LOGINวงเธอให้รัก...แล้วควักหัวใจออกมากินซะ! เวลานี้แหละ...จูบเธอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วควักหัวใจเธอออกมาซะ ! "อืมมม" เขาก้มเข้าหาใบหน้าสวย ประกบจูบริมฝีปากแล้วบดขยี้อย่างเร่าร้อน เธอจูบตอบด้วยความเต็มใจ แลกลิ้นตวัดโรมรันอย่างดูดดื่ม "อ่าห์..." เสียงครางกระเส่าผสมผสานหวานใส ลมหายใจอุ่นซ่านประสานกัน สองริมฝีปากบดจูบแลกลิ้น ขยับขับเคลื่อนวนเวียนวาบหวามอย่างไม่รู้เบื่อ ‘ตอนนี้แหละ...จัดการเธอซะ!’ "ทำยังไง ผมถึงจะได้เป็นมนุษย์" ยักษ์หนุ่มเจ้าของดวงหน้างดงามดุจเทพสร้าง เอ่ยถามยักษ์ชรานามว่าอรรณพ "กินหัวใจของมนุษย์" "กินหัวใจของมนุษย์ ..กินสักเท่าไหร่?" "แค่ดวงเดียว" "งั้นก็ไม่ยาก" "แต่ต้องเป็นหัวใจที่รักเจ้า ..รักด้วยใจบริสุทธิ์" อสุรามยิ้มกริ่ม ดั่งผู้ชนะ
View Moreเวลานี้แหละ...จูบเธอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วควักหัวใจเธอออกมาซะ!
“อืมมม” เขาก้มเข้าหาใบหน้าสวย ประกบจูบริมฝีปากแล้วบดขยี้อย่างเร่าร้อน เธอจูบตอบด้วยความเต็มใจ แลกลิ้นตวัดโรมรันอย่างดูดดื่ม
“อ่าห์...” เสียงครางกระเส่าผสมผสานหวานใส ลมหายใจอุ่นซ่านประสานกัน สองริมฝีปากบดจูบแลกลิ้น ขยับขับเคลื่อนวนเวียนวาบหวามอย่างไม่รู้เบื่อ
‘ตอนนี้แหละ...จัดการเธอซะ!’ ระหว่างกำลังจูบกับเธออย่างดูดดื่ม เขาสั่งตัวเองอยู่ในใจ แต่ร่างกายกลับไม่ทำตามเลยสักนิดเดียว มือที่ควรจะควักหัวใจเธอ กลับครอบครองทรวงเต้าแล้วขยำขยี้อย่างเมามันส์
“อ่าห์...อ่าห์...” เขาครางอย่างสุขสม จูบปากเธอจนหนำใจแล้วก็ซุกไซ้ซอกคออุ่นๆ ต่ออย่างโหยหา จูบเม้มลำคออย่างรุนแรงเร่าร้อน พร้อมกับช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มพาไปที่เตียงอย่างไว ราวกับแทบอดใจไม่ไหวแล้ว
ท่ามกลางกลีบกุหลาบแดงแสนสวยเต็มเตียง สองร่างกอดก่ายฟอนเฟ้นทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วบรรเลงบทรักอย่างเร่าร้อน กระหืดกระหาย ต่างคนต่างช่วยกันปลดเปลื้องเสื้อผ้าของอีกฝ่ายโยนทิ้งอย่างรวดเร็ว
“อืมม” ริมฝีปากจู่โจมเข้าหากันแนบแน่นแล้วบดขยี้อย่างสุขสม สองกายเปลือยเปล่าทาบทับ คร่อมเคล้า สอดใส่จมลึกแล้วกระแทกกระทั้นถี่ยิบ
“อ๊า อ่าห์ อ่าห์..” เธอร้องครวญครางกระสันอย่างเสียวซ่านในอารมณ์ ลูบไล้แผ่นหลังกำยำอย่างโหยหา กายแกร่งขับเคลื่อนไปตามแรงปรารถนาอย่างสาสมใจ จูบไซ้ซอกคออย่างเว้าวอน
“โอวว โอววว..” เขาครางกระเส่าในลำคอ จูบไล้ลงมาตามลำคอจนถึงเนินอก ..ริมฝีปากร้อนร้ายระบายทั่วทรวงเต้า ลมหายใจอุ่นซ่านหอบกระชั้น
“อืมมม อสุ...อ่าห์ ฉันรักคุณ อ่าห์ ฉันรักคุณมากๆ เลย อือออ ไม่ไหวแล้ว อ่าห์...”
