جميع فصول : الفصل -الفصل 140

ธาวินกระซิบเสียงพร่า พลางกดจูบปลอบโยนที่ริมฝีปากบางและพวงแก้มเนียนอย่างรักใคร่ สะโพกหนาแช่นิ่งค้างไว้สักพักรอให้ร่างบางเบื้องล่างปรับตัวรองรับความยิ่งใหญ่ของเขา เมื่อเห็นอั้มเริ่มผ่อนคลายและแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการอันมากล้น ปลัดหนุ่มจึงเริ่มขยับสะโพกหนาขับเคลื่อนบทเพลงรักทันทีพั่บ... พั่บ... พั่บ...เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องคลอเคล้าไปกับเสียงเตียงนอนที่สั่นไหว ธาวินเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นเข้าหาลึกซึ้งและหนักหน่วงตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ อั้มกอดรัดลำคอแกร่งเอาไว้แน่น ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงส่งอันดุดันของเสือร้ายในคราบปลัดหนุ่ม ความเจ็บปวดในตอนแรกมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเสียวซ่านรัญจวนใจจนสมองขาวโพลน“พี่วิน... อั้มไม่ไหวแล้ว อ๊า...” หญิงสาวร้องครางชื่อเขาซ้ำ ๆ ด้วยความสุขสม“พร้อมกันนะอั้ม... อดทนอีกนิดนะคนดี”ธาวินคำรามในลำคอ แววตาดิบเถื่อนดุดัน ชายหนุ่มสาวสะโพกสอบตอกย้ำความถี่รัวในจังหวะสุดท้ายอย่างหนักหน่วงเน้นย้ำรุนแรง จนกระทั่งความเสียวซ่านพุ่งทะลุจุดสูงสุด ร่างบางกระตุกเกร็งตอดรัดตัวตนของเขาแน่นหนา ก่อนที่ปลัดหนุ่มจะกระแทกเน้นย้ำกายเข้าหาลึกที่สุด พร้อมปลดปล่อ

ในขณะที่สองหนุ่มกำลังยืนสนทนากันด้วยบรรยากาศมาคุอยู่นั้น แหล่งทำลายความตึงเครียดก็ทำงานทันที กริ๊งงงงง! กริ๊งงงงง! เสียงสัญญาณวิดีโอคอลจากโทรศัพท์มือถือของอั้มดังขัดจังหวะขึ้น หญิงสาวรีบกดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นน้องสาวตัวดี “ไงยะ ยัยอุ้ม! เรียนจบแล้วทำไมไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง ทำตัวเป็นคนไม่มีบ้านไปได้นะเรา” “โธ่... พี่อั้ม อุ้มเพิ่งเรียนจบเองนะ ให้ลองหาประสบการณ์ทำงานที่กรุงเทพฯ ซักหน่อยเถอะค่ะ” เสียงใส ๆ ของอุ้มปลายสายตอบกลับมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะชะโงกหน้ามองจออย่างจับผิด “ว่าแต่... พ่อกับแม่ไม่อยู่บ้านไม่ใช่เหรอ แล้วพี่อั้มคุยอยู่กับใคร น่ะ” “เอ่อ... พี่วินน่ะ สร้อยข้อโต๊ะทานข้าวอยู่ด้วยกัน นี่ไง...” อั้มแพนกล้องโทรศัพท์หมุนไปทางธาวินที่ยืนอยู่พอดี “สวัสดีค่ะพี่วิน! สบายดีนะคะ... ฝากดูแลพี่สาวอุ้มด้วยนะคะ พี่สาวอุ้มแกกลัวผีขึ้นสมองเลยล่ะค่ะ 55555” อุ้มเอ่ยทักทายปลัดหนุ่มเสียงใสพลางหัวเราะคิกคักขำพี่สาวตัวเอง “ยัยอุ้ม!! หุบปากไปเลยนะ!” อั้มแหวใส่น้องสาวเสียงแหลมลั่นบ้านด้วยความอับอาย จนปลัดหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับลอบยิ้มขำด้วยความเอ็นดูในความโก๊ะของเมียหมาด ๆ ในจังหวะที่ธา

หลังจากกระบวนรบระลอกแรกผ่านพ้นไป ธาวินค่อย ๆ ถอนแกนกายกำยำออกพลางมัดปากถุงยางอนามัยชิ้นแรกโยนทิ้งลงถังขยะอย่างช่ำชอง ทว่าเมื่อหันกลับมามองยัยเป็ดน้อยที่นอนหายใจหอบโยน เนื้อตัวขาวผ่องเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยรักสีกุหลาบทั่วเรือนร่าง ไฟราคะที่เพิ่งมอดดับไปกลับปะทุขึนมาใหม่อย่างรวดเร็วราวกับน้ำมันก๊าดโดนไฟลาม ยิ่งคำพูดท้าทายของเธอตอนอยู่บ้านพักที่บอกว่า “พี่วินแรงดีจะตาย... จริงไหมคะ” มันยังคงดังก้องอยู่ในหัว มีหรือปลัดหนุ่มคอทองแดงผู้ไม่ยอมแพ้ใครจะยอมจบลงแค่นี้! “พี่วิน... ขยับออกไปเลยนะ อั้มเหนื่อย อั้มระบมไปหมดแล้วค่ะ” อั้มลืมตาขึ้นมองพลางร้องประท้วงหน้าตาตื่นเมื่อเห็นสายตาเสือร้ายของปลัดหนุ่มเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์อีกครั้ง “บอกแล้วไงครับ... ว่าถุงยางไซส์ 60 ตั้งสามกล่องที่พี่ซื้อมาตุนไว้... พี่ตั้งใจจะใช้ให้หมดภายในวันนี้ต่างหากล่ะครับ” ธาวินกระซิบยิ้มเจ้าเล่ห์หน้านิ่ง ทำเอาอั้มอ้าปากค้างตาโตด้วยความช็อก “คนบ้า! วันเดียวจะใช้หมดสามกล่องได้ยังไง... อ๊ะ! อย่าจับตรงนั้นนะ!” ไม่ฟังคำประท้วงใด ๆ ปลัดหนุ่มจัดการแกะกล่องชิ้นที่สองดึงถุงยางอนามัยชิ้นใหม่ออกมาสวมใส่ทันควัน ก่อนจะจับเรียวขาสลวยทั้

