Alle Kapitel von เพื่อนสนิทคิดลึก: Kapitel 1 – Kapitel 10

“ก็เป็นห่วง” “หือ…” “ฉันจะปล่อยให้เธอเดินไปคนเดียวได้ยังไง เห็นแบบนี้ฉันก็เป็นห่วงเพื่อนมากนะ” “อ๋อ แต่อันที่จริงคนอย่างฉันไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วงเลยนะ แมนๆ ดูแลตัวเองได้ครับ” ฉันทำท่าทำทางยกแขนขึ้นมาเบ่งกล้ามโชว์ไปอย่างทีเล่นทีจริง “หึ” เจเคยกยิ้มพร้อมหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอ่ยแซวขึ้น “นั่นกล้ามเหรอ” “ใช่ กล้ามฉันใหญ่ไหม” “เล็กตะมุตะมิ” “โห่ อุตส่าห์เบ่งสุดแรง มองเป็นกล้ามที่แข็งแกร่งหน่อยไม่ได้เหรอฮะ” “นี่เม” “ว่าไง” “หยุดเดินแป๊บสิ?” “…” ฉันหยุดเดินตามที่เขาบอก แล้วมองไปที่เขาด้วยความสงสัย “ฉันให้เธอ” เจเคล้วงหยิบสร้อยเส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา ก่อนจะยื่นมันให้ฉัน “ห…ให้ฉันเหรอ?” ฉันทั้งงงและประหลาดใจพลันหัวใจเต้นแรงขึ้นมา เราสองคนเป็นเพื่อนกันมาหกปี และเขาไม่เคยให้อะไรแบบนี้กับฉันเลย ปกติจะมีแต่ให้แต่ของกิน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาให้สร้อยกับฉัน หรือว่า… “ของขวัญครบรอบน่ะ” “หือ?” “ครบรอบหกปีที่เป็นเพื่อนกัน ขอบคุณเธอนะเม ขอบคุณที่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเสมอมา” “เอ่อ” ฉันรับสร้อยนั่นมาแล้วพิจารณาดู เป็นสร้อยเงินที่มีจี้รูปดาว ในใจอาจจะรู้สึกแป

Episode 2 > จูบ คอนโดxxx เวลาล่วงมาจนเที่ยงคืนกว่าๆ ฉันพาเจเคมาส่งที่คอนโดที่เขาใช้พักอาศัยอยู่ กว่าจะพาเขามาถึงห้องได้ค่อนข้างทุลักทุเลพอสมควร เพราะด้วยความที่เขาตัวใหญ่กว่าฉันเกือบเท่าตัวทำให้การประคองเดินนั้นค่อนข้างลำบาก “เฮ้อ” ฉันถอนหายใจแล้วมองดูเขาที่ตอนนี้นอนหลับอยู่ตรงโซฟาตัวยาวอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ก่อนนึกสงสัยในใจว่าทำไมวันนี้เขาถึงดื่มหนักขนาดนี้ทั้งที่เลิกดื่มเหล้ามานานแล้ว “มีอะไรกวนใจนายเหรอเจเค” ฉันถามคนที่นอนหลับสนิทตรงหน้าก่อนจะนั่งย่อตัวลงแล้วใช้มือสัมผัสแก้มของเขาอย่างทะลุถนอม “อย่าไปได้ไหม อย่าไปเลยนะ อย่าไปเลย ขอร้องล่ะ… อยู่ก่อน” เขาเอ่ยออกมาทั้งที่หลับอยู่ ดูท่าคงจะละเมอ “ฉันจะไม่ไปไหนถ้าตราบใดที่นายยังอยากมีฉันอยู่” แม้รู้ว่าเขาพูดเพราะแค่ละเมอ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็จะไม่ไปไหน จะอยู่ข้างๆ เขาจนกว่าเขาจะไม่ต้องการฉัน ฉันนั่งลงกับพื้นแล้วถือวิสาสะเอามือของเขามากุมไว้ นั่งมองดูใบหน้าของเขาที่แม้แต่หลับอยู่ก็ยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิม ฉันนั่งดูอยู่นานสองนานจนผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปจนหกโมงเช้า ฉันสะดุ้งตัวตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท

“โห พี่สั่งแค่น้ำนี่นา นี่เล่นสั่งเค้กมาเพิ่มให้ พี่จะยิ่งเกรงใจเข้าไปใหญ่เลยนะคะ” “ผมบอกไปแล้วว่าถ้าพี่เกรงใจ ไว้คราวหน้าพี่ก็เลี้ยงผมคืนไงครับ” “…” ฉันนั่งมองหน้าไวน์แล้วแสดงถึงความรู้สึกเกรงอกเกรงใจ “ไว้พี่จะเลี้ยงคืนแล้วกันนะคะ” “โอเคครับ” เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงฉันกับไวน์ก็ดื่มเครื่องดื่มและเค้กเสร็จ ก่อนฉันจะเดินออกมายืนรออยู่ที่หน้าร้านส่วนไวน์จ่ายเงินเสร็จก็ขอไปเข้าห้องน้ำสักครู่ ฉันยืนอยู่ตรงที่ร่มแล้วกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กดูโซเชียลสักหน่อย ทว่าดันมีใครบางคนเอ่ยขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาอย่างกระชั้นชิด “ขอคุยด้วยหน่อยดิ” เป็นเจเคที่เดินมาหาฉัน ก่อนจะจับมือฉันแล้วพาเดินเข้าไปในซอกเล็กๆ ที่ลับตาผู้คน “คุยอะไรเหรอ แล้วทำไมต้องมาคุยในที่แบบนี้ด้วย” ฉันถามพลางมองไปรอบๆ มันเป็นเพียงซอกแคบๆ “เรื่องเมื่อคืนน่ะ” “ทำไมเหรอ” “เธอพาฉันกลับคอนโดใช่ปะ” “นายจำอะไรไม่ได้เลยรึไง” ฉันแกล้งถามไปอย่างนั้น เมื่อคืนเขาเมาไม่ได้สติขนาดนั้น ถ้าจำอะไรได้ก็คงเก่งเกินไปแล้ว “จำได้บางอย่าง” “อะไรบ้าง?” “เธอมาหาฉัน” “อื้ม แล้ว?” “แล้วเธอก็พาฉันกลับคอนโด” “จำได้แค่นี้เองเ

