All Chapters of ยักษ์กินเมีย: Chapter 11 - Chapter 20

“เจ้าของร้านเป็นใครนะ ไปหาลูกจ้างแบบนี้มาจากไหนเนี่ย อย่างกับหลุดมาจากเว็บตูน”เธอก็ยังอยากจะมองหน้าพนักงานหนุ่มเบอร์ห้าอยู่น่ะ แต่พวกสาวๆที่ไปอออยู่เต็มแน่นแถวๆหน้าเค้าน์เตอร์บดบังวิวทิวทันน์งดงามไปจนหมด ก็เลยกลับมาสนใจกาแฟกับขนมตรงหน้าแทน “เอ่อ...ยังไม่ได้ชิมเลยนี่นา” เธอหยิบถ้วยกาแฟคาปูชิโน่ร้อนขึ้นมาแล้วดมกลิ่น ความหอมทำเธอฟินไปทั้งใจ แต่พอลองจิบเท่านั้นล่ะ เกือบจะพรวดกาแฟออกปาก แต่จำใจกลืนลงคอ แล้วทำหน้าเหมือนคนช็อค“หืมม...” เธอไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย ทำไมรสชาติกาแฟถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ..มันเหมือนเธอกินน้ำเชื่อมอยู่น่ะ“อีกทีสิ” เพื่อความมั่นใจว่าเธอไม่ได้พลาดอะไรไป เลยลองจิบกาแฟอีกครั้ง แล้วก็เหมือนเดิม ไม่มีรสชาติอะไรเลย นอกจากหวานแสบคอ“พระเจ้าช่วย!” เธอวางถ้วยกาแฟลงอย่างอึ้งๆ แอบรู้สึกเสียดายตังค์ แต่ก็แอบสงสัยว่าทำไมคนอื่นๆถึงได้ยิ้มแย้มมีความสุขกับเครื่องดื่มและขนมนมเนยที่ต่างก็สั่งกันมาเกือบล้นโต๊ะ“หรือว่า...ขนมอาจจะ..โอเค” เพื่อความเป็นธรรม อย่าเพิ่งตัดสิน เธอเลยลองกินครัวซองต์ แล้วก็อึ้งอีกรอบ เพราะขนมปังทั้งเหนียวและแข็งอย่างกับพลาสติก จากนั้นก็ลองตักเค้กแครอทเข้าปาก.. “หื

“ถ้ามีผู้ชายแบบนั้นจริงๆ ก็คงเป็นคนแปลกล่ะมั้ง มีด้วยเหรอ ผู้ชายที่ไม่ชอบคนสวยน่ะ” เธอแสร้งทำเป็นพูด เพื่อให้เทพธิดาเผยความลับในใจ “มีด้วยเหรอ ผู้ชายที่ไม่ชอบเทพธิดา”เทพธิดายิ้มเหมือนคนมีแผนการ “มีสิ..แต่เราชอบนะ ผู้ชายที่ไม่ชอบเราน่ะ”อ้อ..เจ้าหล่อนสนใจหมอนี่ก็เพราะเขาแสดงออกว่าไม่สนใจเจ้าหล่อนสินะ ตอนนั้นเอง พนักงานเสิร์ฟรูปหล่อนามว่าอนิลนำเครื่องดื่มกับขนมมาเสิร์ฟที่โต๊ะมัทฉะลาเต้อาร์ตลายรูปหัวใจกับเค้กสตรอเบอรี่หนึ่งชิ้นถูกวางลงตรงหน้าเทพธิดาเธอแอบงง ดูเหมือนเทพธิดาจะปักหลักที่โต๊ะเธอซะแล้ว “เอ่า...ไม่กลับไปนั่งกับผู้จัดการเหรอ? ไม่ต้องคุยงานกันเหรอ?”เทพธิดายกไหล่ “ค่อยคุยกันในรถก็ได้ ..เราอยากคุยกับดวงใจมากกว่า”แต่เธอไม่อยากคุยกับเทพธิดาแล้ว มันเหมือนมีตัวเปรียบเทียบมานั่งอยู่ตรงหน้า “แต่เรากำลังจะไปธุ...”“แป๊บเดียวน่า” เทพธิดารีบแทรกอย่างรู้ทัน “คุยกันก่อนสิเพื่อนจ๋า ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วนะ ขนาดบ้านอยู่ใกล้กัน ก็ยังไม่ค่อยได้เจอกันเลย ..แล้วดูสิ กาแฟก็ดื่มไปได้นิดเดียวเอง ขนมก็ยังไม่หมดเลย”เธอแอบคิดว่าจะทำยังไงให้ตัวเองหลุดออกจากสถานการณ์นี้ได้โดยไม่ทำลายน้ำใจกัน จ

