《รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

“อะ อื้ม รู้จักด่าด้วย ข้าวหอมกับปลาทองสอนมา” ฉันพยักหน้าหงึกๆ ให้พี่ครามแล้วทำหน้าภูมิใจในตัวเอง“ด่าว่าไง ด่าใคร”“ก็ด่าเวลาคนมาทำไม่ดีใส่ ดะ ด่าว่า คนเลว” ฉันบอกเขาไปแล้วยกตัวอย่างการด่าที่ข้าวหอมสอนเวลามีคนมาพูดไม่ดีใส่ แล้วก็เวลาที่มีผู้ชายมามองแปลกๆ สอนด่าทั้งผู้ชายและผู้หญิงเลยต่อไปนี้จะเห็นพะพายในด้านแบดๆ แล้วน๊าาา“หึ ไม่มีเจ็บกว่านี้รึไง”“อะ ไอ้ชั่ว” ฉันพูดออกไป“พะพาย!!!” พี่ครามหันขวับมามองหน้าฉันทันทีแล้วเอ่ยเรียกชื่อฉันเสียงขุ่น“คะ??”“ต่อไปห้ามพูดแบบนี้อีกนะ” พี่ครามทำหน้าดุใส่ฉัน“มันไม่น่ารักใช่มั้ยคะ พายก็ว่าอยู่แล้วเชียว แต่ข้าวหอมก็บังคับให้พายด่าอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวพายไปลบคำนี้ออกจากไดอารี่ก่อนนะคะ” ฉันว่าแล้วเชียว คำนี้มันแรงไปจริงๆ แต่ข้าวหอมก็บังคับฉันพูดอยู่นั่นแหละ จนฉันต้องจำแล้วจดไว้ในไดอารี่ฉันเดินเข้าห้องมาแล้วหยิบไดอารี่ขึ้นมาแล้วเดินไปที่โต๊ะที่เอาไว้อ่านหนังสือจากนั้นก็เปิดหาคำต่างๆ ที่ข้าวหอมสอนแล้วฉันเอามาจดไว้ คำไหนที่ไม่ดีฉันก็ลบออก นั่งลบเพลินๆ ไป เพราะแต่ล่ะคำไม่น่ารักทั้งนั้นเห้ออออข้าวหอม ปลาทองนี่สอนอะไรฉันเนี่ยแล้วรู้ตัวอีกที หันไปมองก

“แล้วนี่กลับยังไง” ข้าวหอมหันมาพูดกับฉัน“พี่ครามมารับ กลับด้วยมั้ย” ฉันบอกไปแล้วเอ่ยชวน เพราะเมื่อเช้าข้าวหอมก็มากับฉัน รถของข้าวหอมเข้าศูนย์น่ะ เห็นมามีคนมาเฉี่ยวชน แต่ข้าวหอมไม่ได้เป็นอะไรนะ แค่เฉี่ยวๆ แต่รถก็ต้องเอาเข้าศูนย์อยู่ดี“โนค่ะ ฉันมีนัดน้องๆ ดาวเดือนต่อ” ข้าวหอมส่ายหน้าแล้วทำหน้าเซ็ง เพราะข้าวหอมเป็นดาวคณะปีที่แล้วไง เลยมีหน้าที่รับผิดชอบเกี่ยวกับดาวเดือนในปีนี้ต่อ“อ้าวหรอ แล้ววันนี้จะไปกินข้าวด้วยมั้ย จะได้สั่งมาเผื่อ” ฉันถามขึ้นต่อ เพราะปกติแล้วบางวันที่พี่ครามไม่ได้ไปกินข้าวกับฉัน ข้าวหอมจะมากินด้วยประจำ แต่วันนี้ก็ไม่แน่ใจว่าพี่ครามจะกินข้าวกับฉันมั้ย เพราะช่วงนี้เขายุ่งๆ หาที่ฝึกงานอยู่น่ะ แต่เขาก็มารับมาส่งฉันทุกวันนะ แม้ว่าฉันจะบอกว่าไปกับข้าวหอมได้เขาก็ไม่ยอม“ไม่น่าจะได้ไปกินด้วย วันนี้น่าจะดึก” ข้าวหอมส่ายหน้าให้ฉัน“ถ้าดึกก็โทรมาบอกพายนะ ห้ามกลับเอง เดี๋ยวพายให้พี่ครามพามารับ” ฉันบอกเพื่อนไปเพราะความเป็นห่วง ปกติข้าวหอมมีรถตลอด ฉันไม่อยากให้เพื่อนนั่งแท็กซี่กลับคอนโดเองดึกๆ“เกรงใจพี่ครามแย่” ข้าวหอมทำหน้าเกรงใจ“ไม่ต้องเกรงใจหรอก พายเป็นห่วง รถก็ยังไม่เสร็จด

