جميع فصول : الفصل -الفصل 150

และแล้ววันงานหมั้นครั้งสำคัญที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง ณ ไร่พราวตะวัน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความชื่นมื่น ท่ามกลางแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติมากมายที่เดินทางมาร่วมเป็นสักขีพยาน“สวมแหวนให้น้องสิลูก... ธันวา”วดี เอ่ยกระซิบดึงสติลูกชายตัวดีที่เอาแต่นั่งจ้องมองใบหน้าหวานของว่าที่คู่หมั้นสาวอย่าง ขนมผิง ด้วยสายตาหยาดเยิ้มคลั่งรักจนลืมขั้นตอนงานพิธี ทำเอาแขกเหรื่อจากกรุงเทพฯ ทั้งฝั่งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวพากันอมยิ้มด้วยความเอ็นดูโดยงานนี้ มะปราง เดินทางมาคู่กับ หมอศรัณย์และ น้องวริศ เด็กชายวัย4ขวบกำลังซนญาติฝั่งธันวานำโดย คุณพชร และ คุณมณี ซึ่งเป็นลุงกับป้าตามด้วย ธีรภพ ที่ควงคู่มากับภรรยาสาว มิณทิรา (มิ้น) พร้อมด้วยลูกสาวตัวน้อยวัยสามขวบอย่าง น้องสมายด์ ส่วน ธีรภัทร ก็มาพร้อมภรรยา มณีริน และลูกสาว น้องรันต์ วัยสามขวบเช่นกัน(จากเรื่องรักในเงาเพชร)ขณะเดียวกัน แขกเหรื่อระดับบิ๊กในวงการธุรกิจโรงแรมที่ได้รับเชิญมาก็หนาตา นำโดย พงพัฒน์ และ จอมขวัญ ภรรยา ที่ควงคู่มากับลูกชายคนโตอย่าง ภาคิน รวมถึง พร้อมพัฒน์ ชายผู้ครองตัวโสดโดดเดี่ยวทว่าวันนี้ยังดีที่มีญาติพี่น้องรายล้อม และมี รดา หลานสาวของจอมขวัญร่วมเดินทางมาด

ธาวินก้าวเท้าสับไวตามเข้ามาด้านในตัวอาคารคฤหาสน์ สายตาคมกริบสอดส่ายหาตัวคนตัวเล็กด้วยความร้อนรนใจ ทว่าเมื่อเดินวนหาจนทั่วกลับไร้วี่แวว ปลัดหนุ่มจึงตัดสินใจก้าวเท้ากึ่งวิ่งเลี่ยงออกมายังมุมมืดอันเงียบสงบแถวโซนห้องครัวด้านหลัง และในที่สุดสายตาคู่คมก็เหลือบไปเห็นร่างบางของอั้มกำลังนั่งกอดเข่าซบหน้าลอบร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนอยู่ตรงซอกผนังทว่าด้วยความหึงหวงที่บดบังนัยน์ตา ประกอบกับกระแสข่าวลือความชุลมุนที่แว่วเข้าหูมาเมื่อครู่ว่า ‘ภรภัทร (ต้น)’ เกิดช็อกหมดสติไปกะทันหัน... มันทำให้ปลัดหนุ่มหน้านิ่งเข้าใจความหมายของหยาดน้ำตาเม็ดโตนั้นผิดเพี้ยนไปไกลลิบ“นี่ขนาดเขามีครอบครัว มีเมียเป็นตัวเป็นตนไปแล้ว... แค่เห็นเขาเจ็บปวดหมดสติไปต่อหน้าต่อตา ถึงกับต้องแอบมานั่งร้องไห้อาลัยอาวรณ์เขาปางตายขนาดนี้เลยเหรออั้ม!” ธาวินเค้นเสียงทุ้มต่ำเอ่ยประชดประชัน แววตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงระคนน้อยใจลึก ๆอั้มชะงักกึก หันขวับมาปาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนล้า ๆ ก่อนจะจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของปลัดหนุ่มข้างบ้านด้วยแววตาตัดพ้อร้าวราน “พี่วินพูดเรื่องบ้าอะไรของพี่น่ะ!... หลบไปค่ะ! อั้มจะกลับบ้านป่านนี้คุณพ่อกับคุณแม่คงน

