เพื่อนสนิทคิดลึก のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

39 チャプター

ก็แค่เพื่อน (2/5)

ผ่านไปพักใหญ่ๆ เห็นจะได้ที่ฉันมัวแต่วุ่นอยู่กับการเก็บซักเสื้อผ้าและทำความสะอาดห้องจนลืมไปเลยว่ายังไม่ได้กินข้าวมื้อเย็น เลยเดินไปเปิดตู้เย็นดูเผื่อจะมีอะไรให้รองท้องได้บ้าง แต่แล้วก็ต้องพบกับความว่างเปล่าเพราะในตู้เย็นมีเพียงน้ำดื่มและก็น้ำดื่มที่อัดแน่นอยู่เต็มตู้ “ฉันแช่น้ำเปล่าไว้เต็มตู้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” ฉันเอ่ยออกมาแล้วปิดตู้เย็นไปตามเดิม ก่อนจะรีบเก็บทำอะไรให้เสร็จเรียบร้อย เมื่อทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยหมดแล้วฉันก็เดินออกมาจากห้องพร้อมกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือ จัดการล็อกห้องจากภายนอกเพื่อความปลอดภัยต่อข้าวของภายในห้อง จากนั้นฉันก็เดินออกมาแล้วตรงไปที่ร้านขายอาหารตามสั่งซึ่งอยู่ห่างจากอะพาร์ตเมนต์ไม่ไกลเท่าไหร่ ร้านอาหารตามสั่งลุงหมู “ลุงคะ เอาข้าวกะเพราะกุ้งเพิ่มไข่ดาวสุกๆ หนึ่งกล่องค่ะ” มาถึงฉันก็สั่งข้าวที่อยากจะกินไปกับคุณลุงเจ้าของร้าน “ได้จ้าหนู นั่งรอสักแป๊บนะ อีกสองคิวจ้ะ” คุณลุงบอกกับฉัน “ได้ค่ะ” ฉันนั่งรอตรงเก้าอี้ที่ว่าง รอได้ประมาณสิบนาทีข้าวที่ฉันสั่งไปก็ได้แล้ว “ข้าวกระเพรากุ้งเพิ่มไข่ดาวสุกๆ ได้แล้วจ้าหนู” ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินมารับข้
続きを読む

ก็แค่เพื่อน (3/5)

“แต่…” “ขอบใจมากนะเจ” ฉันไม่รอให้เขาพูดจนจบก็ชิงพูดขอบคุณขึ้นก่อนจะวิ่งตากฝนออกมาในทันที เวลาต่อมา หลังจากกินข้าวและอาบน้ำทำธุระส่วนตัวอะไรเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ออกไปนั่งรับลมยามค่ำคืนอยู่ที่ระเบียงหลังห้องอย่างเช่นเคย นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยได้สักพักก็ถูกขัดจังหวะขึ้นด้วยเสียงโทรศัพท์ Rrrr. มีสายเรียกเข้าดังขึ้นเป็นระยะ ฉันหยิบขึ้นมาดูเบอร์ปลายทางว่าเป็นใคร ก่อนจะกดรับเมื่อเห็นว่าคนที่โทร.เข้ามานั้นเป็นคุณแม่เมตตา ‘สวัสดีค่ะคุณแม่’ (พี่เมษา นี่น้องนิ่มเองนะคะ) ‘อ้าว แล้วน้องนิ่มเอาเบอร์คุณแม่โทร.มาหาพี่ได้ไง’ (พอดีคุณแม่เมตตาไม่สบายค่ะ ตัวคุณแม่ร้อนจี๋มากเลย คุณป้าใจดีก็ไม่อยู่ น้องนิ่มเลยไม่รู้จะให้ใครช่วย) ‘ฮะ! งั้นเดี๋ยวพี่จะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย’ ฉันกดวางสายแล้วออกจากห้องพักอย่างเร่งรีบ เพราะตอนนี้ฉันเป็นห่วงคุณแม่มากๆ ฉันรีบเดินดุ่มๆ มายืนโบกแท็กซี่อยู่ที่หน้าทางเข้าของอะพาร์ตเมนต์ แต่ว่าผ่านไปเกือบจะห้านาทีแล้วไม่มีรถผ่านมาสักคัน นี่มันวันอะไรกันนะ ปกติรถแท็กซี่วิ่งกันให้เกลื่อนถนน และนี่ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มจะไม่มีรถแท็กซี่วิ่งผ่านมาสักคันจริงๆ เลยเหรอ คน
続きを読む