คำว่ารักทำเขาชะงัก ตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะตั้งสติ ก้มลงบรรจงจูบกลางหว่างอกหอมหวานของเธอต่อ ด้วยความกังวลปนสับสน ทว่าเสียงในหัวกลับดังขึ้นว่า..เวลานี้แหละ เหมาะสมที่สุดแล้วที่จะจัดการเธอ กระชากหัวใจเธอออกมาสิ แล้วกัดกลืนอย่าให้เหลือ!!!
ณ...นครไททัน เขต 18 เมืองหลวงของเหล่าพลเมืองยักษ์ประจำเอเชียใต้ เมืองสุดทันสมัยตั้งอยู่เหนือเทือกเขาอันยิ่งใหญ่ ซึ่งมีหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี
มหานครยักษ์อันยิ่งใหญ่ปกครองโดยระบอบประชาธิปไตย อันมีประธานาธิบดีเป็นทั้งประมุขของรัฐและหัวหน้ารัฐบาล
ประธานาธิบดีคนปัจจุบันของเขต 18 นามว่าอสุราอัคคี เขาสืบเชื้อสายมาจากราชวังศ์อัคคี ซึ่งเป็นราชวงศ์เก่าแก่ที่เคยปกครองเมืองแห่งนี้มาหลายร้อยปี ก่อนจะเปลี่ยนการปกครองเมื่อร้อยกว่าปีที่ผ่านมา
“ทำยังไง ผมถึงจะได้เป็นมนุษย์”
เขายิ้มกริ่ม สายตาเจ้าเล่ห์ “เห็นก็ช่างปะไร เราไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย คนรักกันจูบกันผิดตรงไหน”“ใครรักคุณมิทราบ”“คุณนั่นแหละ ถ้าคุณไม่ได้รักผม ทำไมคุณถึงปฏิเสธผู้ชายทุกคนที่มาจีบคุณล่ะ ไม่ต้องถามนะ ว่าใครบอกผม”ก็ยอมรับว่า...เป็นอย่างที่เขาคิดนั่นแหละ แต่ตอนนี้เขาต้องเคลีรย์เรื่องสาวสวยคนนั้นก่อนมั้ย คนที่กำลังเดินมาหาเธอกับเขาด้วยท่าทางร้อนอกร้อนใจ“พี่อสุราม! ทำอะไรกันอยู่คะ??” ถามพลางมองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าอย่างครุ่นคิดสงสัย ก่อนจะตาโตเท่าไข่ห่าน รีบเดินมาสำรวจเธอใกล้ๆ“ผู้หญิงคนนี้ใช่มั้ย คุณยอดดวงใจ!!”รู้จักชื่อเธอด้วยเหรอ...“ใช่ เธอคนนี้แหละ” อสุรามตอบผู้หญิงคนนั้น ด้วยน้ำเสียงภูมิใจนำเสนอ“ว๊าววว สวยอยู่นะเนี่ย ไหนพี่บอกว่าไม่ได้สวยมากไง”ยอดดวงใจหันขวับมองหน้าอสุราม เขายิ้มแหยรีบแก้ตัวอย่างไว “ก็ไม่ได้สวยมากไปกว่าใคร แต่ก็สวยที่สุดในสายตาพี่ไง”“พี่เลยหลงหัวปักหัวปำจนถึงขั้นยอมให้พ่อตัดออกจากกองมรดก เข้าใจละ”แต่คนที่ไม่เข้าใจเลยก็คือยอดดวงใจ พวกเขาลืมไปแล้วเหรอว่าเธอก็อยู่ตรงนี้ด้วย“คุณเป็นใครคะ คู่หมั้นหมอนี่เหรอ”“เปล่าซะหน่อย พี่ชายยังไม่ได้บอกเหรอว่าหนูเป็นใคร ห
