All Chapters of เพื่อนสนิทคิดลึก: Chapter 11 - Chapter 20

“มานี่หน่อยยัยเม” อยู่ๆ จูเน่ก็ลากตัวฉันให้เดินตามเข้าไปในบ้าน ก่อนจะจับฉันนั่งที่โซฟาแล้วนางก็นั่งลงข้างๆ “มีอะไรหรือเปล่า?” ฉันถามเมื่อเห็นว่าจูเน่จ้องหน้าฉันเหมือนมีอะไรอยากจะพูด “พร้อมหรือเปล่า” “พ…พร้อมอะไร?” ฉันงงเข้าไปใหญ่ ไม่รู้ที่เพื่อนพูดมานั้นหมายถึงอะไร “ก็ฉันจะให้แกสารภาพรักกับเจเคมันไง ทริปทะเลวันเกิดฉันฉันจะหาโอกาสเหมาะๆ ให้แกกับมัน” “จะบ้าเรอะ ไม่เอา!” ฉันรีบปฎิเสธเสียงดัง “จะบ้ารึไง อยู่ๆ จะให้ฉันสารภาพรักกับเจเคเนี่ยนะ ไม่เอาด้วยหรอก ไม่ได้เตรียมใจมาขนาดนั้น” “โถ่ยัยเม ชอบก็บอกชอบสิ จะรออะไรเล่า รอให้มันสายไปมากกว่านี้รึไงยะ” “ฉัน… ฉัน…” “ฉันอยากช่วยแกนะเม ฉันไม่อยากให้แกต้องแอบรักใครแบบนี้อะ แกแอบรักมันมานานมากแล้วนะ” จูเน่กุมมือฉันแล้วบีบเบาๆ สีหน้าของเพื่อนสาวที่แสดงออกถึงฉันนั้นมันช่างเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ทั้งสงสารและห่วงใยปะปนกัน “ขอบใจแกมากนะจู ฉันรู้ว่าแกหวังดีกับฉัน แต่ฉันกลัวอะ กลัวว่าถ้าฉันสารภาพออกไปว่าชอบเจเค ฉันกลัวว่าจะเสียเขาไปน่ะ แม้แต่เพื่อนก็อาจจะกลับมาเป็นไม่ได้อีก” ฉันกลัวไปหมด มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เราจะบอกออกไปว่าชอบ ย

“ไม่เป็นไร” “เหอะน่า เดี๋ยวนิ้วสวยๆ ก็เจ็บหรอก” เขายิ้มน้อยๆ ให้ก่อนจะขุดหาเปลือกหอยให้ฉันต่อ ไอ้คนบ้าเอ๊ย~ แบบนี้จะไม่ให้ฉันคิดเกินเพื่อนได้ยังไง และจะไม่ให้หวั่นไหวยังไงไหว ใจฉันก็มีอยู่แค่เนี้ย “โอ๊ะ!” “เป็นอะไร?!” ฉันรีบถามกลับอย่างเป็นห่วงเมื่อได้ยินเขาร้องเสียงหลงเหมือนเจ็บตรงไหนสักที่ เจเคหันหน้ามาหาฉันแล้วชี้ไปที่ตาข้างหนึ่งซึ่งปิดอยู่ ก่อนจะเอ่ยบอก “ทรายเข้าตาฉันน่ะ” “โถ่ ไหน” ฉันใช้มือประคองใบหน้าเขาไว้แล้วมองดูตาข้างที่ปิดของเขา ก่อนจะใช้นิ้วค่อยๆ ปัดเศษทรายออกให้เขาอย่างระมัดระวัง “เจ็บไหมเนี่ย?” “ไม่เจ็บมาก” “จะไม่เจ็บได้ไง” “ไม่เจ็บ แค่เคืองตานิดๆ” เขาค่อยๆ ลืมตาเมื่อฉันปัดทรายออกไปให้จนเกือบจะหมด “ทำไงดี เดี๋ยวฉันไปหาน้ำมาล้างตาให้ดีไหม” ฉันรู้สึกร้อนรนใจและกำลังจะลุกขึ้นเพื่อไปหาน้ำมาล้างตาให้เขา ทว่าอีกฝ่ายดันรั้งมือฉันไว้ “ไม่ต้อง ฉันไม่เป็นอะไร” เขาบอกแล้วพยายามลืมตากว้างให้ฉันดูเหมือนไม่เป็นอะไรแล้ว “แต่ตานายดูแดงๆ นะ” “เดี๋ยวก็หาย” “…” “เอาอีกไหม” เขาวางเปลือกหอยที่ขุดได้อีกรอบใส่ในมือฉัน “ไม่เอาแล้ว พอแล้วล่ะ” เขาเจ็บตาแบบนี้ฉันไ