ก็แค่เพื่อน (4/5)

“พี่เมจำที่ไอเคยบอกไปไม่ได้เหรอคะ” “จำได้ค่ะ” “แล้วทำไมถึงยังล้ำเส้นอยู่ล่ะคะ” “ล้ำเส้นอะไรกันไอ เมกับพี่เราไม่ได้ทำอะไรไม่ดีเลยนะ” เจเคเอ่ยขึ้นแล้วมองหน้าไอริณ “งั้นพี่ก็บอกมาสิว่าทำไมเวลานี้ถึงมาอยู่กับพี่เม” “ก็…” ในจังหวะที่เจเคกำลังจะเอ่ยอธิบายฉันก็ชิงเอ่ยขึ้นก่อน “น้องไอบอกว่าแอบตามมาใช่ไหมคะ ถ้างั้นน้องไอคงจะรู้เหตผลแล้วว่าทำไมเจถึงมาอยู่กับพี่ที่นี่ คุณแม่พี่ป่วยกะทันหันแล้วพี่ก็บังเอิญเจอกับเจพอดี เจเลยอาสาจะพามาที่โรงบาลน่ะ” “เหรอคะ ว่าแต่พี่เมมีแม่ด้วยเหรอคะ เห็นว่าโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหนิ ไม่น่าจะมีแม่กับพ่อหรือเปล่าคะ” “ไอทำไมพูดแบบนั้น” เจเคเอ่ยปรามแฟนของตัวเองพลางหันมาเอ่ยขอโทษฉันแทนเธอ “ฉันขอโทษแทนไอริณด้วยนะเม” “พี่จะเกิดมาได้ยังไงล่ะคะถ้าไม่มีพ่อไม่มีแม่ แล้วอีกอย่างพี่โตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้วมันทำไมเหรอคะ พี่ก็โตมาอย่างดีนะคะน้องไอ” ฉันตอบกลับไอริณก่อนจะมองเธอด้วยสายตาที่ไม่พอใจ แหงล่ะ ใครมันจะไปพอใจกันล่ะ มาว่าคนอื่นไม่มีพ่อมีแม่ มันน่านัก! “…” ไอริณจ้องหน้าฉันด้วยสายตาที่ดูแข็งกร้าว ก่อนจะเอ่ยขึ้นในทีหลัง “พี่เจจะอยู่กับเพื่อนพี่
続きを読む

ก็แค่เพื่อน (5/5)

ฉันเดินออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและเดินมาได้ประมาณครึ่งทางก็เห็นรถคันหนึ่งขับเข้ามาด้วยความเร็วก่อนจะเบรกดังเอี๊ยดห่างจากตรงหน้าฉันเพียงไม่กี่เมตร ผู้ชายรูปร่างสูงคนหนึ่งลงจากรถได้เขาก็เดินตรงมาที่ฉัน เมื่อเขาเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ฉันถึงกับงงขึ้นมาทันที “น้องไวน์…?” เป็นไวน์นั่นเอง ว่าแต่เขามาทำอะไรที่นี่และมาได้ยังไง “ปลอดภัยดีใช่ไหมครับ” เขาถามพลางเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าและท่าทีของเขาแสดงออกถึงความเป็นห่วงฉันอย่างเห็นได้ชัด “พี่ไม่ได้เป็นอะไรนะคะ” ฉันตอบเขา “ผมก็นึกว่าพี่เป็นอะไรซะอีก เห็นส่งโลฯมาให้แล้วไม่มีข้อความอะไรแนบมาเลยสักตัว” “พี่น่ะเหรอส่งโลฯไปให้เรา” ฉันยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ฉันเนี่ยนะส่งโลเคชันไปให้เขา จะส่งไปทำไม ไวน์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดเปิดเข้าไปที่แช็ตก่อนจะโชว์มันให้ฉันดูกับตา เออว่ะ เป็นฉันที่ส่งโลเคชันไปให้เขาจริงๆ ด้วย สงสัยคงจะมือลั่นส่งไปช่วงที่วุ่นๆ ตอนจะพาคุณแม่ไปโรงพยาบาลแน่เลย “พี่น่าจะส่งผิดน่ะ” ฉันแก้ตัวน้ำขุ่นๆ อันที่จริงไม่กล้าบอกไปตามตรงว่าพลาดมือลั่นส่งไป “ส่งผิด?” คราวนี้เป็นไวน์เองที่ทั้งแปลกใจและงงในเวลาเดียวกัน “ถ้าอ
続きを読む

