Se connecterวงเธอให้รัก...แล้วควักหัวใจออกมากินซะ! เวลานี้แหละ...จูบเธอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วควักหัวใจเธอออกมาซะ ! "อืมมม" เขาก้มเข้าหาใบหน้าสวย ประกบจูบริมฝีปากแล้วบดขยี้อย่างเร่าร้อน เธอจูบตอบด้วยความเต็มใจ แลกลิ้นตวัดโรมรันอย่างดูดดื่ม "อ่าห์..." เสียงครางกระเส่าผสมผสานหวานใส ลมหายใจอุ่นซ่านประสานกัน สองริมฝีปากบดจูบแลกลิ้น ขยับขับเคลื่อนวนเวียนวาบหวามอย่างไม่รู้เบื่อ ‘ตอนนี้แหละ...จัดการเธอซะ!’ "ทำยังไง ผมถึงจะได้เป็นมนุษย์" ยักษ์หนุ่มเจ้าของดวงหน้างดงามดุจเทพสร้าง เอ่ยถามยักษ์ชรานามว่าอรรณพ "กินหัวใจของมนุษย์" "กินหัวใจของมนุษย์ ..กินสักเท่าไหร่?" "แค่ดวงเดียว" "งั้นก็ไม่ยาก" "แต่ต้องเป็นหัวใจที่รักเจ้า ..รักด้วยใจบริสุทธิ์" อสุรามยิ้มกริ่ม ดั่งผู้ชนะ
Voir plusเวลานี้แหละ...จูบเธอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วควักหัวใจเธอออกมาซะ!
“อืมมม” เขาก้มเข้าหาใบหน้าสวย ประกบจูบริมฝีปากแล้วบดขยี้อย่างเร่าร้อน เธอจูบตอบด้วยความเต็มใจ แลกลิ้นตวัดโรมรันอย่างดูดดื่ม
“อ่าห์...” เสียงครางกระเส่าผสมผสานหวานใส ลมหายใจอุ่นซ่านประสานกัน สองริมฝีปากบดจูบแลกลิ้น ขยับขับเคลื่อนวนเวียนวาบหวามอย่างไม่รู้เบื่อ
‘ตอนนี้แหละ...จัดการเธอซะ!’ ระหว่างกำลังจูบกับเธออย่างดูดดื่ม เขาสั่งตัวเองอยู่ในใจ แต่ร่างกายกลับไม่ทำตามเลยสักนิดเดียว มือที่ควรจะควักหัวใจเธอ กลับครอบครองทรวงเต้าแล้วขยำขยี้อย่างเมามันส์
“อ่าห์...อ่าห์...” เขาครางอย่างสุขสม จูบปากเธอจนหนำใจแล้วก็ซุกไซ้ซอกคออุ่นๆ ต่ออย่างโหยหา จูบเม้มลำคออย่างรุนแรงเร่าร้อน พร้อมกับช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มพาไปที่เตียงอย่างไว ราวกับแทบอดใจไม่ไหวแล้ว
ท่ามกลางกลีบกุหลาบแดงแสนสวยเต็มเตียง สองร่างกอดก่ายฟอนเฟ้นทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วบรรเลงบทรักอย่างเร่าร้อน กระหืดกระหาย ต่างคนต่างช่วยกันปลดเปลื้องเสื้อผ้าของอีกฝ่ายโยนทิ้งอย่างรวดเร็ว
“อืมม” ริมฝีปากจู่โจมเข้าหากันแนบแน่นแล้วบดขยี้อย่างสุขสม สองกายเปลือยเปล่าทาบทับ คร่อมเคล้า สอดใส่จมลึกแล้วกระแทกกระทั้นถี่ยิบ
“อ๊า อ่าห์ อ่าห์..” เธอร้องครวญครางกระสันอย่างเสียวซ่านในอารมณ์ ลูบไล้แผ่นหลังกำยำอย่างโหยหา กายแกร่งขับเคลื่อนไปตามแรงปรารถนาอย่างสาสมใจ จูบไซ้ซอกคออย่างเว้าวอน
“โอวว โอววว..” เขาครางกระเส่าในลำคอ จูบไล้ลงมาตามลำคอจนถึงเนินอก ..ริมฝีปากร้อนร้ายระบายทั่วทรวงเต้า ลมหายใจอุ่นซ่านหอบกระชั้น
“อืมมม อสุ...อ่าห์ ฉันรักคุณ อ่าห์ ฉันรักคุณมากๆ เลย อือออ ไม่ไหวแล้ว อ่าห์...”
คำว่ารักทำเขาชะงัก ตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะตั้งสติ ก้มลงบรรจงจูบกลางหว่างอกหอมหวานของเธอต่อ ด้วยความกังวลปนสับสน ทว่าเสียงในหัวกลับดังขึ้นว่า..เวลานี้แหละ เหมาะสมที่สุดแล้วที่จะจัดการเธอ กระชากหัวใจเธอออกมาสิ แล้วกัดกลืนอย่าให้เหลือ!!!
