Alle Kapitel von Secret เมียลับพันธสัญญาแค้น: Kapitel 21 – Kapitel 30

วิคเตอร์และมิรินเดินจับมือกันไปเดินเล่นที่ริมหาดในตอนกลางคืนได้ยินเสียงคลื่นซัดสาด ต่างคนต่างยังไม่พูดอะไรออกมายังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง วิคเตอร์เองหลังจากที่วันนั้นที่เขาพูดประโยคนั้นให้เธอได้ยินเขาก็ไม่เคยสบายใจเลยสักครั้งแต่เพราะตอนนั้นเขาเองก็ยังไม่พร้อมที่จะต้องดูแลใครจริงจัง ไม่เหมือนกับวันนี้วันที่เขาพร้อมแล้วทุกอย่างที่จะเริ่มต้นจริงจังกับใครสักคนและคนนั้นเขาก็มั่นใจว่าต้องเป็นเธอ " เรานั่งรับลมกันตรงนี้ดีกว่านะคะ " มิรินบอกออกไปเมื่อเธอกับเขาเดินมาไกลพอสมควร อีกทั้งตรงนี้ลมเย็นสบายและได้ยินเสียงคลื่นชัดเจนทั้งสองคนจึงนั่งลงบนชายหาดพร้อมกันกับที่วิคเตอร์ถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองห่มให้กับมิรินหลังจากที่เธอลูบแขนตัวเองเป็นสัญญาณให้รู้ว่าเธอกำลังหนาว มิรินรับเสื้อเชิ้ตที่เขาห่มให้เอาไว้ซึ่งตัวเขาเองตอนนี้ก็มีเพียงแค่เสื้อกล้ามตัวเดียวติดกายเท่านั้น ส่วนเธอวันนี้เธอใส่เดรสสายเดี่ยวสีขาวมาพอรับลมตรงๆ เลยทำให้เธอรู้สึกหนาว ตอนนี้เขาดูเป็นสุภาพบุรุษมากแต่ก็เท่านั้นแหละในเมื่อความเชื่อใจที่เธอมีให้เขามันไม่มีแล้วต่อให้เขาจะแสนดีแค่ไหนเธอก็ไม่สามารถมองเขาเป็นฮีโร่ของเธอเห

" กูก็ว่าอยู่ทำไมมิรินถึงได้บอกว่าเลื่อนการดำน้ำจากเช้านี้ไปเป็นตอนบ่ายแทน พวกมึงเล่นดูดพลังงานของสาวๆ ไปหมดแบบนี้นี่เอง เวรจริง " วิคเตอร์ถึงกับส่ายหัวให้กับเพื่อนที่แสนไวไฟของเขา ทั้งที่ไม่มีวี่แววว่าจะมีใจให้กันเลยสักนิดแต่ก็ช่างเถอะเขาอาจจะพลาดอะไรไปบางอย่างก็ได้ มิรินเดินถือจานอาหารเต็มไม้เต็มมือหลังจากที่เธอเลือกสรรอยู่นาน พอเธอตักเสร็จแล้วก็เดินกลับมาที่โต๊ะเหมือนเดิม " คุยอะไรกันอยู่หรอคะทำไมสีหน้าเคร่งเครียดจังเลย " มิรินมองหนุ่มๆ ที่คุยกันอย่างสนุกสนานแต่ทว่ากลับไม่มีรอยยิ้มในใบหน้าเลยสักนิด เธอจึงเอ่ยถามออกไปแต่ก็ได้รับเพียงการอมยิ้มตอบกลับมาเท่านั้น " ไม่มีอะไรหรอกครับ พวกนี้น่ะมันแค่อยากไปดำน้ำแล้วเท่านั้นเอง " วิคเตอร์แก้ตัวออกไปแทนเพื่อนซึ่งทั้งสามคนก็พยักหน้าพร้อมกันทั้งหมดวิคเตอร์มองหน้าเพื่อนพร้อมกับส่ายหน้าการแสดงแบบนี้ไม่เนียนเลยสักนิด มิรินจึงมองดูทุกคนด้วยความรู้สึกผิด " ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะที่ต้องให้รอ ก็ยัยดาวกับยัยแป้งเล่นเมาคอพับทั้งคู่เลยค่ะ หรือว่าพวกคุณจะไปก่อนคะแล้วตอนบ่ายพวกเราตามไปสมทบก็ได้ " มิรินบอกออกไปด้วยความเกรงใจเพราะวา

