Alle Kapitel von Secret เมียลับพันธสัญญาแค้น: Kapitel 41 – Kapitel 50

" นั่นคือหนูมิรินที่พูดถึงกันใช่ไหมลูก " มาร์กี้รีบถามลูกชายทุกคนออกไปทันทีเมื่อเด็กๆ กลุ่มนั้นออกไปกันหมดแล้ว " ครับมัม เธอคนนี้แหละครับที่ทำให้น้องชายของเราเป็นบ้าเป็นหลังได้ ดูเหมือนว่าตอนนี้เจ้าวิคจะยังไม่ได้ตัดใจจากเธอคนนี้นะครับเพราะยังปล่อยให้เธอมาวนเวียนอยู่ไกล้ๆ ได้อยู่ " เวกัสที่เห็นสายตาของน้องชายที่มองไปยังสาวน้อยมิรินก็รู้ได้ทันทีว่ารู้สึกแบบไหน มาร์กี้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เธออุตส่าห์หาหญิงสาวที่เหมาะสมมาให้กับลูกชายแล้วแต่ดูเหมือนว่าลูกชายของเธอจะไม่ได้ชอบสักนิดเพราะเธอเองก็เห็นสายตาที่ลูกชายใช้มองสาวน้อยมิรินเหมือนกัน " ไม่แน่หรอกหนูพาไลอาจทำให้น้องชายแกเปลี่ยนใจก็ได้ " มาร์กี้บอกออกไปอย่างมีความหวังแต่พี่น้องทุกคนกลับส่ายหน้าเป็นคำตอบ" ไม่มีทางหรอกครับมัม ลองเจ้าวิคมันได้รักใครแล้วผมว่ายากที่มันจะเลิกรักโดยเฉพาะสาวน้อยมิรินผมมองว่าเธอไม่ได้ร้ายกาจนะไม่มีเหตุผลให้เจ้าวิคเตอร์หมดรักเธอเลย และถ้าหมดรักกันไปแล้วจริงๆ คงไม่กลับมาคบกันเป็นครั้งที่สองหรอกครับ " เวียร์ที่พูดออกมาเขาเองก็สังเกตเห็นสายตาที่น้องชายมองสาวน้อยคนนี้เหมือนกัน ดูเหมือนว่าตำแหน่งสะใ

มิรินสบตาวิคเตอร์อย่างไม่ยอมแพ้ไม่รู้ว่าเธอเอาความกล้ามาจากไหนรู้แค่ว่าในตอนนี้เธอสวมวิญญาณแม่เสือสาวไปแล้ว มือเล็กลูบไล้แผงอกแน่นของเขาผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำแล้วจึงค่อยๆ ปลดกระดุมออกมาทีละเม็ดและเมื่อเธอถอดเสื้อเชิ้ตของเขาออกไปจนพ้นตัวจึงทันได้เห็นรอยสักรูปนกที่กำลังบินขึ้นสูงเธอแปลกใจเล็กน้อยจึงใช้มือของตัวเองลูบไล้มันเบาๆ พร้อมกับถามออกไป " ทำไมมีรอยสักได้ล่ะคะรูปนี้หมายความว่ายังไงหรอ " มิรินเอาแต่จ้องมองอยู่แบบนั้นจนวิคเตอร์เอื้อมมือขึ้นมาจับมือเธอเบาๆ ที่แผงอกตำแหน่งหัวใจข้างซ้ายที่มีรูปนกนางแอ่นสีดำสนิทกำลังบินทะยานขึ้นสูง" นี่คือรูปนกนางแอ่น มันเป็นสัญลักษณ์ของความรัก ความหวัง และความผูกพัน และนกนางแอ่นยังได้ชื่อว่าเป็นนกที่รักเดียวใจเดียวสื่อถึงความรักที่มั่นคง " เมื่อเขาพูดออกมาแบบนั้นก็ทำเอามิรินถึงกับพูดไม่ออก หากเธอไม่ได้เข้าข้างตัวเองจนเกินไปรอยสักนี่มีความหมายถึงเธอใช่ไหม เธอไม่ได้ถามเขาต่อแต่บรรจงใช้ริมฝีปากจูบซับเบาๆ ที่รอยสักนั่น พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เขาอย่างน่ารัก เธอที่กำลังจะปลดเข็มขัดเขาออกแต่วิคเตอร์กลับผลักตัวเธอให้นอนลงราบไปบนที่นอนแทน มือหนาล