ณ...นครไททัน เขต 18 เมืองหลวงของเหล่าพลเมืองยักษ์ประจำเอเชียใต้ เมืองสุดทันสมัยตั้งอยู่เหนือเทือกเขาอันยิ่งใหญ่ ซึ่งมีหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี
มหานครยักษ์อันยิ่งใหญ่ปกครองโดยระบอบประชาธิปไตย อันมีประธานาธิบดีเป็นทั้งประมุขของรัฐและหัวหน้ารัฐบาล
ประธานาธิบดีคนปัจจุบันของเขต 18 นามว่าอสุราอัคคี เขาสืบเชื้อสายมาจากราชวังศ์อัคคี ซึ่งเป็นราชวงศ์เก่าแก่ที่เคยปกครองเมืองแห่งนี้มาหลายร้อยปี ก่อนจะเปลี่ยนการปกครองเมื่อร้อยกว่าปีที่ผ่านมา
“ทำยังไง ผมถึงจะได้เป็นมนุษย์”
ใช่แล้ว เธอไม่อยากตอบคำถามประเภทที่ว่า ตอนนี้ทำอะไรอยู่ ทำไมอ้วนขึ้นเยอะเลย แล้วไม่แสดงละครแล้วเหรอ ไม่มีใครจ้างทำงานเลยเหรอ...“ก็ตามนั้นแหละ ฉันอ้วน และไม่มีใครจ้าง!”เธอเดินฝ่าแสงแดดในยามสายมาจนถึงแถวๆ หน้าปากซอยบ้าน ซึ่งค่อนข้างคึกคักพลุกพล่านเพราะเป็นแหล่งเศรษฐกิจ มีทั้งตลาดสด ร้านสะดวกซื้อ คาเฟ่ ตึกพานิชย์หนาแน่นเต็มสองฟากถนน ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แต่มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป ทำให้เธอต้องชะงักฝีเท้าหยุดมองเพื่อความแน่ใจ...“โอววว ไม่ได้ตาฝาดไปใช่มั้ย???”ถึงแม้เธอจะออกจากบ้านก่อนรุ่งสางเกือบทุกวัน เพื่อเอาขนมมาส่งตามร้านต่างๆ และวันนี้เป็นวันแรกในรอบหนึ่งเดือนที่เธอออกมาในช่วงกลางวันเธอเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า คฤหาสน์สองชั้นสไตล์ยุโรปเก่าๆ ที่ถูกทิ้งร้างมาหลายปี จนชาวบ้านแถวนี้ขนานนามว่าเป็นคฤหาสน์แวมไพร์ ซึ่งตั้งอยู่ริมถนนก่อนถึงปากซอยประมาณสองร้อยเมตร บัดนี้ได้กลายสภาพเป็นคาเฟ่สุดคลาสิกสไตล์ยุโรปไปเสียแล้ว“ปรารถนาคาเฟ่?” ตัวอักษรทำจากเหล็กดัดสีดำ สลักอยู่บนกำแพงหินใกล้ประตูรั้วเหล็กสีดำที่เปิดออกด้านหนึ่ง เส้นทางจากประตูรั้วไปจนถึงประตูทางเข้าร้าน โรยด้วยหินกรวดแม
“หรือว่า..พ่อกับแม่ซ่อนเอาไว้ เพราะมันคือนิยาย..เกี่ยวกับยักษ์!!”เพราะคำว่ายักษ์ เป็นเรื่องต้องห้ามของบ้านนี้เลย เนื่องจากสมัยเด็ก เธอมักจะฝันว่าตัวเองโดนยักษ์จับกิน โดนยักษ์ควักหัวใจ จึงทำให้เธอกลัวยักษ์มาก กลัวมากจนพ่อแม่ต้องพาไปหาจิตแพทย์ อาการจึงค่อยๆ ดีขึ้น และลืมเรื่องนี้ไปในที่สุด “อืม...หญิงผู้ฆ่ายักษ์เหรอ?” เพราะอยากรู้จักนางเอกนิยายเรื่องนี้ อยากรู้ว่าเธอเก่งกาจยังไง ถึงสามารถฆ่ายักษ์ได้ เลยหย่อนหนังสือเล่มนี้ลงในกระเป๋าผ้าใบใหญ่ แล้วก้าวออกจากบ้านมาด้วยกัน เดินฝ่าดงหญ้าสูงและป่าละเมาะขนาดย่อมมาถึงประตูรั้วสนิมเขรอะ เธอตกใจนิดหน่อยเมื่อเจอแมวดำเพศผู้ตัวใหญ่นั่งอยู่บนกำแพงบ้าน แมวตัวนั้นเหมือนรูปปั้นไร้ชีวิต แหงนหน้ามองไปยังคฤหาสน์เบื้องหน้า“เฮ๊ยเพื่อน! ทำอะไรอ่ะ??”พอเธอทักทาย เจ้าแมวดำหันขวับมามองเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ก่อนจะกระโดดหนีไปอย่างรวดเร็วราวกับเท้าติดสปริงเลยล่ะ“อ้าว! รีบไปซะงั้น มาจากไหนน๊า ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ตัวใหญ่ชะมัด”พูดพลางเปิดประตูรั้ว ก้าวออกจากเขตบ้านอย่างอารมณ์ดี ตอนนั้นเอง รถหรูคันงามขับออกจากประตูรั้วขนาดใหญ่ของคฤหาสน์ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะแล่นออก
