ยักษ์กินเมีย のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 8

เวลานี้แหละ...จูบเธอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วควักหัวใจเธอออกมาซะ!“อืมมม” เขาก้มเข้าหาใบหน้าสวย ประกบจูบริมฝีปากแล้วบดขยี้อย่างเร่าร้อน เธอจูบตอบด้วยความเต็มใจ แลกลิ้นตวัดโรมรันอย่างดูดดื่ม“อ่าห์...” เสียงครางกระเส่าผสมผสานหวานใส ลมหายใจอุ่นซ่านประสานกัน สองริมฝีปากบดจูบแลกลิ้น ขยับขับเคลื่อนวนเวียนวาบหวามอย่างไม่รู้เบื่อ‘ตอนนี้แหละ...จัดการเธอซะ!’ ระหว่างกำลังจูบกับเธออย่างดูดดื่ม เขาสั่งตัวเองอยู่ในใจ แต่ร่างกายกลับไม่ทำตามเลยสักนิดเดียว มือที่ควรจะควักหัวใจเธอ กลับครอบครองทรวงเต้าแล้วขยำขยี้อย่างเมามันส์“อ่าห์...อ่าห์...” เขาครางอย่างสุขสม จูบปากเธอจนหนำใจแล้วก็ซุกไซ้ซอกคออุ่นๆ ต่ออย่างโหยหา จูบเม้มลำคออย่างรุนแรงเร่าร้อน พร้อมกับช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มพาไปที่เตียงอย่างไว ราวกับแทบอดใจไม่ไหวแล้ว ท่ามกลางกลีบกุหลาบแดงแสนสวยเต็มเตียง สองร่างกอดก่ายฟอนเฟ้นทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วบรรเลงบทรักอย่างเร่าร้อน กระหืดกระหาย ต่างคนต่างช่วยกันปลดเปลื้องเสื้อผ้าของอีกฝ่ายโยนทิ้งอย่างรวดเร็ว“อืมม” ริมฝีปากจู่โจมเข้าหากันแนบแน่นแล้วบดขยี้อย่างสุขสม สองกายเปลือยเปล่าทาบทับ คร่อมเคล้า สอดใส่จมลึกแล้วกระแทก

“แต่ผมทั้งหล่อทั้งรวยไง มีครบอย่างที่สาวๆ ต้องการ ผมมีทรัพย์สินตั้งมากมายมหาศาล ทั้งเพชรพลอย ทองคำ มีเป็นตันๆ แล้วผมจะจนได้ยังไง ผมแค่เอาเพชรสักเม็ดไปขาย ก็ได้เงินตั้งเยอะแยะแล้ว”“ทรัพย์สินที่เจ้ามีอยู่ทั้งหมด นำไปใช้ที่โลกมนุษย์ไม่ได้ เจ้าไปได้แต่ตัวเท่านั้น”อสุรานิ่วหน้า “ได้ไง...ทำไมถึงจะเอาไปใช้ไม่ได้ ใครจะมาขัดขวาง”“พ่อของเจ้าไง คิดว่าพ่อของเจ้าจะยอมให้เจ้าไปง่ายๆ เหรอ”“ผมไม่ใช่ลูกรักน่า เป็นแค่ลูกชายคนกลาง พ่อมีพี่ใหญ่เป็นทายาทอยู่แล้ว ไม่รู้ล่ะ ยังไงผมก็จะไป”“ทำไมถึงอยากเป็นมนุษย์นัก อยู่ที่เมืองนี้ เจ้าก็มีชีวิตแสนสุขสบาย เป็นถึงลูกชายท่านประธานาธิบดี มีอำนาจมากมายอยู่ในมือ มีทรัพย์สมบัติมหาศาล มียักษ์สาวงามๆ ให้เลือกเป็นแคตตาล็อก”“แต่ผมชอบทะเล ชอบชายหาด เมืองไททันไม่มีทะเล มีแต่หิมะ ไม่มีอะไรสนุกๆ ให้ทำเลย มันน่าเบื่อ”“แล้วคู่หมั้นเจ้าล่ะ”“ผมไม่ได้รักเธอซะหน่อย สมัยไหนแล้ว ยังจะต้องแต่งงานทางการทูตอีกเหรอ ไม่ได้รับกันเหมือนสมัยก่อนซะหน่อย ไร้สาระ”“เจ้าหญิงเฮเลนน่าจากเทือกเขาแอลป์ เขต 9 ได้ข่าวว่าสวยอย่างกับนางฟ้า”“สวย แต่ไม่รัก ไม่ต้องการ”“มนุษย์คนนั้นคงสวยมากสินะ”