อสุรามสลัดความอึ้ง ตั้งสติ แล้วรีบออกจากเค้าน์เตอร์ร้าน เดินผ่านประตูหน้า รีบก้าวตามหญิงชุดดำที่กำลังจะออกจากประตูรั้วพอดี“คุณ!” เขาเรียกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “หยุดก่อน!” ยอดดวงใจชะงักฝีเท้า หยุดเดิน ถอนหายใจหนักหน่วง พอจะรู้ว่าเป็นเสียงของใคร เธอค่อยๆหันกลับมามองหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว“มีอะไรคะ?” แหงนมองหน้าไอ้คนตัวสูงอย่างท้าทาย ถึงในใจจะกลัวจนตัวสั่นก็เถอะ ทำใจดีสู้เสือไปก่อน หากสู้ไม่ไหวก็ค่อยวิ่ง !เขายิ้มมุมปาก สายตามีแววขบขันเล็กๆ “ถ้าคุณอยากเรียกร้องความสนใจล่ะก็.. มันไม่สำเร็จหรอกนะ ไม่มีใครเขาเชื่อที่คุณเขียนหรอก”เธอถอนหายใจ “ไม่ได้เขียนให้ใครเชื่อ ทุกคนมีลิ้นมีปากกันหมด ใครชอบก็กิน ใครไม่ชอบก็ไม่ต้องกิน เงินใครเงินมัน ฉันแค่เขียนบอกให้สิ่งที่ฉันรู้สึก ในฐานะลูกค้าคนหนึ่ง คุณบอกเองนี่ว่าให้เขียนที่อยากเขียน”อสุรามหน้าเจื่อน ก็ถูกของเธอ เขาอนุญาตเอง แต่ใครมันจะไปคิดว่าเธอจะกล้าเขียนจริงๆ“แต่ห่วยแตก มันก็เกินไปหน่อย”เธอมองหน้าเขา “ถามหน่อย เคยกินเครื่องดื่มหรือขนมในร้านตัวเองบ้างรึเปล่า”เขาชะงัก..ไม่เคยกินหรอก กินแต่อาหารที่สั่งมาจากโรงแรมห้าดาวหรือไม่ก็ร้านมิชชาลิน“ทำ

‘หลอกให้เธอรัก แล้วควักหัวใจเธอมากินซะ!’หัวใจรักของเธอจะทำให้เขาสมความปรารถนา เขาจะได้เป็นมนุษย์เต็มตัว จากนั้นเขาจะสามารถแต่งงานใช้ชีวิตอย่างมนุษย์ทั่วไปกับเนื้อคู่ของเขาได้หญิงสาวที่ดูหัวแข็ง แต่ภายในเปราะบาง ไม่มีทางต้านทานความหล่อและแข็งข้อต่อเล่ห์กลของเขาได้หรอก เขาเชื่อว่าเพียงแค่สามวัน หัวใจของเธอก็จะหลงรักเขาอย่างหัวปักหัวปำ หลงแบบถอนตัวไม่ขึ้น ! “คุณน่ะเอง” แววตาตกใจเปลี่ยนเป็นสุกสกาว พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม สุภาพ “ลูกค้าที่จริงใจของเรา”เธอหรี่ตามองเขาอย่างสงสัย ทำไมต้องทำเสียงทุ้มนุ่มและยิ้มโปรยเสน่ห์แบบนั้นด้วย...“คุณจะมาซื้อมะม่วงเหรอ???”เขาเผลอมองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าอย่างสงสัยปนประหลาดใจ ทำไมตอนเจอที่ร้านกับตอนอยู่บ้านถึงได้แตกต่างกันขนาดนี้ ..เธอตอนอยู่บ้านดูเป็นคนปกติขึ้นมาหน่อยนึงล่ะ“ว่าไงคะ?” เห็นเขานิ่งไปเลยทัก.. “คุณ!”“เอ่อ..” เขาตื่นจากภวังค์ ฉีกยิ้ม แต่สายตายังเต็มไปด้วยคำถามและความสงสัย “ครับ เอ่อ ผมอยากได้มะม่วงจากสวนคุณ เพื่อไปทำเครื่องดื่มที่ร้าน และก็..จะทำเค้ก ทำขนม..ด้วยครับ เอ่อ...ลูกน้องที่ร้านบอกว่า..ท้ายซอยมีสวนมะม่วงเล็กๆ อยู่.. เลยอยากอุ

“ไม่เหงาหรอก เห็นฉันสันโดษแบบนี้นะ แต่วันๆแทบไม่ได้ว่างหรอก มีอะไรให้ทำเยอะแยะเต็มไปหมด อีกอย่างนะ เพื่อนฉันเพียบ คุณก็เห็นแล้วนี่ ได้รู้จักไปสองท่านแล้วนี่นา”เขายิ้มขำ นึกเอ็นดูเธอ ก่อนจะคิดขึ้นมาได้ว่าไม่ควรรู้สึกอะไรกับเธอทั้งนั้น จะเล็กน้อยหรือนิดหน่อยก็ไม่ควร จงมองเธอเป็นแค่อาหารเท่านั้น“แล้วเพื่อนที่เป็นมนุษย์จริงๆล่ะ”เธอชะงัก ทำไมเขาถามแบบนี้..จริงสิ เขาเห็นเธออยู่กับเทพธิดาที่คาเฟ่นี่นา เขาสนใจเทพธิดา เลยคิดจะสืบข้อมูลของเทพธิดาจากเธอสินะเฮ่อ...เกือบจะเข้าใจผิดแล้วเชียว นึกว่าแอบสนใจเธอซะอีก ก็เห็นแสดงความเป็นห่วงเป็นใย ที่ไหนได้ อยากสืบเรื่องเทพธิดานี่เอง...ชิ!“ถามอะไรเยอะแยะคะ ไม่เห็นเกี่ยวกับธุรกิจของเราเลย” เขารีบปรับสีหน้าอยากรู้อยากเห็นให้เป็นปกติ แล้วยิ้มบางๆอย่างเป็นมิตร “ขอโทษที ผมแค่..ไม่เคยเจอใครเหมือนคุณ จะมีมนุษย์สักกี่คนที่มี...”“เพื่อนเป็นตัวเงินตัวทอง?”เขาพยักหน้า “แต่ผมไม่ได้คิดว่าคุณเพี้ยนนะ เพราะผมก็มีเพื่อนแปลกๆเยอะเหมือนกัน”เขาคิดว่าเธอเพี้ยนสินะ“ฉันไม่ได้เป็นเพื่อนกับเทพธิดาหรอกนะ ถ้าคุณอยากจะถามเรื่องนี้ ..แค่คนรู้จักน่ะ”เขาชะงัก โดนเธอจี