อสุรามยืนอยู่ท่ามกลางพนักงานของเขา โดยมีหญิงสาวสวยเหมือนไอดอลเกาหลียืนอยู่ข้างๆ พอเห็นผู้หญิงคนนั้น ใจเธอหายวาบ ไม่ต้องสงสัยเลยว่านั่นคือคู่หมั้นของเขาเธอหึงจนอกร้อนไปหมด แต่จะทำยังไงได้ เธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยหากยังอยู่ต่อ มีหวังต้องเสียศักดิ์ศรีแน่นอน เพราะตาเธอร้อนผ่าว น้ำตากำลังจะไหลในไม่ช้านี้แล้วอสุรามยิ้มหัวเราะ อารมณ์ดีกับพวกพนักงาน ก่อนจะเหลือบมาเห็นเธอแล้วสบตากันอย่างจัง !เธอสบตาเขาแค่เสี้ยววินาที แล้วหันหลังให้ เดินออกทางประตูหลังคาเฟ่ ตรงไปยังประตูรั้ว แต่ไม่ทันจะก้าวพ้นประตูรั้ว...!“อ๊ะ!........”เธอโดนสวมกอดจากด้านหลังแบบแนบแน่น ด้วยกายแกร่งที่แสนคุ้นเคย ด้วยอ้อมกอดอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอดเกือบปี “ผมคิดถึงคุณ” เขากระซิบใกล้หู ก่อนจะแนบใบหน้าแนบชิดซอกคอหอมๆของเธอวินาทีนี้หัวใจเธอเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกจากอก เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านไปทั้งตัว ปากเกือบจะพูดออกไปว่าเธอเองก็คิดถึงเขาเหมือนกัน แต่ภาพหญิงสาวแสนสวยสไตล์ไอดอลกลับยั้งปากเอาไว้“ปล่อยเลย” เธอพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่เขาไม่ยอมปล่อย กลับกอดเธอแน่นกว่าเดิม“ผมเคยสัญญากับตัวเองเอาไว้ ถ้าเมื่อไห
พอกดวางโทรศัพท์ก็กรี๊ดออกมาด้วยความดีใจ เล่นเอาอนิลหูแทบแตก“ฉันได้บทนำ!!!”“โหวว สุดยอดเลย อย่างนี้ต้องฉลอง เดี๋ยวผมโทรไปบอกที่ร้านไว้ก่อนนะ”“ไม่เอา!” เธอรีบเบรก รู้สึกว่ายังไม่พร้อมจะเจอกับเจ้าของร้าน “ไม่เอาปรารถนาคาเฟ่”“ถ้าคุณกลัวว่าจะต้องเจอกับบอส ไม่ต้องกลัวครับ บอสไม่อยู่ครับ กลับบ้านไปสัปดาห์นึงแล้ว ไม่สังเกตเหรอครับว่าช่วงนี้บอสไม่ได้ไปตะโกนหน้าบ้านคุณ”ทำไมจะไม่สังเกตล่ะ เขาหายไปวันเดียวเธอก็ไม่สบายใจแล้ว แต่นี่หายเกือบสัปดาห์แล้ว“กลับบ้านเหรอ หมายถึงไททันน่ะนะ” พอได้คำตอบที่สงสัยมาหลายวันก็ใจชื้นขึ้นมา“ใช่ครับ”“กลับไปทำไม มีเทศกาลอะไรรึเปล่า”“เห็นว่ากลับไปเคลียร์กับครอบครัวเรื่องคู่หมั้นน่ะครับ”“คู่หมั้น!!” เธออุทานลั่นรถ หึงขึ้นมาทันที “มีคู่หมั้นด้วยเหรอ?? ไม่เห็นรู้เลย!!”“มีครับ รู้สึกจะเป็นเจ้าหญิงจากทางฝั่งยุโรปรึไงเนี่ยแหละ ได้ข่าวว่าสวยสุดๆเลยล่ะครับ”ฟังแล้วร้อนใจสุดๆ อดคิดไม่ได้ว่า “หรือว่าบอสนายจะแต่งงาน”“ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้คุยกับบอสเท่าไหร่ แต่ถ้าบอสยอมแต่งกับคู่หมั้น บอสก็คงไม่กลับมาที่นี่แล้วล่ะครับ”เธอใจหายวาบลงตาตุ่ม รู้สึกชาตั