ตอนอายุสิบห้า เธอได้เจอเพื่อนใหม่ที่โคตรน่ารักอย่างเทพธิดา คุณหนูแสนสวยไม่เคยรังเกียจเด็กกำพร้าอย่างเธอ แบ่งปันขนม ของใช้ เครื่องสำอาง และชอบชวนเธอไปเล่นที่ห้องนอนแทบทั้งวัน จนสนิทสนมซี๊ปึ๊กกันมาก แม้จะไม่ได้เรียนที่เดียวกันก็ตาม แต่อายุความเป็นเพื่อนระหว่างเธอกับเทพธิดาไม่ได้ยืนยาวสักเท่าไหร่ หลังจากเป็นคู่ซี๊กันประมาณสามเดือนกว่าๆ เธอก็ได้รับข้อความจากหัวหน้าแม่บ้านว่าห้ามเธอติดต่อกับคุณหนูเทพธิดาอีก นี่คือคำสั่งของคุณนายเจ้าของบ้าน เพราะท่านไม่อยากให้คุณหนูเป็นม้าดีดกะโหลกเหมือนเธอ!ตอนแรกเธอก็ไม่ได้จะทำตามคำสั่งของหัวหน้าแม่บ้านหรอกนะ แต่พอได้ยินพวกแม่ค้าที่ตลาดหน้าปากซอยเม้ามอยด์กันว่า ‘ยัยยอดดวงใจมันขี้โขมย’ พวกสาวใช้ที่คฤหาสน์มาเม้ามอยด์ให้คนทั้งตลาดฟังว่า ตั้งแต่ยัยเด็กกำพร้านั่นเข้าไปในบ้าน ข้าวของในบ้านก็ค่อยๆ หายไปอย่างไร้ร่องรอย จนสุดท้ายสร้อยคอของคุณหนูหายไปนั่นแหละ คุณนายเลยหมดความอดทน สั่งห้ามคุณหนูคบหากับยัยหัวขโมยอีก!สาบานเลยว่าเธอไม่เคยขโมยอะไรจากบ้านหลังนั้นเลย แต่เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะอธิบายหรือปกป้องตัวเอง เพราะพวกเขาไม่เคยแม้แต่จะถามเธอสักคำว่าเธอขโมยข้าวของพวก

“หรือว่า..พ่อกับแม่ซ่อนเอาไว้ เพราะมันคือนิยาย..เกี่ยวกับยักษ์!!”เพราะคำว่ายักษ์ เป็นเรื่องต้องห้ามของบ้านนี้เลย เนื่องจากสมัยเด็ก เธอมักจะฝันว่าตัวเองโดนยักษ์จับกิน โดนยักษ์ควักหัวใจ จึงทำให้เธอกลัวยักษ์มาก กลัวมากจนพ่อแม่ต้องพาไปหาจิตแพทย์ อาการจึงค่อยๆ ดีขึ้น และลืมเรื่องนี้ไปในที่สุด “อืม...หญิงผู้ฆ่ายักษ์เหรอ?” เพราะอยากรู้จักนางเอกนิยายเรื่องนี้ อยากรู้ว่าเธอเก่งกาจยังไง ถึงสามารถฆ่ายักษ์ได้ เลยหย่อนหนังสือเล่มนี้ลงในกระเป๋าผ้าใบใหญ่ แล้วก้าวออกจากบ้านมาด้วยกัน เดินฝ่าดงหญ้าสูงและป่าละเมาะขนาดย่อมมาถึงประตูรั้วสนิมเขรอะ เธอตกใจนิดหน่อยเมื่อเจอแมวดำเพศผู้ตัวใหญ่นั่งอยู่บนกำแพงบ้าน แมวตัวนั้นเหมือนรูปปั้นไร้ชีวิต แหงนหน้ามองไปยังคฤหาสน์เบื้องหน้า“เฮ๊ยเพื่อน! ทำอะไรอ่ะ??”พอเธอทักทาย เจ้าแมวดำหันขวับมามองเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ก่อนจะกระโดดหนีไปอย่างรวดเร็วราวกับเท้าติดสปริงเลยล่ะ“อ้าว! รีบไปซะงั้น มาจากไหนน๊า ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ตัวใหญ่ชะมัด”พูดพลางเปิดประตูรั้ว ก้าวออกจากเขตบ้านอย่างอารมณ์ดี ตอนนั้นเอง รถหรูคันงามขับออกจากประตูรั้วขนาดใหญ่ของคฤหาสน์ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะแล่นออก