ทางด้านหน้าห้องพักฟื้นผู้ป่วย ภายในโรงพยาบาลที่เงียบสงบ ปลัดหนุ่มธาวินเดินหน้าแห้งสนิทเป็นหมาโบ้ตัวโตคอยก้าวเท้าเดินตามง้ออั้มต้อย ๆ ไม่ยอมห่าง จนกระทั่งอั้มที่ทนรำคาญความตื๊อไม่ไหว ยอมหยุดเท้าแล้วหันขวับมาพ่นลมหายใจใส่ ค้อนขวับตาเขียวปั๊ดใส่ปลัดหนุ่มทันที“เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว... อั้มบอกพี่วินไปแล้วใช่ไหมคะ! ว่าคุณน้ำตาลเขามีลักยิ้มถอดพิมพ์เหมือนกับคุณพร้อมพัฒน์เป๊ะ ๆ แต่ตอนนั้นพี่วินก็ไม่เชื่ออั้ม แถมยังมาหาว่าอั้มบ้า คิดเพ้อเจ้อไปเองอีกต่างหาก!” อั้มกอดอกว่าฉอด ๆ ขุดความผิดหนหลังมาฟาดใส่หน้าหน้าดำหน้าแดง“จ้า... เชื่อแล้วจ้ะเมียจ๋า พี่เชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วจ้า” ปลัดหนุ่มหน้านิ่งโหมดเสือร้ายกลายร่างเป็นหมาน้อย รีบยกมือสองข้างขึ้นยอมจำนน ส่งสายตาออดอ้อนละมุนละไมง้อเมียสุดชีวิต “ถ้างั้น... จากสถานการณ์ข้างในห้องพักฟื้นเมื่อกี้ ก็แปลว่าคุณน้ำตาลกับพี่ต้น ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกับพี่และเป็นลูกที่พลัดพรากของคุณอาพร้อมพัฒน์จริง ๆ สินะครับ”“ใครเป็นเมียพี่ไม่ทราบคะ! อย่ามาขี้ตู่เนียนมั่วนิ่มนะ... บอกแล้วไงว่าระหว่างเรามันจบลงไปแล้ว!” อั้มสะบัดหน้าหนีเสียงแข็ง เชิดหน้าใส่ปลัดหนุ่มหน้าตาเฉย “ท

ตลอดเส้นทางที่นั่งรถยนต์คันหรูกลับบ้านพัก... บรรยากาศภายในห้องโดยสารเงียบกริบจนน่าอึดอัดระคนมาคุ อั้มเอาแต่นั่งกอดอกแน่น สายตาคู่สวยเหม่อมองออกไปนอกกระจกข้างทางอย่างราบเรียบ ไม่ยอมหันหน้ากลับมามองคนขับเลยแม้แต่เศษเสี้ยววินาที ขณะที่ธาวินเองก็ทำได้เพียงแค่คอยเหลือบสายตามองเธอเป็นระยะ ๆ ด้วยความกระวนกระวายใจลึก ๆ จนกระทั่งปลัดหนุ่มทนความเงียบงันชวนอึดอัดนี้ไม่ไหว เป็นฝ่ายเอ่ยปากทำลายกำแพงความมึนตึงขึ้นมาก่อน“อั้ม... ยังโกรธพี่อยู่เหรอครับ”“........”“อั้ม! พี่พูดด้วย... ได้ยินไหมครับ!” ธาวินเริ่มปรับระดับเสียงเข้มขึ้นเมื่อโดนความเงียบเฉยตอกหน้ากลับมาจนชา“ได้ยิน... แต่ไม่อยากพูดด้วย!” เสียงหวานสะบัดตอบกลับสั้น ๆ ห้วน ๆ อย่างแง่งอนสะบัดหน้าหนี“ทำไมกับ ผัวตัวเอง ล่ะถึงไม่อยากพูดฮะ”“พี่วินเลิกพูดคำแบบนี้ได้แล้วค่ะ! ระหว่างเรามันจบกันไปแล้ว!” อั้มหันขวับกลับมากรีดร้องสวนกลับตาเขียวปั๊ดด้วยความโมโห“เราจบกันตอนไหน เราไม่รักกันตอนไห ที่ผ่านมาเราก็รักกันดีอยู่ไม่ใช่เหรออั้ม!” ธาวินเถียงกลับเสียงเครียด ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มฉายแววลลานอย่างเห็นได้ชัด เพราะกลัวโดนเทดิ่งเหวของจริง“แต่พี่มีแฟนแล้

ในขณะที่บรรยากาศในห้องยังคงอบอวลไปด้วยความตื้นตันระคนบีบคั้นหัวใจ... บนเตียงคนไข้ที่เคยเงียบสงบ พลันนิ้วมือหนาของภรภัทร (ต้น) ก็เริ่มขยับยุกยิกแผ่วเบา หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันราวกับกำลังพยายามต่อสู้เพื่อหลุดพ้นจากห้วงนิทราอันยาวนาน“พี่นะ...! พี่นะฟื้นแล้ว!” หมอน้ำฟ้าที่กุมมือคนรักเอาไว้ตลอดเวลาเบิกตากว้าง เอ่ยเรียกเสียงสั่นด้วยความดีใจ ร้องให้ทุกคนในห้องถลันกายเข้ามาล้อมขอบเตียงทันทีร่างสูงใหญ่บนเตียงค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก นัยน์ตาคู่คมปรือขึ้นพยายามปรับแสงและสายตาให้ชินกับความสว่างภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความมึนเบลอ“หมอ... หมอฟ้าครับ... นี่... นี่เราอยู่ที่นี่กันได้ยังไงครับ”ต้นหันใบหน้าหล่อเหลาไปเอ่ยถามน้ำฟ้าด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแห้งผาก ทว่ายังไม่ทันที่จะได้รับคำตอบจากปากของหมอสาว พลันสายตาคมกริบของภรภัทรก็ตวัดเลื่อนไปสบเข้ากับร่างของพร้อมพัฒน์ที่ยืนเกาะขอบเตียงจ้องมองเขาอยู่ด้วยน้ำตานองหน้าพอดี!วินาทีนั้น... ชายหนุ่มบนเตียงถึงกับชะงักกึกไปในพริบตา! ราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นริ้วปราดเข้าสู่สมอง สติและความทรงจำในวัยเยาว์ยี่สิบก