Semua Bab ยักษ์กินเมีย: Bab 51 - Bab 60

“คุณไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่าผมคงไม่แตะต้องคุณแล้ว เพราะงั้น สบายใจได้”“อ๋อสบายใจแน่ สบายใจมากเลยล่ะที่เราจะไม่ได้เจอกันอีกเลยทั้งชาติ!”คำพูดของเธอทำเขาอึ้ง ใจหายวาบ ท้องใส่ปั่นป่วนร้อนวูบวาบเหมือนมีกองไฟอยู่ในท้อง ทำไมเขาต้องรู้สึกอะไรมากมายกับการที่จะไม่ได้เจอเธออีก“อืมม เพราะงั้น คุณก็ไม่ต้องกลัวผมแล้ว”“ฉันไม่ได้กลัวคุณ!! ฉันแค่กำลังจะเกลียดคุณ!!” เธอมองหน้าเขาด้วยความแค้นปนเจ็บปวด “แต่คุณคงจะลบความทรงจำของฉันสินะ ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ลืมความรักจอมปลอมนี้ไปให้หมด”“ผมไม่มีหรอก เวทย์มนต์อะไรแบบนั้น” พอรู้ว่าเธออยากลืมเขาใจจะขาด ทำไมมันปวดใจก็ไม่รู้“งั้นไม่กลัวฉันแฉคุณเหรอ เดี๋ยวคนก็รู้หมดว่าคุณเป็นตัวอะไร คราวนี้จะไปหลอกใครได้อีก”“ไม่มีใครเชื่อคุณหรอก ลองบอกใครสิ เขาจะหาว่าคุณเป็นบ้า”เธอชะงัก ก็จริงของเขา เธอมันโง่จริงๆ“อืม ฉันโง่เองแหละ หมดเรื่องคุยแล้วใช่มั้ย งั้นก็ไปได้แล้ว ต่อไปไม่ต้องมาเจอกันอีก”พอเธอไล่ก็ใจหายอย่างบอกไม่ถูก พอคิดว่าจะไม่ได้เจอกันอีกก็ยิ่งรู้สึกเศร้ายังไงชอบกล“ไม่ต้องห่วง ผมไปแน่”“ก็ไปสิ”เธอทำเหมือนเกลียดเขาเข้ากระดูกดำแล้ว“มีอีกเรื่อง เพื่อตอบแทนท

“ทำไมถึงโทรหาฉันล่ะ”“เพราะจะจีบไง” เขาพูดตรงๆ แต่สีหน้าไม่เหมือนคนกำลังมีความรักเลย เขาเหมือนคนเพิ่งถูกทิ้งมา“แล้ว..กับผู้หญิงที่คุณชอบล่ะ”เขานิ่งไป ก่อนจะถอนหายใจ “ผมแค่..เข้าใจผิดไปเอง ความจริง...ผมไม่ได้” ไม่ได้ชอบเธอหรอก..ทำไมเขาพูดคำนั้นไม่ออกนะ เหมือนมีอะไรจุกคอ “ผมไม่ได้..เอาเป็นว่า ผมรู้ตัวแล้วว่าผมต้องการอะไร”“แล้วคุณต้องการอะไรคะ???” เทพธิดาถามด้วยสายตาวิบวับ แอบพึงพอใจที่เขามองเห็นเสียทีว่าใครคือผู้หญิงที่ดีที่สุดในย่านนี้ “ต้องการรู้จักคุณให้มากขึ้น” พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมขยับใบหน้าเข้าใกล้เธออีกนิด เพื่อจะยั่วยวนให้เธอติดกับเทพธิดาถึงกับเขิน แต่ก็เตรียมใจมาแล้ว จึงขยับใบหน้าเข้าใกล้เขาเพื่อให้เขาจูบ...อสุรามก้มเข้าหาริมฝีปากเธอ แต่พอใกล้จะโดนเนื้อปากเธอ เขากลับชะงัก ขยับตัวกลับไปนั่งมองทะเลเหมือนเดิม..พร้อมก่นด่าตัวเองอยู่ในใจว่าแกเป็นบ้าอะไรวะ เธอเปิดทางให้ขนาดนี้แล้วยังจะรีรอทำไม เทพธิดาแอบหน้าเสีย รู้สึกเสียความมั่นใจนิดๆ แสร้งทำเป็นหยิบลิปสติกขึ้นมาทาปาก...“ว่าแต่...ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเป็นยังไงนะ”พอเธอถาม ก็ทำให้เขาคิดถึงหน้าของยัยผมลอนขึ้นมาอีก ภาพท