“มีค่ะ พี่ภามปี 3 แล้วก็น้องฟลิกซ์” ฉันบอกยิ้มๆ ถึงคนที่มาคุยด้วยวันนี้ที่เป็นผู้ชาย ว่าแล้วก็แปลกใจนิดๆ เพราะพวกเขาที่เข้ามาคุยกับฉันนั้น ฉันไม่ได้รู้จักหรือสนิทด้วยเลยทั้งสองคน“พวกมันมาคุยอะไร” พี่ครามถามขึ้นเสียงเข้มทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเขางงๆ อะไรกัน ทำไมจู่ๆ เขาก็ดูหงุดหงิดขึ้นมา ทั้งๆ ที่ตะกี้ยังดีๆ อยู่แท้ๆ“น้องฟลิกซ์มาชวนไปกินข้าวค่ะ แต่ข้าวหอมบอกว่าไม่ควรไป พายเลยปฏิเสธไปแล้ว ส่วนพี่ภามเอาลูกอมมาให้ นี่ค่ะ พายเก็บไว้ กลัวปลาทองมาแย่งกินจนหมด แต่ก็เหลือแค่นี้” ฉันบอกแล้วก็เปิดกระเป๋าหยิบลูกอมสีแดงรสสตอเบอรี่ที่พี่ภามเอามาให้เมื่อตอนเย็นออกมาให้พี่ครามดู ตอนแรกก็ได้มาเยอะมากนะ ตั้งหลายอันแหนะ แต่เพื่อนๆ ตัวดีของฉันแย่งกินหมดเลย ฉันก็เลยแอบเก็บเอาไว้ แต่ปลาทองก็มาแอบหยิบไปเวลาฉันเผลอ เลยเหลือแค่ 2 อันเองอ่ะเพื่อนฉันนี่ตะกละกันจริงๆ เลยเศร้าใจ T^Tพรึบ“อ๊ะ พี่คราม จะกินหรอคะ แบ่งให้พายอันหนึ่งสิคะ พายอุตส่าห์เก็บไว้นะ” ฉันร้องขึ้นเมื่อพี่ครามเอื้อมมือมาหยิบเอาลูกอมในมือฉันไปทั้งสองอัน เขาอยากกินลูกอมของฉันหรอ แต่ทำไมต้องเอาไปทั้งสองอันล่ะ แบ่งฉันบ้างสิ“ไม่ต้องกิน เดี๋ยวฟ