วิคเตอร์อุ้มมิรินขึ้นมาในท่าเจ้าสาวหลังจากนั้นจึงพาเธอไปนั่งที่เปลแล้วเป็นตัวเขาที่รีบไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาแล้วจับเท้าของเธอมาวางบนขาของเขาที่ตอนนี้กำลังนั่งที่พื้นเพื่อทำแผลให้เธอ " พี่วิคไม่ต้องทำก็ได้ค่ะเดี๋ยวมิรินทำเอง " มาลิตารู้สึกเกรงใจที่เขาจับข้อเท้าของเธอแบบนั้น เธอเกรงใจเพราะมันเป็นของที่อยู่ต่ำเกินไปแต่วิคเตอร์กลับจับมันเอาไว้แน่นพร้อมกับก้มลงบรรจงทายาให้เธออย่างเบามือ " ให้แป้งทำให้ไหมคะ " แป้งร่ำที่ไม่ยอมไปไหนพร้อมกับทุกคนก็ด้วย เธอรู้สึกเป็นห่วงจึงอาสาทันทีแต่ก็เป็นจังหวะที่อานนท์จับแขนของเธอเอาไว้ไม่ให้เธอพุ่งตัวเข้าไปไม่งั้นเพื่อนเขาก็เสียโอกาสทำแต้มสิ " นี่! ยัยตัวเล็กเธอไม่เห็นหรือไงว่าไอ้วิคมันกำลังดูแลคนสำคัญของมันอยู่ปล่อยให้มันทำไปเถอะน่า เราน่ะอยู่เฉยๆ เถอะ " อานนท์บอกออกไปพร้อมกันกับที่แป้งร่ำหันไปขอความคิดเห็นจากดาวรุ่งและดาวรุ่งเองก็พยักหน้าเห็นด้วย แต่กลับไปเมื่อไหร่เธอคิดว่าคงต้องคุยเรื่องนี้กับมิรินอีกที หลังจากที่วิคเตอร์ทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็อยู่เป็นเพื่อนมิรินไม่ห่างกาย โดยที่อานนท์ได้ฉุดแป้งร่ำไปแล้วให้เหตุผลว่าจะพาเธอไปเล

1 เดือนผ่านไป ช่องแชทแม่เสือสาว " พี่ดาวพี่มิรินช่วยแป้งด้วย!!! " แป้งร่ำส่งข้อความเข้ามาในกลุ่มแชทที่มีกันสามคนพร้อมกับส่งสติ๊กเกอร์ขอความเห็นใจ มิรินและดาวรุ่งเปิดอ่านทันทีเพราะตอนนี้พวกเธอสองคนอยู่ด้วยกันในออฟฟิศของวิคเตอร์ในขณะที่แป้งร่ำต้องออกไปแก้งานที่บ้านของอานนท์พร้อมกับอีกทีม เขาให้เหตุผลว่าส่งรูปไปให้น้องสาวดูแล้วน้องสาวยังไม่ชอบแบบที่พวกเธอทำเท่าไหร่ " เกิดอะไรขึ้นแป้งร่ำ " ดาวรุ่งรีบถามทันทีในขณะที่มิรินไม่สามารถตอบกลับได้เพราะกำลังพูดคุยประชุมอยู่แต่ดาวรุ่งเธอก็ประชุมเหมือนกันเพียงแต่เป็นผู้ฟังเท่านั้น " ก็คุณอานนท์ไม่ยอมพอใจกับผลงานที่แป้งแก้ให้สักทีสิคะ แป้งแก้แบบจนมือจะหงิกอยู่แล้ว แป้งอยากขอเปลี่ยนคนค่ะ พี่มิรินพลีสสสส " แป้งร่ำบ่นออกมาเมื่อตอนนี้เธอขอตัวมาเข้าห้องน้ำ วันทั้งวันเขาเอาแต่แก้แบบซ้ำไปซ้ำมาอยู่นั่นแหละทั้งที่เธอกะว่าจะเข้ามาหาเขาแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นแต่ตอนนี้เธออยู่กับเขาทั้งวันแล้วดูเหมือนว่างานจะยังไม่ไปไหนด้วยซ้ำอีกทั้งเขาเอาแต่เตาะเธออยู่นั่น จริงๆ ตั้งแต่ทริปที่ไปเที่ยวทะเลอานนท์ก็เอาแต่หาเรื่องเข้าใกล้เธอไม่หยุดทั้งที่เธอเอ่ยปฏิเ

วิคเตอร์เมื่อพามิรินมาอยู่ในรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองได้แล้วก็ทะยานออกจากผับแห่งนี้ทันที ส่วนมิรินเธอยังไม่ได้บอกเพื่อนด้วยซ้ำว่าออกมาแล้ว เธอจึงยกมือถือขึ้นมาพิมพ์อยู่อย่างนั้นนานสักพักแล้วพอเงยหน้าขึ้นมาจึงทันได้เห็นว่าเขาเหยียบคันเร่งจนแทบมิดไมล์ " พี่วิคขับช้าๆ หน่อยสิคะมันอันตรายนะ " วิคเตอร์เขาโกรธจนแทบบ้าที่เธอเอาแต่กดโทรศัพท์หาไอ้หมอนั่นอยู่ได้ " ห่างจากมันยังไม่ถึงนาทีเลยมั้งรีบทักหามันขนาดนั้นเลยหรอ "มิรินส่งยิ้มออกไปให้เขาเมื่อเขาพูดออกมาแบบนั้น " ที่เหยียบคันเร่งหนักขนาดนี้เป็นเพราะว่าไม่ชอบใจที่มิรินส่งข้อความอยู่หรอคะ "" รู้แล้วยังจะถามพี่อีก "" มิรินส่งข้อความไปบอกดาวรุ่งกับแป้งร่ำต่างหากค่ะ กลัวว่าสองคนนั้นจะเป็นห่วงแต่ยังไม่เห็นส่งข้อความตอบกลับมาเลยสักคน " มิรินบอกออกไปอย่างเป็นห่วงแล้วก็ได้รับเพียงรอยยิ้มมุมปากกลับมาจากวิคเตอร์เท่านั้น " ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกสองคนนั้นมีคนดูแลอยู่แล้ว "" หมายความว่ายังไงคะ "มิรินไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด " วันนี้พี่นั่งกับเพื่อนพี่ทุกคนรับรองว่าเพื่อนเธอกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแน่นอน " วิคเตอร์บอกออกไปมีแ