All Chapters of น้ำตาลใกล้ไฟ Sugar Near the Fire: Chapter 151 - Chapter 160

ในระหว่างที่รอผลตรวจของทั้งสามคนกำลังถูกรันเครื่องด้วยระบบด่วนพิเศษภายในห้องแล็บส่วนกลางของโรงพยาบาล...ณ บริเวณมุมนั่งเล่นสัดส่วนวีไอพีของห้องพักฟื้นผู้ป่วย เพลิงและภรภัทร (ต้น) เดินเลี่ยงออกห่างจากกลุ่มผู้ใหญ่ มานั่งทรุดกายสบสายตากันด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยรังสีความดุดันและทรงอิทธิพลของชายหนุ่มทั้งสองคน“กูจำได้แม่นยำว่าน้าแก้วใจมีรอยปานแดงรูปจันทร์เสี้ยวเด่นชัดอยู่ที่ข้อมือซ้าย... และคำสั่งเสียสุดท้ายที่หล่อนทิ้งไว้ให้กูก่อนจะหายสาบสูญไปในคืนนั้นก็คือ หล่อนจะย้อนกลับไปตามหาคุณพ่อคุณแม่” ภรภัทรเค้นเสียงทุ้มต่ำบอกเล่าข้อมูลสำคัญกับเพื่อนรัก แววตาคู่คมฉายรังสีความแค้นที่ฝังลึกมานานนับยี่สิบปี“ดี... ข้อมูลปานแดงนี้แหละเด็ดขาดพอ” เพลิงบดกรามแน่นจนขึ้นสันนูน ชายหนุ่มล้วงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมากดต่อสายตรงถึงบอดี้การ์ดคนสนิททันทีด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดทรงอำนาจ “ไอ้แตม... มึงสั่งการคนของเราทุกเครือข่าย ทั้งสายใต้ สายเหนือ และฝั่งชายแดน ให้พลิกแผ่นดินเช็กประวัติผู้หญิงที่ชื่อ ‘แก้วใจ’ ทั้งหมด แหล่งกบดานเก่า หรือข้อมูลจากศูนย์คนหายในรอบยี่สิบปี... ค้นหาผู้หญิง

หลังจากรถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวขับแยกย้ายออกมาจากโรงพยาบาลและคฤหาสน์อัศวธารากุล...แทนที่มาเฟียหนุ่มจะขับรถมุ่งหน้าตรงกลับบ้านพักหลังใหญ่ในไร่พราวตะวัน ทว่าชายหนุ่มกลับจงใจหักพวงมาลัยเลี้ยวรถมุ่งหน้าสลับไปอีกเส้นทางหนึ่งแทน ทำเอาคนตัวเล็กที่นั่งเบาะข้าง ๆ ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น สลัดความซึ้งจากผลตรวจดีเอ็นเอทิ้งไปกะทันหัน“เฮียเพลิง... เฮียจะพาตาลไปไหนคะ? นี่มันไม่ใช่ทางขับกลับบ้านของพวกเรานี่คะ ตาลอยากรีบกลับบ้าน ตาลคิดถึงลูกจะแย่แล้วค่ะเฮีย” น้ำตาลหันใบหน้าหวานมาประท้วงตาเขียวปั๊ด ท่าทางคาดคั้นคนขับเต็มที่“หึ ๆ... น้ำตาลจ๋า” เพลิงหลุดหัวเราะแผ่วเบาในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ แววตาคู่คมกริบตวัดมองเมียรักพราวระยับระคนเอ็นดู “กลับบ้านตอนนี้ตาพล็อตเตอร์ก็คงจะนอนหลับปุ๋ยไปแล้วล่ะครับ ตาลจะเข้าไปกวนเวลาเจริญเติบโตของลูกทำไมกันหือ... คืนนี้เฮียจะพาตาลแวะไปนอนที่เพนต์เฮาส์ของเราก่อนครับ ตาลจะได้หลับสบาย ๆ ไร้เสียงคนกวนไงครับคนดี”“จะได้หลับสบาย ๆ... หรือว่าเฮียคิดจะทำ ‘อะไรอย่างอื่น’ กันแน่คะ!” น้ำตาลช้อนสายตากลมโตขึ้นมอง อ้าปากย้อนถามอย่างรู้เท่าทันความคิดลึกๆ ของสามีมาเฟียทันควัน“หึ ๆ... เมียใครกันน้