Episode 3 > มองฉันแบบไหน “สร้อยที่ใส่น่ะสวยดีนะ” “…” อ…อ้าว นี่เขาไม่ได้ชมว่าฉันสวยแต่ชมสร้อยที่คอฉันหรอกเหรอ ไอ้ฉันก็คิดเข้าข้างตัวเองไปซะไกลเลยนึกว่าชมกัน “ตอนที่ไปซื้อน่ะ ฉันมองดูปุ๊บก็รู้เลยว่ามันต้องเหมาะกับเธอ” เขาบอกพลางใช้ตะเกียบคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวกินไปด้วย ก่อนจะเคี้ยวตุ้ยๆ เหมือนคนหิวโหย “ขนาดนั้นเลยเหรอ ขอถามหน่อยได้ไหม” ฉันเอ่ยพลางจ้องมองดูเขาที่กำลังกินก๋วยเตี๋ยวอย่างเอร็ดอร่อย “อื้ม ถามสิ” “คิดยังไงถึงซื้อสร้อยให้งั้นเหรอ” “ก็เห็นว่าเธอเป็นเพื่อนฉันมานานไง ก็เลยซื้อให้เป็นของแทนใจ” “คำว่าของแทนใจมันใช้สำหรับคนเป็นแฟนกันปะ” “ไม่เห็นเกี่ยวเลย เป็นเพื่อนกันก็ใช้ได้หนิ มันมีกฎข้อไหนบอกเหรอว่าคำว่าของแทนใจห้ามใช้กับเพื่อน” “ก็ไม่มีหรอก แต่ส่วนมากที่ฉันเห็นเขามักจะใช้กับคนที่เป็นแฟนกันน่ะนะ” “อย่าคิดมาก ฉันจะใช้กับเพื่อนมันจะทำไม” “เพื่อน เพื่อน เพื่อน” ฉันเอ่ยย้ำคำว่าเพื่อนด้วยความนอยด์ออกมาอย่างไม่ตั้งใจ “ทำไม เป็นอะไรฮึ” เจเคถามแล้วมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ทั้งงงทั้งสงสัย “เธอนอยด์อะไรอะไรฉัน?” และเหมือนเขานั้นจะดูออกว่าฉันนอย “ป…เปล่า ฉันนอยด์ที่

“แต่อย่างน้อยก็ได้บอก ถึงไม่สมหวังแต่เธอก็ไม่ต้องเก็บมันไว้ในใจคนเดียวอีกต่อไปนะ” “ไม่รู้สิ ฉันสับสนอะ” ฉันบอกแล้วหันไปหาจูเน่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน ควรจะบอกเขาจริงๆ หรือว่าไม่ควร แต่เมื่อคืนฉันก็เกือบจะบอกไปแล้วเหมือนกัน “ช่างมันเถอะ ฉันว่าเราเลิกคิดเรื่องน่าปวดหัวนี่เถอะ ตอนนี้เรามาคิดกันดีกว่าว่าคืนนี้เราจะดื่มจะดริ๊งก์กันถึงตีอะไร หรือว่าเช้าเลย” ใบหน้าของเพื่อนยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “หรือว่าฉันจะมอมเหล้าแก” “บ้า ฉันไม่ดื่มไม่ดริ๊งก์หนักขนาดนั้นเด็ดขาด เอาแค่พอเป็นพิธีพอ” “อะไรอ่า วันเกิดฉันทั้งทีนะ” “แกก็รู้ว่า…” “ปีก่อนๆ ไม่รู้ แต่ปีนี้ดื่มหน่อยได้ไหม ถือว่าเพื่อนเลิฟคนนี้ขอเป็นของขวัญวันเกิด” จูเน่ดึงตัวฉันเข้าไปกอดแล้วใช้ลูกอ้อนฉบับที่ฉันก็ปฏิเสธไม่ลง “ก็ได้ๆ” “เย่ เลิฟเพื่อนที่สุด” ขับรถมาอีกประมาณชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึงจุดหมายปลายทาง ฉันมีแอบผล็อยหลับไประหว่างทางอาจจะเพราะฤทธิ์ยาแก้เมารถ และก็มาตื่นตอนจวนใกล้จะถึง “เฮ้อ ถึงซะที” จูเน่ถอนหายใจอย่างโลกอกแล้วเปิดประตูลงจากรถ เอาจริงๆ คนที่ควรจะถอนหายใจและโล่งอกมันควรจะเป็นฉันมากกว่านะ นั่งเกร็งมาตลอดทาง แซงได