All Chapters of ยักษ์กินเมีย: Chapter 41 - Chapter 50

“จริงเหรอ ดีมากเลย ฉันอยากทำงานกับเธอนะ งั้นฉันไปบอกผู้กำกับนะ ว่าเธออยากเล่นบทนี้”“เดี๋ยว.. ยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไปแคส แค่บอกว่าน่าสนใจ”“ไปเถอะน่า ฉันอยากทำงานกับเธอ”“ทำไมถึงมั่นใจว่าฉันจะแคสผ่าน”“เพราะฉันมีส่วนตัดสินใจด้วยไง และฉันเลือกเธอแน่นอน..นี่นามบัตรผู้กำกับ ถ้าตัดสินใจได้แล้วก็โทรหาผู้กำกับได้เลย พรุ่งนี้เขาจะเริ่มแคสกันแล้วนะ”พูดจบเจ้าหล่อนก็โบกมือลา เดินกลับไปยังรถหรูของตัวเอง เปิดประตูขึ้นรถ แล้วรถก็ขับออกไปเธอมองรถหรูจนลับสายตา ก่อนจะก้มมองนามบัตรในมืออย่างสองจิตสองใจ โอกาสมาแล้ว เธอจะคว้าไว้รึเปล่าละยอดดวงใจเพราะมันอาจจะทำให้เธอได้กลับไปทำงานที่รักก็ได้นะ เธอยังอยากแสดงอยู่รึเปล่า ตัดสินใจให้ดี อย่าพูดคำว่าเสียดายทีหลังล่ะ ! “ในที่สุด..ฉันก็จัดเธอได้แล้ว!!!”อสุรามบอกอนิลทันทีที่เขาโผล่เข้ามาในห้องทำงาน หลังจากอนิลไปเก็บมะม่วงที่สวนของยอดดวงใจมาอย่างเหน็ดเหนื่อย เมื่อเช้าไม่ได้เจอกัน เพราะอนิลไปจ่ายตลาดกับเชฟมณีและเชฟคราว กลับจากตลาดเทาเทาก็ชวนเขาไปต่อที่สวนมะม่วง เลยยังไม่ได้เม้าท์กับเจ้านาย “จริงเหรอครับบอส!!” อนิลถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น แต่แววตากั

เธอยิ้มขำ มองตาเขาด้วยสายตาร้อนแรงไม่ต่างกัน อดใจไม่ไหว ยื่นริมฝีปากขึ้นประกบจูบปากเขาแรงๆ ก่อนจะผละออก... “ฉันก็..หลงคุณเหมือนกัน ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเป็นคน..โรแมนติกขนาดนี้”“อืมมม” เขาอดใจไม่ไหว ประกบจูบริมฝีปากเธออย่างเร่าร้อน บดขยี้อย่างรุนแรงกระหาย พร้อมยกร่างเธอขึ้นอุ้มแล้วเดินตรงไปที่ประตูด้านในห้องทำงาน“อุ๊ย!” เธอตกใจนิดหน่อยที่โดนเขาจู่โจมแบบเร็วมาก แต่ไม่ทันจะถามว่าเขาจะพาเธอไปไหน เพราะเขาไม่ยอมให้ปากเธอว่างเลย เขาบดจูบริมฝีปากเธอหนักหน่วง บดขยี้เหมือนจะเอาให้ตายกันไปข้าง...“อื้อออ...” เธอได้แต่ร้องครางในลำคอ รู้สึกวาบหวิว หวามไหว ใจสะท้าน ตื่นเต้นลนลานจนตัวสั่นไปหมดแล้ว “โอววว อ่าห์...”เขาอุ้มเธอขึ้นชั้นสองของคาเฟ่ ซึ่งเป็นที่พักสุดหรูหราและทันสมัย โดยเฉพาะเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่กำลังจะกลายเป็นสนามรบระหว่างเธอกับเขา เตียงใหญ่สุดแข็งแกร่งอย่างที่เขาอวดไว้จริงๆ“โอววว” สองริมฝีปากบดจูบแลกลิ้นกันอย่างเร่าร้อน สองกายเปลือยเปล่าล่อนจ้อนบดเคล้านัวเนียเสียดสีจนแทบจะกลายเป็นคนเดียวกัน“อ่าห์...ที่รัก” เสื้อผ้าของเธอถูกเปลื้องทิ้งไปตั้งแต่ตอนไหน มันแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ นั่นเพราะหั

