล้ว แล้วดูเธอสิตอนนี้เหมือนเด็กที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจเลยพยายามทุบเขาอยู่นั่นแต่แรงเล็กเท่ามดของเธอเขาไม่เจ็บหรอกนะ ให้ตายสิทำไมเธอน่ารักชะมัด " ครับๆ พี่ไม่ยิ้มแล้วก็ได้ ไหนใ