ที่ผ่านมา (1/5)

Episode 7 > ที่ผ่านมา ภายในห้อง ตอนนี้เป็นเวลาตีสามกว่าๆ ฉันนั่งอยู่ที่ระเบียงด้านหลังห้องโดยมีเจเคนั่งดื่มเบียร์อยู่ข้างๆ เขาขอดื่มเพราะว่ารู้สึกเครียด ฉันก็ไม่ได้ขัดอะไรเลยปล่อยให้เขาดื่มของเขาไป “ถ้าฉันกลับคอนโดไม่ไหว ฉันนอนห้องเธอได้ไหมเม” เขาถามฉัน “นายมีแฟนแล้วนะ จะมานอนค้างห้องผู้หญิงคนอื่นได้ยังไงเล่า” ฉันตอบออกไป “ผู้หญิงที่ว่านี่คือเพื่อนฉัน” “ต่อให้เป็นเพื่อนก็เถอะ มันก็ไม่สมควร” “ผู้หญิงนี่เข้าใจยากชะมัดเลย” “ยากตรงไหน” “ทุกตรง” “นายก็หัดพยายามเข้าใจสิ” “เฮ้อ…” เขาถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยต่อ “ฉันอยากสูบบุหรี่ว่ะ” “ก็สูบสิ” “ฉันลืมเอาไฟแช็กมาอะดิ ขี้เกียจออกไปซื้อด้วย” “ฉันมีอยู่อันนึง” “เอาไว้ทำไร?” “ก็เอาไว้ใช้จุดในเวลาจำเป็นไง ฉันไม่ได้แอบสูบบุหรี่หรอกน่า” ฉันเอ่ยพลางลุกขึ้นแล้วจะเดินไปหยิบไฟแช็กมาให้ ทว่าเขาดันดึงแขนฉันไว้ “มีอะไรเหรอ? ฉันจะไปหยิบไฟแช็กมาให้ไง” “อยู่ตรงไหนบอกมา เดี๋ยวฉันไปหยิบเอง” “อยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัว” “เค” เจเคเดินไปที่เคาน์เตอร์ครัวตามที่ฉันบอก แล้วเขาก็เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง “ไม่เห็นมีเลย” “ไม่มีเหรอ” ฉั
続きを読む

ที่ผ่านมา (2/5)

N’v : มอนิ่งครับพี่เม แต่แล้วฉันก็ต้องผิดหวังเมื่อเห็นว่าคนที่ส่งข้อความมานั้นไม่ใช่เจเคแต่เป็นไวน์ ฉันเปิดอ่านข้อความค้างไว้พักหนึ่งก่อนจะส่งตอบกลับไวน์ไป MS : มอนิ่งค่ะ ฉันกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันทีแล้วนั่งเอาน้ำแข็งประคบตาต่ออีกพักใหญ่ๆ ก่อนจะออกจากห้องเพื่อจะไปทำงาน ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง และเสียงข้อความก็ดังขึ้นรัวๆ ฉันปล่อยเบลอแล้วเดินไปขึ้นรถประจำทางอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก อกหักทั้งที่ยังไม่ได้คบมันเจ็บจัง “ทำไมมันเจ็บแบบนี้นะ เจ็บจัง…” ฉันเอ่ยออกมาเสียงแผ่วแล้วเอนหัวพิงกระจกรถพร้อมด้วยหยดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ บริษัทxxx ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานแล้วพยายามจะเคลียร์งานที่อยู่บนโต๊ะ แต่ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีสมาธิเอาเสียเลย ในหัวตอนนี้มันคิดถึงแต่เรื่องเมื่อคืน คิดไปต่างๆ นานาที่เกี่ยวกับเจเค “น้องเม” เสียงของพี่ในแผนกเอ่ยเรียกฉัน “คะ” ฉันขานรับทันที “เป็นไงจ๊ะ เห็นว่าใช้วันลาพักร้อน” “ก็ดีค่ะ” “แล้วนี่น้องเมรู้อะไรหรือยังคะ” “อะไรเหรอคะ?” “จำน้องไวน์ในแผนกเราได้ไหมคะ” “จำได้ค่ะ” “นี่รู้อะไรไหมคะ ว่าน้องเขาน่ะ…เป็นหลานของท่านประธานเชียวนะ”
続きを読む

ที่ผ่านมา (3/5)