แสงแดดรำไรยามเช้าตรู่ส่องสว่างเล็ดลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเนื้อดีราคาแพง บ่งบอกช่วงเวลาเริ่มต้นวันใหม่...ซึ่งมันเป็นเวลาตื่นนอนเป็นประจำทุกวันของน้ำตาล ไม่ว่าคืนนั้นเธอจะนอนดึกดื่นค่อนคืนขนาดไหนก็ตาม หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาปรือฉ่ำขึ้นมาขยับกายหมายจะลุกออกจากเตียงนอน ทว่ากลับติดวงแขนแกร่งของเพลิงที่ยังคงพาดล็อกเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้แน่นหนาไม่ยอมปล่อย“จะรีบลุกไปไหนล่ะครับน้ำตาล... ยังเช้าอยู่เลย นอนต่ออีกหน่อยเถอะนะ” น้ำเสียงเข้มทุ้มติดจะแหบพร่าตามประสาคนเพิ่งตื่นนอนของเพลิงเอ่ยงึมงำชิดใบหูเล็ก พลางกระชับอ้อมกอดรั้งร่างบางเข้าหาอกอุ่น“กลับบ้านไงคะเฮียเพลิง ตาลคิดถึงลูกจะแย่อยู่แล้วค่ะ... แล้วที่สำคัญ วันนี้พวกเรามีนัดกับ... กับคุณพ่อ... ว่าจะพาพล็อตเตอร์ไปหาท่านยังไงล่ะคะ ขืนชักช้าคุณพ่อจะรอนะคะเฮีย” น้ำตาลอึกอักเล็กน้อยยามเอ่ยสรรพนามคำว่าพ่อออกมา แววตาคู่สวยฉายความตื่นเต้นพองโต“หือ... แต่เฮียยังไม่อยากให้ลุกเลยครับ” เพลิงจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาคู่คมปลาบปรือขึ้นมองเมียรักพราวระยับระคนหื่น “เมื่อกี้ตาลขยับตัวยุกยิก ๆ ไปมา... รู้ไหมว่ามันไปโดนน้องชายเฮียตื่นขึ้นมาเต็มตาเลยเนี่ย เพราะฉะนั

ในขณะที่ทุกคนภายในคฤหาสน์หลังงามกำลังพูดคุยปรับความเข้าใจกันอย่างมีความสุขสนุกสนาน... คุณก้องเกียรติและเพลิงจึงถือโอกาสพาลูกชายตัวน้อยอย่างน้องพล็อตเตอร์และคุณพ่อพร้อมพัฒน์ เดินเลี่ยงออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์พลางดูความคืบหน้าของโครงการรีสอร์ทที่กำลังก่อสร้างอยู่บริเวณใกล้เคียง ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวพ้นเขตเรือนใหญ่ เสียงตะโกนเอะอะโวยวายระคนตื่นตระหนกก็ดังลั่นขึ้นมาจากทางหลังบ้านขัดจังหวะความชื่นมื่นกะทันหัน!“นังวุ่น!! นังวุ่น!!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ... แกจะเข้าไปข้างในไม่ได้นะวุ่น!” เสียงของแวว คนงานในบ้านตะโกนไล่หลังมาอย่างสุดเสียง“หนี!! ต้องหนี! กลัว... กลัวแล้ว! พวกมันจะฆ่าให้ตาย... ฮือ ๆ อย่าทำฉันเลย ยอมแล้ว!”ร่างของหญิงวัยกลางคนสภาพผมเผ้ารุงรัง แววตาฉายรังสีความหวาดกลัวขยับกายวิ่งพรวดพราดเข้ามา ท่ามกลางเสียงห้ามปรามโกลาหล“เกิดอะไรขึ้นน่ะแวว!เอะอะโวยวายอะไรกัน... แล้วนี่ป้าภาไปไหน ทำไมไม่ดูแลญาติตัวเองให้ดี ๆ ปล่อยให้สติแตกมาวิ่งเพ่นพ่านในเขตบ้านใหญ่แบบนี้ได้ยังไงกันฮะ!” อักษราภัค ขมวดคิ้วเดินออกมาดุคนงานเสียงเข้มด้วยความไม่พอใจ“คือ... คือป้าภาแกไปซื้อของที่ตลาดในเมืองกับไอ้โชคยังไม่

ณ ห้องรับแขกหรูเรือนใหญ่ ความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ทันทีที่เพลิงและภรภัทรก้าวเท้ากึ่งวิ่งลงบันไดมาถึงห้องรับแขกชั้นล่างสายตาของหญิงสติฟั่นเฟือนที่ชื่อวุ่นซึ่งนั่งตัวสั่นงันงกแอบอยู่ข้างหลังป้าภาด้วยความหวาดกลัว พลันตวัดเลื่อนไปสบเข้ากับใบหน้าคมเข้มของภรภัทรเข้าอย่างจัง หญิงบ้าชะงักกึก... แววตาที่ลนลานพลันสั่นระริกพรูน้ำตาไหลพรากออกมาในทันที“น้องต้น!! น้องต้นของน้า... ฮือ ๆ... น้องต้นปลอดภัยแล้ว... ฮือ ๆ”ภรภัทรชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ถึงกับซวนเซไปก้าวหนึ่ง มือหนายกขึ้นกุมขมับทันทีอาการเจ็บแปลบแล่นริ้วเข้าสู่ศีรษะราวกับภาพความทรงจำในอดีตยามเด็กกำลังจะก่อตัวตอกย้ำ ทว่าชายหนุ่มก็พยายามข่มมันเอาไว้“ต้น! มึงเป็นอะไรมากไหมวะ ไหวหรือเปล่า... นั่งลงก่อน” เพลิงรีบเข้าไปประคองเพื่อนรักให้นั่งลงบนโซฟาหรูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“กูไหว... แค่มึน ๆ หัวนิดหน่อยมึง” ภรภัทรเค้นเสียงตอบพยายามสูดหายใจเข้าลึกเพลิงพยักหน้ารับ รู้ดีว่าสถานการณ์ตรงนี้ตึงเครียดและอันตรายเกินกว่าจะให้เด็กเล็กและคนสติไม่ดีอยู่ร่วมห้อง มาเฟียหนุ่มหันไปตวัดสายตาคมกริบสั่งการบอดี้การ์ดคู่ใจแยกย้ายทันที“ไอ้แตม! มึงอุ้มตาหนูพล