“ไม่น่าออกมาเลย เซ็งชะมัด!”กลับถึงบ้านก็รีบเอาไอศกรีมช็อคโกแล็ตที่ซื้อมาแกะกินเพื่อคลายเครียดต้องคลายเครียดซะหน่อย หลังจากทำงานหนักมาทั้งวันจนแทบไม่ได้เงยหน้า แทบไม่ได้หยุดพักทำทั้งมะม่วงแผ่น มะม่วงกวนและแยมมะม่วง เพื่อจะเอาไปฝากขายตามร้านต่างๆ รวมทั้งเก็บไว้กินเองบางส่วนด้วยใช้มะม่วงที่เคยเป็นสิทธิ์ของร้านปรารถนาคาเฟ่มาทำทั้งหมด เพราะตอนนี้มันกลับมาเป็นสิทธิ์ของเธอแล้ว สัญญาระหว่างเธอกับเขาเป็นโมฆะทั้งหมด “อาห์...ฉันจะลืมทุกอย่างให้หมดใจเลย แล้วฉันจะเริ่มใหม่แบบสวยๆ ฉันจะไม่ยอมแพ้ให้กับอะไรอีกแล้ว ฉันจะไม่ยอม ฉันจะต้องมีความสุข”ว่าแล้วก็เปิดโน๊ตบุ๊คขึ้นมาเช็คอีเมล? พบว่าผู้กำกับส่งบทซีรีส์ทั้งสิบตอนมาให้เธอแล้ว“เอาล่ะ...ฉันจะเอาทุกอารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ในใจ มาลงกับบทนี้แหละ ฉันจะทำให้ดีที่สุดเลย”เพราะอยากจะลืมเขาให้ได้และอยากลืมเรื่องราวเจ็บปวดทั้งหมด จึงเอาใจและสมาธิมาจดจ่อกับบทซีรีส์ที่ได้รับแทน เธอตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ในการเดบิวต์เข้าวงการอีกครั้งระหว่างกำลังอ่านบทอยู่นั่นเอง จู่ๆก็ได้ยินเสียงแมวร้องใกล้หน้าต่างเธอรู้ได้ทันทีว่ามีใครบางคนมาแอบมอง แต่พอหันไปทางหน้าต่างที่

ทว่า...ตัวต้นเรื่องไม่ได้อยู่ในร้านน่ะสิ มีเพียงพนักงานสี่คนทำหน้าที่ต้อนรับลูกค้าอย่างกระตือรือร้น เหมือนทุกวันที่ผ่านมาและแน่นอนว่า...เธอไม่สามารถมองพวกพนักงานเหมือนเดิมอีกต่อไป เธอรู้สึกเหมือนเห็นแมวสี่ตัวกำลังทำงานอย่างสนุกสนาน ขณะบรรดาลูกค้าสาวๆก็ยังแวะเวียนเข้ามาในร้านไม่ขาดสายเธอเลือกนั่งโต๊ะเดิมกับที่เคยมาครั้งแรก โต๊ะ31ขณะมหาสมุทรเดินไปต่อแถวสั่งเครื่องดื่มและขนม สายตาก็คอยชะเง้อหาไอ้ตัวสูงไปด้วย ยอดดวงใจกวาดสายตามองภายในร้านอย่างใช้ความคิด ดูเหมือนเธอจะเซ้นต์แรงอยู่เหมือนกันนะ เพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่เข้ามาที่นี่ เธอก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนเข้ามาอยู่ในความฝันของใครสักคนและแน่นอน...คนที่หล่อและสูงที่สุดในร้าน ที่ออร่าเปล่งประกายราวกับเทพบุตรลงมาจุติ ทว่า เขากลับมีเขี้ยวแบบเดียวกับแวมไพร์ ตอนนั้นคิดว่าที่เขาไม่ค่อยยิ้ม ก็เพราะมีปมเรื่องนี้ที่ไหนได้...พ่อหนุ่มดันเป็นยักษ์ซะนี่ !เธอหันมองหน้าต่างกระจก ต้นแก้วกำลังออกดอกขาวสะพรั่งไปทั้งต้น ขณะกุหลาบเลื้อยตามกำแพงปูนก็ออกดอกแดงสะพรั่งไม่แพ้กัน“เขาไปเดตครับ” เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นใกล้ๆ เธอแทบไม่ต้องเดาเลยว่าใคร ไอ้แมวดำที่มันช

ส่วนมหาสมุทรเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน จะเดินมาขัดขวาง แต่อนิลแอบขัดขาเขาจนล้มลงไปพร้อมแก้วกาแฟที่สาดเต็มแผ่นหลัง ก่อนจะกุลีกุจอลงไปช่วย รีบพาเขาไปห้องน้ำทันที โดยที่มหาสมุทรไม่ได้ต้องการอสุรามดวงตาคลอน้ำมองหน้ายอดดวงใจ สายตาเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ“ผม..ขอ...โทษ!!” เขาตะโกนลั่น...ขณะโทรศัพท์เกือบทุกเครื่องในร้านยกขึ้นมาบันทึกภาพไว้ ยอดดวงใจอึ้ง โกรธ เจ็บใจ การที่เขามาคุกเข่าขอโทษต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ ก็เพราะอยากให้เธอยกโทษให้อย่างนั้นเหรอ ตอนคุยกันสองคน ไม่แม้แต่จะปริปากขอโทษ“มาบอกอะไรตอนนี้ ต้องการอะไร?” “ไม่ต้องยกโทษให้ผมหรอก” ทำเป็นพระเอกอีก เจ้าบทบาทไม่เลิกเลยนะ “ผมแค่อยากให้คุณรู้ไว้ว่าผมเสียใจ ผมเสียใจจริงๆ ตอนนี้ผมโคตรเกลียดตัวเองเลย เกลียดจนอยากตายๆไปซะ!”เธอกัดฟันกรอด “ก็ไปตายสิ!”เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “อีกไม่นานหรอก อีกไม่นาน คุณสบายใจได้ อีกไม่นาน ผมต้องตายแน่นอน เพราะทุกครั้งที่ผมคิดถึงคุณ หัวใจผมจะเจ็บปวดเหมือนโดนมีดกรีดซ้ำๆ”“ชิ!” เธออยากจะหัวเราะ ใครเขียนบทให้เขาพูดเนี่ย ช่างเหมือนพระเอกลิเกตอนนั้นเอง..เทพธิดาเดินเข้ามาในร้าน เห็นทุกคนจ้องมองไปทางหนึ่งก็แอบงง หัน