“ว่าแล้วว่าแกต้องแอบมาร้องไห้” เสียงจูเน่ลอยมาตามลม ก่อนที่เพื่อนจะเดินเข้ามาหยุดแล้วยืนอยู่ข้างๆ ฉัน “เม…” “ฉ…ฉันโอเค” ฉันตอบเพื่อนเสียงสั่นแล้วใช้มือปาดน้ำตา “โอเคก็บ้าแล้วปะ มานี่มาเพื่อน” จูเน่ดึงฉันเข้าไปกอดไว้แน่นพลางใช้มือลูบแผ่นหลังฉันเป็นการปลอบประโลม “ช่างมันเถอะนะเม โอ๋ๆ นะ” “ฉันเจ็บอะ เจ็บมากเลยแก ฮือ…” ฉันกอดเพื่อนตอบแล้วปล่อยโฮออกมา “ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร เจ็บได้ก็หายได้นะแก” “ฉันควรจะทำไงดี ฉัน… ฮึก…” “แกไม่ต้องทำไรเลยเม” “ฉันเสียใจมากๆ” “เสียใจก็ร้องไห้มา ตอนนี้แกร้องออกมา ร้องให้พอนะ ฉันยอมให้แกร้องไห้เพราะไอ้เจมันแค่วันนี้วันเดียว” “ฮือ…” ตอนนี้สิ่งที่ฉันทำได้คือร้องไห้ออกมา เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ที่ฉันยืนร้องไห้แล้วมีจูเน่คอยอยู่เป็นเพื่อนปลอบใจไม่ยอมห่างไปไหน “โอเคแล้วใช่ไหม” เพื่อนสาวเอ่ยถาม “อือ” ฉันตอบเพียงสั้นๆ อันที่จริงก็ไม่ได้โอเคสักเท่าไหร่ ฉันแอบรักเจเคมาตั้งหลายปีพอมาวันนี้เขามาบอกว่ากำลังจะมีแฟน ความรู้สึกฉันมันเหมือนโดนฟ้าผ่าลงมาที่กลางใจ อกหักทั้งที่ยังไม่ได้บอกรักแม่งเจ็บจัง “ฉันขอโทษนะจู วันเกิดแกทั้งทีแต่ฉันด

“พี่จูเขาไม่พอใจอะไรไอริณหรือเปล่าคะ?” “ไม่หรอก อย่างที่พี่บอกว่าจูมันแฮงค์เหล้าอารมณ์มันก็จะแปรปรวนแบบนี้” “เหรอคะ” “ใช่ค่ะ” “แล้วนี่เธอเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยังไง?” เจเคถามฉัน “ดีขึ้นแล้วน่ะ” ฉันตอบพลางคิดในใจว่าต่อหน้าแฟนตัวเองเขายังจะมาเป็นห่วงเป็นใยฉันทำไม “อย่าดื่มเยอะแบบเมื่อคืนอีกนะ” “อื้ม” และบรรยากาศก็เริ่มอึมครึม ฉันไม่พูด เจเคไม่พูด และไอริณก็ไม่พูด ต่างคนต่างเงียบและมองกันสลับไปมา ฉันทำตัวไม่ถูกและเริ่มรู้สึกอึดอัดใจ เลยตัดสินใจขอตัวแล้วเดินออกมาหาจูเน่ที่อยู่ริมหาด “เป็นอะไรไป”ฉันถามเพื่อนสาวที่ยืนรับลมทะเลด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดี “ฉันไม่โอเคว่ะแก” จูเน่ตอบ “แกไม่โอเคเรื่องอะไร?” “ก็เรื่องที่เจเคมันพาแฟนมาไง ฉันรู้สึกไม่พอใจแทนแกอะเม” “แกจะมารู้สึกไม่พอใจแทนฉันทำไมเล่า” “ก็เหมือนมันมาเย้ยแกอะ” “เขาจะมาเย้ยฉันได้ยังไง แกอย่าลืมสิว่าเจยังไม่รู้นะว่าฉันแอบชอบเขาน่ะ” “ก็จริงว่ะ แต่ฉันก็ไม่ชอบอยู่ดี รู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้หญิงคนนั้น” “ช่างเถอะน่า อย่าไปใส่ใจเลยดีกว่า” “ก็ได้ แล้วนี่แกเดินมาทำไมล่ะ ทำไมไม่นั่งคุยกับสองคนนั้น” “ฉันไม่รู้จะคุ

“นั่นสิ จะว่าไปแล้วอากาศก็ร้อนอยู่เหมือนกันนะเนี่ย ขนาดอยู่กลางทะเลแท้ๆ ยังร้อนได้” “ลงน้ำก็เย็นแล้ว” “ลงน้ำ?” “น้ำทะเลตรงหน้านี่ไง” “ไม่เอาอะ ฉันชอบทะเลแต่ไม่ได้ชอบ…” “ลงน้ำทะเล” ฉันยังเอ่ยไม่ทันจบประโยคเจเคเอ่ยแทรกขึ้นมา เขายังคงรู้ใจฉันไม่เปลี่ยนเลยสินะ นี่น่ะเหรอสิ่งที่เพื่อนเขาทำกัน ทั้งดูแลเทคแคร์ ห่วงใยเอาใจใส่ ไหนจะจดจำสิ่งที่ชอบหรือไม่ชอบของเพื่อนอีกฝ่ายได้ดี ที่ผ่านมาจนตอนนี้เขาทำแบบนี้มาตลอด แล้วจะไม่ให้ฉันหวั่นไหวจนคิดกับเขามากกว่าเพื่อนได้ยังไง “ถูกต้อง ฉันไม่ชอบลงน้ำ” “เธอกลัวปลาฉลามมากัดเหรอ” ไม่พูดเปล่า เขาเอามือมาแกล้งงับลงตรงที่แขนของฉัน ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวเลยเผลอตกใจเป็นคำหยาบออกมา “เชี่ย!” “ฮ่าๆ เวลาตกใจนี่เธอไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำว่าเชี่ยแล้วเหรอฮะ” เขาถามต่อพลางหัวเราะร่า ฉันเห็นเขาที่หัวเราะจนตาปิดก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ เผลอยิ้มชอบใจออกมาแล้วแกล้งใช้มืองับแขนเขากลับบ้าง “นี่แน่” “มีแรงแค่นี้เองเหรอ” “ก็ใช่น่ะสิ ฉันตัวเล็กตัวน้อยแล้วก็แรงน้อยด้วย” “เออ คุยเพลินจนลืมเรื่องไอ้จูเน่มันเลย” เมื่อนึกขึ้นได้เขาก็วกกลับมาเรื่องของจูเน่ต่อ “สรุ