“หมออาจจะรักษาใจพี่ให้หายเจ็บไม่ได้ แต่ผมรักษาใจพี่ได้นะครับ” เขาเอ่ยแล้วยื่นลูกอมที่มีรูปอีโมจิฉีกยิ้มกว้างมาให้ฉัน ฉันรับลูกอมนั่นมาแล้วกำมันไว้ในมือ “ขอบคุณนะคะ ว่าแต่รู้วิธีรักษาใจคนเหรอคะ?” “ไม่รู้หรอกครับ แต่ผมคิดว่าตัวเองทำได้” “ขอบคุณนะคะ แต่ว่าพี่คิดว่าไม่นานเดี๋ยวใจพี่ก็หายเจ็บเองได้เหมือนกันค่ะ” “แต่ถ้าได้ผมช่วยฮีลใจ มันจะหายเร็วขึ้นนะครับ” “นี่กำลัง…” ฉันหันหน้าไปจะเอ่ยกับเขา ทว่ากลับต้องชะงักทันทีเมื่ออีกฝ่ายยื่นหน้ามาใกล้ๆ “ผมกำลังจีบพี่อยู่ ไม่ใช่กำลังสิ แต่จีบมาตั้งนานแล้วต่างหาก” เขาเอ่ยแล้วยกยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ “ผมชอบพี่เมนะครับ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ถ้าเกิดวันหนึ่งที่ใจพี่หายเจ็บแล้วช่วยเปิดใจให้ผมสักครั้งนะครับ ผมรอพี่เสมอนะ” ฉันรีบขยับตัวให้ออกห่างจากเขา “เอ่อ ขอตัวกลับก่อนนะคะ” ว่าจบฉันก็เดินดุ่มๆ ฝ่าสายฝนออกมาทันที ช่วงค่ำ หลังจากเลิกงานแล้วฉันก็แวะไปหาคุณแม่เมตตา อยู่พูดคุยเล่นกับท่านและน้องๆ ในบ้านอยู่พักใหญ่ๆ ก่อนจะขอตัวกลับ นั่งรถประจำทางมาลงที่หน้าอะพาร์ตเมนต์ ฉันจ่ายเงินให้พี่กระเป๋ารถเมล์แล้วลงจากรถมาด้วยร่างกายที่ดูเหนื่อยล้า
続きを読む

ที่ผ่านมา (4/5)

เวลาผ่านไปฉันก็ซื้อของครบหมดทุกอย่าง คิดเงินแล้วถือของกำลังจะเดินออกไปที่หน้าห้างเพื่อจะเรียกรถแท็กซี่กลับอะพาร์ตเมนต์ แต่ดูเหมือนตอนนี้รถจะมีไม่เพียงพอกับผู้โดยสารที่กำลังต่อคิวขึ้น ฉันเลยเดินไปหาที่นั่งรอเพราะยืนไม่ไหวเนื่องจากรู้สึกเจ็บขาตรงบริเวณที่โดนรถเข็นชน “ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ใช่ไหมยะ” ฉันเอ่ยออกมาแล้วดูที่ขาตรงที่โดนไอริณเข็นรถมาชน มันเป็นรอยช้ำออกม่วงอมแดงและมีอาการปวดตุบๆ สงสัยคงจะต้องไปหาซื้อยามาทาแล้วล่ะ “เอานี่ไป” จู่ๆ ก็มีคนยื่นถุงยามาตรงหน้าฉัน ฉันเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าคนที่ให้นั้นคือเจเค ฉันรับถุงยามาโดยที่ไม่พูดอะไร เพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากตรงไหน “อยากให้รู้ว่าไอริณไม่ได้ตั้งใจจะเข็นรถชนเธอ ทุกอย่างเป็นอุบัติเหตุ” เขาบอก “อื้ม” ฉันตอบสั้นๆ “อย่าคิดโกรธหรืออคติกับไอริณล่ะ” “ที่นายมานี่คือตั้งใจจะเอายามาให้หรือตั้งใจจะมาปกป้องแฟนตัวเองกันเหรอ?” “แน่นอนว่าฉันก็ต้องปกป้องแฟนตัวเองสิ” “…” “ฉันต้องปกป้องคนที่เป็นแฟน นั่นคือสิ่งที่ถูกต้องไม่ใช่รึไง หรือฉันควรต้องปกป้องใครถ้าไม่ใช่แฟน?” คำพูดเขามันดูกระแทกแดกดันยังไงไม่รู้ “นั่นสินะ” ฉันลุกขึ
続きを読む

ที่ผ่านมา (5/5)