และแน่นอนว่า...ตลอดหกเดือนมานี้ เจ้ายักษ์บ้านั่นก็ยังไม่ลดละความพยายามในการตามง้อเธอ เขามุมานะบากบั่นโดยไม่หวั่นเกรงสิ่งใดเลย ไม่ว่าฝนจะตก แดดจะออก หรือแผ่นดินไหวเขาจะมายืนตะโกนบอกรักเธออยู่ที่หน้ารั้วบ้านทุกเช้า-เย็น และยืนรอที่หน้าร้าน คอยโบกมือส่งเวลารถเธอขับผ่านหน้าร้าน และจะมายืนรอรับเวลาเธอกลับบ้าน ไม่ว่าจะดึกดื่นแค่ไหน เธอจะเห็นเขาเสมอ นอกจากนี้ เขายังโทรมาทุกวัน แต่เธอไม่เคยรับสาย อีกทั้งยังส่งไลน์มาแทบจะทุกครึ่งชั่วโมง แต่เธอก็แค่เปิดอ่านอย่างเดียว...‘ผมคิดถึงคุณ’ ก่อนนอนทุกค่ำคืน เขาจะส่งข้อความนี้มาแทนคำว่า...ราตรีสวัสดิ์ นอกจากนี้ เขายังส่งอนิลมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวของเธอ และส่งเทาเทามาช่วยดูแลบ้านให้เธอ เวลาที่เธอออกไปทำงานนอกบ้าน จนตอนนี้ เธอเหมือนเป็นเจ้านายของอนิลกับเทาเทาไปแล้วที่เขาทำแบบนี้ก็เพราะจะให้สองแมวช่วยเป็นหูเป็นตาให้เขานั่นแหละ เขาก็แค่อยากรู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง สบายดีมั้ย ทำงานเหนื่อยรึเปล่า มีใครมาเกาะแกะบ้างมั้ย นอกจากนายมหาสมุทรเจ้าเดิมที่ยังแวะเวียนมาหาเธอที่บ้านเป็นระยะโดยที่เขาไม่รู้ว่า เธอได้คุยกับมหาสมุทรอย่างจริงจังแล้วว่าจะเป็นแค่เพื่อนกั
“ผมไม่เคยรักใครมาก่อน ผมเลยไม่แน่ใจว่าอาการที่ผมเป็นมันคืออะไร แต่พอเห็นคุณอยู่กับผู้ชายคนอื่น ผมทนไม่ไหวเลย ผมไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาเข้าใกล้คุณ ..และการที่ผมจะไม่ได้เจอกับคุณอีก มันทำให้ผมเจ็บปวดมาก...”เขาเงียบไปอีก...“ยอดดวงใจ ..ผมรักคุณ ผมรักคุณจริงๆนะ”เธอฟังนิ่งๆ อย่างพิจารณา “แล้วคุณยังอยาก
“เดี๋ยวสิ! ยอดดวงใจ!”“บอกว่าห้ามเรียกชื่อฉันไง”เธอหันมาชี้หน้าเขา เขาชะงักฝีเท้า หน้าหงอ..“คุยกันเถอะนะ”“นี่คุณอยากกินฉันมากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”“ใช่! ผมอยากกินคุณ!”เธอชะงัก “นั่นไง สารเลวจริงๆ ยอมลงทุนคุกเข่าขอโทษ สารภาพรัก เพื่อจะหลอกให้ฉันตายใจ จะได้ควักหัวใจฉันมากิน ไอ้ยักษ์สารเลว จิตใจอำม
ส่วนมหาสมุทรเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน จะเดินมาขัดขวาง แต่อนิลแอบขัดขาเขาจนล้มลงไปพร้อมแก้วกาแฟที่สาดเต็มแผ่นหลัง ก่อนจะกุลีกุจอลงไปช่วย รีบพาเขาไปห้องน้ำทันที โดยที่มหาสมุทรไม่ได้ต้องการอสุรามดวงตาคลอน้ำมองหน้ายอดดวงใจ สายตาเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ“ผม..ขอ...โทษ!!” เขาตะโกนลั่น...ขณะโทรศัพท์เกือบทุกเคร
“ฮึ่มมม” จากเจ็บหัวใจ กลายเป็นใจร้อนผ่าว อกร้อนร้าวแทบไหม้ หายใจไม่ออก“เป็นอะไรครับบอส ตัวสั่นเชียว” อนิลทำงานไปด้วย ถามเจ้านายไปด้วยอย่างอารมณ์ดี “ถ้าไม่พร้อมจะทำงานก็ขึ้นไปนอนพักก่อนเถอะครับ เพิ่งกลับมาแท้ๆ สงสัยยังเจ็ตแล็กอยู่ เดี๋ยวทางนี้ผมดูแลเองครับ ไม่ต้องห่วง ผมจัดการได้”“ไม่ต้องยุ่ง!” พู

