“ดีสิ” ข้าวหอมพยักหน้าให้ฉัน“ใช่ ดีมาก แกจะได้ไม่มานั่งหงอยเศร้าซึมแบบนี้” ตามด้วยเซรีนที่พูดเสริมขึ้น“แล้วอีกอย่าง แกต้องไปคุมพี่ครามด้วย” ปลาทองเองก็พูดขึ้นบ้างแล้วทำหน้าจริงจังใส่ฉัน“เออ พี่ครามไปทำงาน มีสาวๆ มาติดมั้ยก็ไม่รู้ แกต้องไปคุม”“คุมหรอ?? ยังไงอ่าาา” ฉันขมวดคิ้วถามงงคุม???เอากุญแจมือไปล็อคพี่ครามไว้หรอ“พี่ครามมีเลขามั้ย” ข้าวหอมถามขึ้น“มี” ฉันพยักหน้าให้เพื่อนไป“ผู้ชายหรือผู้หญิง”“ผู้หญิง”“สวยมั้ย?”“ไม่รู้” ฉันส่ายหน้า เพราะไม่เคยเห็นหรือรู้จักเลยว่าเลขาพี่ครามเป็นยังไง แค่รู้ว่าเป็นผู้หญิงอ่ะ“เลขาพี่ครามเค้ามีแฟนยัง” ข้าวหอมยังคงถามต่อ“ไม่รู้” แล้วก็เหมือนเดิมฉันผู้ไม่รู้อะไรเลยแปะข้าวหอมยกมือขึ้นตกหน้าผากตัวเองแล้วทำหน้าจะตายอีกแล้ว“ทำไมต้องถามเรื่องเลขาพี่ครามด้วยอ่าาา” ฉันถามขึ้นอย่างงงๆ ว่าเพื่อนฉันจะอยากรู้เรื่องเลขาพี่ครามไปทำไมกัน“ก็ถามไง เผื่อว่าสวยแกจะได้รับมือถูก” เป็นเซรีนที่ตอบแทนข้าวหอมที่ทำหน้าตายแล้วกรอกตามองบนใส่ฉันอยู่“เอางี้ พรุ่งนี้เก็บกระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วยเลย เรียนเสร็จ พวกฉันจะไปส่งแกเอง” ข้าวหอมพูดขึ้นสรุปเอง โดยไม่ถามฉันซักคำว่า

“รอซักครู่นะคะคุณ...” เมื่อคนมาใหม่ตอบแล้วพี่คนสวยก็หันมาบอกฉัน“พะพายค่ะ” ฉันแนะนำตัวไป“ค่ะคุณพะพาย เดี๋ยวพี่ขอรับลูกค้าก่อนแล้วจะพาขึ้นไปหาคุณครามนะคะ” เธอเอ่ยบอกฉันอย่างลำบากใจ“งั้นไม่เป็นไรค่ะ พายไปเองก็ได้ พี่คนสวยทำงานเถอะค่ะ” ฉันมองไปที่คนมาใหม่ที่ยืนรออยู่แล้วก็หันไปบอกพี่คนสวย ฉันขึ้นไปเองได้ แค่บอกทางก็พอ เพราะคนจีพีเอสตายแบบฉันคงขึ้นไปเองไม่ได้แน่ๆ“พี่ชื่อปลายฝนนะคะ” พี่คนสวยบอกฉันเสียงหวาน“ค่ะพี่ปลายฝน พายไปเองได้”“เอางั้นหรอคะ งั้นเดินขึ้นลิฟท์ผู้บริหารที่อยู่อีกด้านได้เลยนะคะ บอก รปภ. หน้าลิฟท์ว่าเข้าพบคุณครามค่ะ” พี่ปลายฝนทำท่าลังเลเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ยื่นบัตรอะไรบางอย่างให้ฉันแล้วเอ่ยบอก“ขอบคุณนะคะ พายไปแล้วน๊าาา” ฉันรับมาแล้วเอ่ยขอบคุณเธอไป จากนั้นก็หันไปเดินตามทางที่พี่ปลายฝนบอก“มาพบพี่ครามค่ะ” ฉันเดินไปพบพี่ รปภ. ที่ยืนอยู่หน้าลิฟท์แล้วยื่นบัตรให้พี่เขาดู“ครับ” พี่ รปภ. รับบัตรไปดูแล้วก็ยื่นบัตรคืนให้ฉัน จากนั้นก็หันไปกดเปิดลิฟท์ให้ฉัน“เดี๋ยว” แต่ขาฉันยังไม่ทันก้าวไปไหนเลยก็มีเสียงร้องห้ามที่ดังขึ้น“มาพบใคร ทำไมให้ใช้ลิฟท์ผู้บริหาร” ฉันหันไปมองคนมาใหม่ที่