“ไม่รู้สิ แกเจ็บเพื่อนอย่างฉันมันก็เจ็บไปด้วยอะ อีกอย่างฉันก็ไม่สนิทกับไอ้เจมันเท่าไหร่” เอ่ยจบจูเน่ก็ยกโซจูดื่มจนหมดขวดก่อนจะหยิบขวดใหม่มาเปิด “แต่ถึงอย่างนั้นแกก็ไม่ควรจะพาลโกรธเขาไปด้วยนะ มันดูไม่มีเหตุผลมากๆ” ฉันบอกกับเพื่อนสาวก่อนจะยกโซจูขึ้นดื่มจนหมดขวดเช่นกัน จากนั้นก็หยิบขวดใหม่ขึ้นมาเปิดแล้วถือไว้ในมือ “แล้วนี่แกเป็นยังไงบ้าง” “หมายถึงอะไรอะ” “ก็ทุกอย่าง” “ก็ดี ที่คาเฟ่ช่วงนี้คนก็มาเยอะขึ้น ส่วนเรื่องหัวใจก็โอเคดีอยู่” “แล้วเป็นแฟนกันยัง” “ยังเลย ฉันว่าจะขอคุยไปอีกสักพักหนึ่งอะ อยากดูไปยาวๆ ก่อน” “อิจฉาจังวุ้ย” “ถ้าอิจฉาก็รีบหาหนุ่มมาดามใจสิยะ” “ฉันคิดว่าถ้าถึงเวลาที่ใช่เดี๋ยวฉันก็คงมีเองนั่นแหละ” ฉันตอบแล้วยกโซจูดื่ม “จ้าเพื่อนเลิฟ” จูเน่เองก็ยกโซจูขึ้นดื่มเช่นกัน จากที่นั่งดื่มโซจูกันจนหนำใจแล้วก็พากันแยกย้ายกลับบ้าน จูเน่กลับโดยมีหนุ่มของเธอมารับและตอนแรกเธอตั้งใจจะไปส่งฉันที่อะพาร์ตเมนต์ด้วย แต่ฉันปฏิเสธไปเพราะไม่อยากจะรบกวนอะไรต่อ อยากให้เพื่อนได้ไปใช้เวลาต่อกับคนคุยของนาง ฉันเดินเคว้งอยู่ตามทางฟุตบาทเพราะไม่รู้จะไปไหนต่อดี ฉันยังไม่อยากกลับห้อง
続きを読む

สิ่งที่ขาดหาย (1/4)

Episode 8 > สิ่งที่ขาดหาย #เจเค คอนโดxxx “เมื่อไหร่ไอจะได้ย้ายมาอยู่กับพี่ที่คอนโดนี้เหรอคะ” ไอริณถามพลางเดินเข้ามากอดผมจากทางด้านหลัง ซึ่งตอนนี้ผมกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียงหลังห้อง “ตอนนี้พี่ยังไม่สะดวกน่ะ” ผมตอบออกไปแล้วสูบบุหรี่หมดมวนพอดี “ถามสิบรอบพี่ก็ตอบแต่ว่าไม่สะดวกๆ อีกกี่ปีพี่ถึงจะสะดวกเหรอ” ไอริณถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนไม่สบอารมณ์ เธอเอามือที่กอดผมออกแล้วเดินไปนั่งลงที่โซฟาเหมือนกำลังงอนกัน ช่วงหลังมานี้ดูเหมือนไอริณจะงอนและงี่เง่าใส่ผมอยู่บ่อยครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร และผมอยากจะบอกว่าผมเองก็เบื่อเหมือนกันกับนิสัยแบบนี้ของเธอ “เอาจริงไอเริ่มคิดว่าพี่เจไม่อยากจะมีไอเป็นแฟนแล้วนะ” “ไอเลิกคิดไปเองจะได้ไหม พี่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยนะ” ผมบอกแล้วเดินมานั่งลงที่โซฟาอีกตัวนึงซึ่งวางอยู่ใกล้ๆ กัน “จะไม่ให้คิดไปเองได้ยังไงล่ะคะ ขนาดนั่งพี่ยังนั่งห่างกันขนาดนี้” “มันห่างที่ไหนกันล่ะไอ มันใกล้กันจะตายไป” ก็อยู่ติดๆ กัน แค่ไม่ได้นั่งโซฟาตัวเดียวกันแค่นั้นเอง ทำไมต้องคิดมากด้วยวะ “หรือเป็นเพราะพี่เม” “เกี่ยวอะไรกัน” “ก็ตั้งแต่ไม่ได้เจอพี่เมพี่ก็ดูแปลก
続きを読む
前へ
1234
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status