“อืมม...งั้น ให้คุณได้ทำในสิ่งที่ต้องการก่อนก็ได้ คุณจะได้มีความสุข ก่อน...” ก่อนจากไปตลอดกาล..“อ่าห์...” พอคิดว่าเธอจะจากไปตลอดกาล หัวใจของเขาก็เจ็บขึ้นมาอีก ทำเขากังวลไม่น้อยเลย“หรือว่า...เราจะไม่สบายจริงๆวะ”ตลอดเกือบทั้งวัน... เขาแทบไม่ปล่อยเธอออกจากห้องเลย บรรเลงเพลงสวาทหวานอย่างไม่รู้เบื่อ ราวกับวันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตในขณะที่เธอรู้สึกดีมากที่ได้อยู่กับเขาใต้ผ้าห่มหลายชั่วโมง มันทำให้เธอลืมโลกภายนอกไปเลย รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบมีแค่เธอกับเขาเท่านั้นกระทั่งบ่ายสองกว่าๆ เธอตัดใจบอกลาเขา แม้จะเสียดายที่ต้องบอกลาอ้อมกอดอบอุ่นของเขา แต่เธออยากกลับไปเตรียมตัวที่บ้าน สำหรับการไปแคสติ้งงานแสดงในวันพรุ่งนี้ก่อนกลับเขาอวยพรเธอด้วยการจุมพิตบนหน้าผากอย่างอ่อนโยน ทำให้หัวใจของเธอรู้สึกอบอุ่นและมีพลังมากพอที่จะเอาชนะกับอุปสรรคและเป้าหมายที่เธอจะพิชิตมาให้ได้หลังจากโทรศัพท์ไปคอนเฟิร์มกับผู้กำกับแล้ว ผู้กำกับก็ส่งบทสำหรับการฝึกซ้อมมาให้เธอทางอีเมล์เมื่อได้บทมาแล้ว เธอก็เริ่มฝึกซ้อมการแสดงอย่างมุ่งมั่นตั้งใจ ทว่า..มันก็มีอยู่บ้างที่สมาธิรวน เพราะใบหน้าของอสุรามมักจะโผล่มาในความคิดทุกๆสิ

เช้าวันนี้...เธอเตรียมพร้อมทั้งกายและใจแบบร้อยเปอร์เซ็น เพื่อกลับไปยังสังเวียนชีวิต คืนสู่สนามรบครั้งใหม่ที่มีความฝันเป็นเดิมพันการไปแคสงานแสดงครั้งนี้ ถือเป็นการท้าทายชีวิตครั้งใหม่ที่โคตรตื่นเต้น หลังจากห่างหายจากงานแสดงไปประมาณสามปีกว่า แต่ความมุ่นมั่นในครั้งนี้เต็มเปี่ยมกว่าครั้งไหนไม่ได้ก็ไม่เป็นไร...เธอบอกตัวเองอย่างนั้น เพราะแค่การลุกขึ้นมาท้าทายโอกาสอีกครั้ง ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว แค่เธอกล้าออกมาเผชิญกับโลกที่เธอเคยกลัว มันก็เพียงพอให้เธอกล้าชมตัวเองแล้ว“เธอเก่งมาก ..ยอดดวงใจ”ตอนคุยโทรศัพท์กับผู้กำกับ.. เธอบอกเขาว่าขอให้ตัดสินเธอจากความสามารถเท่านั้น หากการแสดงของเธอไม่ผ่าน หรือเธอไม่เหมาะกับบทนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องให้เธอผ่าน เพราะนักแสดงนำหนุนหลัง มันไม่แฟร์กับนักแสดงคนอื่นที่มาร่วมแคสติ้ง“พร้อมแล้วค่ะ!”เมื่อถึงเวลาแคสติ้งบท เธอตั้งสติ ทำสมาธิ ทิ้งตัวตน สวมบทบาทที่ได้รับแล้วแสดงออกไปอย่างเต็มที่ ราวกับเป็นตัวละครนั้นจริงๆ ซึ่งสร้างความประทับใจให้แก่ผู้กำกับและทีมงานเป็นอย่างมากเธอได้รับคำชื่นชมจากทีมงานทุกคน รวมถึงทีมงานบางคนที่มาคุยเป็นการส่วนตัวว่า..‘เล่นดีกว่านาง

“ผมจัดการเรื่องส่งเตียงกับโซฟาใหม่ไปที่บ้านคุณยอดดวงใจเรียบร้อยแล้วนะครับ สั่งมาจากเมืองไททันเลยครับ รับรองแข็งแรงถูกใจ”กะแซวเจ้านาย แต่เจ้านายกับถอนหายใจ ทำหน้าเหมือนคนหายใจไม่ออกซะงั้น“อารมณ์ไม่ดีเหรอครับ เห็นไอ้เทาเทามันเมาส์กับพวกพนักงานในครัวว่าวันนี้ตึกสั่นเป็นระยะ” ก็แสดงว่าเจ้านายกำลังทำภารกิจอยู่ใช่มั้ย...ก็ควรอารมณ์ดีไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมมายืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ล่ะอสุรามฮึดฮัดเหมือนคนหายใจไม่ออก เป่าลมออกปากเพื่อระบายความเครียดที่สุมทุมอยู่ในอก“เออ...ทำภารกิจอยู่ แต่..อยู่ๆก็รู้สึก มันเจ็บหัวใจแปลกๆว่ะ”อนิลกรอกตาไปมาไม่ค่อยเข้าใจ “บอสเป็นยักษ์นะ แข็งแรงทนทานยิ่งกว่าใคร จะไม่สบายได้ยังไง”“นี่มันเมืองมนุษย์ไง บางทีร่างกายฉันอาจยังปรับตัวไม่ได้ไง”“เจ็บหัวใจเหรอครับ เจ็บยังไงครับ”เขานิ่งคิด ทบทวนความรู้สึกตอนที่เกิดอาการ “ไม่รู้สิวะ มันบอกไม่ถูก เหมือนมันเต้นเร็วเกินไป มันเป็นความเจ็บที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ พอรู้สึกแล้วดวงตามันร้อนๆทุกที เหมือนว่าเจ็บจนจะร้องไห้ได้เลย”อนิลฟังแล้วก็ยังไม่เข้าใจ “เป็นบ่อยมั้ยครับ”“ไม่นะ เป็นเฉพาะช่วงที่อยู่กับเธอ หรือไม่ก็... ตอนที่คิดถึ