ค่ำคืนนั้นอั้มต้องเผชิญกับศึกหนักหนาสาหัสจนแทบไม่ได้พักผ่อน ร่างกายอันบอบบางถดถอยไร้เรี่ยวแรงจนขาสั่นพั่ด ๆ เสียงครางหวานร้องระงมดังระรัวไม่ขาดสาย ผสานแข่งกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อหยาบโลนที่ดังกึกก้องลั่นห้องนอนสลับกับจังหวะเตียงสั่นคลอนโยกย้ายตามแรงอารมณ์อันดุดัน ปลัดธาวินในโหมดเสือร้ายค่ำคืนนี้กินดุกินแซ่บ แถมยังอึดสมราคาคุยไม่เกินจริงเลยสักนิด!“อั้ม... อั้มผิดไปแล้วค่ะพี่วิน อั้มจะไม่ว่าพี่วินแก่ หรือเรียกว่าลุงอีกแล้ว... อ๊าาา!”ยัยตัวแสบร้องครางสารภาพบาปเสียงกระเส่า แต่อารมณ์ดิบเถื่อนของคนตัวโตกลับยิ่งถูกกระตุ้นตามแรงปรารถนา ธาวินถาโถมแรงกระแทกกระทั้นรุนแรงหนักหน่วงเข้าใส่จุดกระสันเน้น ๆ จนร่างกายของเธอสั่นไหวโยกคลอน ทรวงอกอวบอิ่มคู่สวยกระเพื่อมไหวรุนแรงไปตามแรงซัดสาด หยาดน้ำตาแห่งความสุขสมระคนเสียวซ่านไหลอาบแก้มเนียน เสียงหวานหวีดร้องระงมสุขสมลอยล่องสู่สรวงสวรรค์ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากระทั่งในรอบสุดท้ายที่บทเพลงรักเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด อั้มรับรู้ได้ถึงความอุ่นวาบฉ่ำร้อนลึกซึ้งที่แผ่ซ่านเข้ามาในช่องท้องทันทีหลังจากสะโพกสอบกดกระแทกเน้นย้ำจังหวะสุดท้าย รีดเค้นน้ำรักในกายหนุ่มจนหมดสิ้นทุกห

หลังจากเอ่ยลาและแยกย้ายกับคู่ของเพลิงและน้ำตาลเรียบร้อยแล้ว อั้มที่เก็บความตื่นตระหนกและข้อสงสัยเอาไว้ในใจไม่ไหว ก็รีบยื่นหน้าเข้าไปกระซิบกระซาบพลางดึงชายเสื้อของธาวินรัวเร็วทันทีในมุมอับของแผนกเสื้อผ้าแบรนด์เนม“พี่วิน... คุณน้ำตาลมีลักยิ้มด้วยค่ะ!”“อืมมม... แล้วยังไงล่ะครับอั้ม มันแปลกตรงไหนเหรอ?” ธาวินเลิกคิ้วถามหน้านิ่งพลางก้มลงมองอั้มที่ทำท่าทางเลิ่กลั่กประหนึ่งกุมความลับระดับโลกเอาไว้“ก็มันเหมือนกับลักยิ้มของคุณอาพร้อมพัฒน์ หุ้นส่วนใหญ่ของโรงแรมพี่วินเป๊ะ ๆ เลยไงคะ!” อั้มพยายามชี้แจง“อั้มครับ... ใคร ๆ เขาก็มีลักยิ้มกันได้ทั้งนั้นแหละครับ มันไม่ได้แปลกอะไรเลยสักนิด” ปลัดหนุ่มหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ เอื้อมมือหนาไปยีหัวทุยสวยเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู “ขี้สงสัยจนฟุ้งซ่านไปเองแล้วนั่น”“ไม่ใช่นะคะพี่วิน! ไม่ใช่แค่ลักยิ้มธรรมดา แต่อั้มสังเกตเห็นว่าทั้งลักษณะรอยยิ้ม แล้วก็ท่าทางหัวเราะของคุณน้ำตาลน่ะ... มันคล้ายและถอดพิมพ์เดียวกับของคุณอาพร้อมพัฒน์มาไม่มีผิดเพี้ยนเลยต่างหากล่ะคะ!และรูปร่างหน้าตาของพี่ต้นก็มีส่วนละม้ายคล้ายคุณอาของพี่วินด้วย“อั้มยังคงแย้งเสียงแข็งพยายามดึงดันให้ปลัดหนุ่มหันมาส