“เฮ่อ...ฤดูนี้ น้ำหนักขึ้นอีกแน่เลย”จากที่เคยเป็นสาวแกร่ง ปัจจุบันไลฟ์สไตล์ของเธอเปลี่ยนไปมาก นับตั้งแต่ที่น้ำหนักขึ้นเพราะผลจากไทรอยด์ เธอก็กลายเป็นคนเก็บตัว แทบไม่สุงสิงกับใคร เวลาจะไปไหนมาไหนก็แต่งตัวค่อนข้างมิดชิด เน้นสีดำเป็นหลัก สวมหมวกสวมแว่นดำอำพรางใบหน้า“ไม่มีใครจำแกได้หรอกดวงใจ ว่าแกเคยแสดงซีรีส์มาสองสามเรื่อง ตอนนี้เขาลืมแกไปหมดแล้ว” เธอบอกตัวเองแบบนั้นทุกครั้งที่ต้องออกจากบ้าน แต่ความมั่นใจก็ไม่เคยกลับมา การสวมเสื้อผ้าสีดำจึงกลายเป็นไลฟ์สไตล์ของเธอไปซะแล้ว เพราะเธอเชื่อว่ามันอำพรางรูปร่างได้นั่นแหละ เวลาส่วนใหญ่ของเธอในตอนนี้ จึงมักจะอยู่บ้านเป็นหลัก ทำขนมต่างๆ ในตอนเช้าตรู่ เอาไปส่งตามร้านต่างๆ ก่อนร้านจะเปิด จากนั้นเธอก็จะทำกิจกรรมที่ชื่นชอบ ทั้งดูหนัง ดูซีรีส์ ฟังเพลง รวมทั้งอ่านหนังสือพ่อแม่ของเธอเป็นครูทั้งคู่ พวกท่านรักการอ่านมาก จึงสะสมหนังสือไว้มากมาย ทำให้บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยชั้นวางหนังสือ โดยเฉพาะห้องรับแขก ที่เรียกได้ว่าเป็นห้องสมุดประจำบ้าน “จริงสิ...วันนี้เรามีนัดกับเจ๊องุ่นนี่นา ต้องไปคุยเรื่องขายมะม่วง.. งั้นแวะไปกินกาแฟที่คาเฟ่ใกล้ๆ ร้านแกดีกว่า นานแ
ตอนอายุสิบห้า เธอได้เจอเพื่อนใหม่ที่โคตรน่ารักอย่างเทพธิดา คุณหนูแสนสวยไม่เคยรังเกียจเด็กกำพร้าอย่างเธอ แบ่งปันขนม ของใช้ เครื่องสำอาง และชอบชวนเธอไปเล่นที่ห้องนอนแทบทั้งวัน จนสนิทสนมซี๊ปึ๊กกันมาก แม้จะไม่ได้เรียนที่เดียวกันก็ตาม แต่อายุความเป็นเพื่อนระหว่างเธอกับเทพธิดาไม่ได้ยืนยาวสักเท่าไหร่ หลังจากเป็นคู่ซี๊กันประมาณสามเดือนกว่าๆ เธอก็ได้รับข้อความจากหัวหน้าแม่บ้านว่าห้ามเธอติดต่อกับคุณหนูเทพธิดาอีก นี่คือคำสั่งของคุณนายเจ้าของบ้าน เพราะท่านไม่อยากให้คุณหนูเป็นม้าดีดกะโหลกเหมือนเธอ!ตอนแรกเธอก็ไม่ได้จะทำตามคำสั่งของหัวหน้าแม่บ้านหรอกนะ แต่พอได้ยินพวกแม่ค้าที่ตลาดหน้าปากซอยเม้ามอยด์กันว่า ‘ยัยยอดดวงใจมันขี้โขมย’ พวกสาวใช้ที่คฤหาสน์มาเม้ามอยด์ให้คนทั้งตลาดฟังว่า ตั้งแต่ยัยเด็กกำพร้านั่นเข้าไปในบ้าน ข้าวของในบ้านก็ค่อยๆ หายไปอย่างไร้ร่องรอย จนสุดท้ายสร้อยคอของคุณหนูหายไปนั่นแหละ คุณนายเลยหมดความอดทน สั่งห้ามคุณหนูคบหากับยัยหัวขโมยอีก!สาบานเลยว่าเธอไม่เคยขโมยอะไรจากบ้านหลังนั้นเลย แต่เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะอธิบายหรือปกป้องตัวเอง เพราะพวกเขาไม่เคยแม้แต่จะถามเธอสักคำว่าเธอขโมยข้าวของพวก




![[Unlimited Money] ระบบเงินทุนไร้ขีดจำกัด](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