อยู่ๆ ไฟในงานก็ดับมืดลงพร้อมกันกับที่เสียงเพลงอวยพรวันเกิดได้ดังขึ้น วิคเตอร์หันไปตามแสงเทียนที่เขาคิดว่าคนที่ถือมาอาจจะเป็นคนที่เขาคิดเอาไว้แต่กลับไม่ใช่เลย เมื่อคนที่ถือเค้กมคือพาไล เมื่อเพลงอวยพรวันเกิดจบลงแสงไฟจึงสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง " สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่วิค พาไลขอให้พี่มีความสุขมากๆ นะคะ อธิษฐานแล้วเป่าเค้กนะ " วิคเตอร์ยิ้มรับเพราะคนในงานนั้นมีมากมายหากเขาทำหน้าบูดบึ้งก็ใช่เรื่อง เขาจึงหลับตาลงแล้วอธิษฐานในสิ่งที่อยากได้ซึ่งก็มีอยู่แค่เรื่องเดียวที่ใจของเขาจดจ่ออยู่ในตอนนี้นั่นก็คือเรื่องของมิริน หลังจากนั้นจึงลืมตาแล้วเป่าเทียนจนไฟที่สว่างไสวบนเค้กดับมอดไปหมด " เย้!!!! " เสียงเฮฮาดังขึ้นมาอีกครั้งอย่างครึกครื้นพร้อมกันกับที่แต่ละคนมอบของขวัญวันเกิดให้กับเขา เขารับของขวัญอย่างไม่หวาดไม่ไหวโดยมีพาไลที่เป็นคนรับหน้าที่เอาของขวัญที่เขาได้จนล้นมือไปวางไว้ให้ มิรินที่ลงมาถึงหน้างานเป็นจังหวะเดียวกันที่ไฟดับลงมืดสนิทพอดีเธอยืนดูอยู่ห่างๆ จึงได้เห็นว่าคนสำคัญของเขาอย่างคุณพาไลกำลังเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเขาจริงๆ และการที่เธอมองอยู่ไกลๆ แบบนี้เลยได้เห็นว่าเขาสองคนเห

มิรินมายืนอยู่หน้าบริษัทของวิคเตอร์อีกครั้งแต่ครั้งนี้เธอมาด้วยอาการประหม่าเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าคำตอบที่ได้รับมันจะออกมายังไง เธอเดินมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าห้องของเขาก็เจอกับคุณแตงโมเลขาหน้าห้องที่เธอคุ้นเคย " อ้าว คุณมิรินมาหาคุณวิคหรอคะ เอ๊ะเหมือนจะไม่ได้นัดไว้ล่วงหน้าเลยใช่ไหมคะ " แตงโมถามพร้อมกับส่งรอยยิ้มไปให้เธอเองก็ลำบากใจที่จะปฏิเสธเพราะก่อนหน้านี้คุณวิคเตอร์ได้กำชับเอาไว้ว่าถ้าหากคุณมิรินมาและไม่ได้นัดล่วงหน้าจะไม่ให้เข้าพบ " ค่ะ มิรินไม่ได้นัดไว้เลยค่ะรบกวนคุณแตงโมถามคุณวิคเตอร์ให้หน่อยได้ไหมคะว่าพอจะมีเวลาว่างสักครู่ไหม " แตงโมมองหน้าของมาลิตาที่ตอนนี้ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่นักจึงตัดสินใจต่อสายหาเจ้านายของตัวเองทันทีทั้งที่ท่านสั่งไว้ก่อนหน้านี้แล้ว พร้อมกับกดเปิดลำโพงเพื่อให้มาลิตาได้ฟังไปพร้อมกัน " คุณวิคคะคุณมิรินมาขอพบค่ะ "" ได้นัดไว้หรือเปล่าครับ " วิคเตอร์ถามออกไปเขาจำได้ว่าไม่ได้นัดเธอเอาไว้แต่ก็ดีใจที่เธอมาหาเพราะเขาก็คิดถึงเธอแทบขาดใจแล้วเหมือนกันไม่ได้เจอกับเธอแค่วันเดียวรู้สึกคิดถึงบอกไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงต้องทำเป็นเข้มสงวนท่าทีเอาไว้ " ไม่

วันนี้คือวันสิ้นปีที่ใครหลายคนมีความสุขกันแตกต่างจากมิรินที่ไม่ได้รู้สึกถึงความสุขนั่นเลย เธอลูบท้องน้อยๆ ของตัวเองเบาๆ เพื่อทักทายลูกของเธอที่กำลังเจริญเติบโตขึ้นทุกวัน เธอเจ็บจากพ่อของลูกแต่ก็ยังยิ้มได้ทุกวันนี้เพราะลูกที่อยู่ในท้องนี่แหละ" ลูกจ๋าแม่รอวันที่เราสองคนจะได้เจอกันอยู่นะ " มิรินบอกพร้อมกับมองออกไปรอบๆ สวนสาธารณะที่เธอมานั่งเล่นเป็นประจำ ตั้งแต่ที่รู้ว่าตัวเองมีเด็กอยู่ในร่างกายเธอก็พยายามดูแลตัวเองเป็นอย่างดีพร้อมกับเงินเก็บก้อนโตที่ตัวเองเก็บมาทั้งชีวิตเธอกะว่าจะหยุดงานสักปีสองปีเพื่อดูแลเขาให้ได้เต็มที่ ตอนนี้โปรเจคตกแต่งภายในของคฤหาสน์วชิรวิทย์ก็ได้จบลงไปแล้ว ตอนนี้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ว่างงานเพราะตัดสินใจลาออกจากบริษัทเธอไม่อยากเครียดไม่อยากกดดันจากอะไรทั้งนั้นอยากตั้งใจดูแลเจ้าตัวเล็กเป็นอย่างดี ในระหว่างที่เธอกำลังคิดอะไรเพลินๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น" พี่มิรินคืนนี้เรามาฉลองคืนข้ามปีด้วยกันนะคะ แป้งจองร้านอาหารเอาไว้แล้วบรรยากาศดีมากเลยค่ะเราออกมาดูพลุข้ามปีด้วยกันนะ จะได้พาหลานออกมาเปิดหูเปิดตาไงคะพี่ดาวก็จะมาด้วยกันเดี๋ยวแป้งกับพี่ดาวไปรับ " แป้งร่