All Chapters of น้ำตาลใกล้ไฟ Sugar Near the Fire: Chapter 191 - Chapter 200

เพลิงถอนจูบอันแสนหวานออกอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าคมคายลงที่ซอกคอระหงระเรื่อยต่ำลงมาจนถึงทรวงอกคู่งาม ปลายลิ้นร้อนละเลียดชิมความนุ่มหยุ่นจนร่างบางสั่นสะท้าน ชายหนุ่มพลางขยับใบหน้าต่ำลงมาประทับจุมพิตที่หน้าท้องแบนราบอย่างทะนุถนอมเพื่อทักทายลูกน้อยในท้องก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะเลื่อนกายลงต่ำไปยังเนินเนื้อสามเหลี่ยมแสนงดงาม ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงซุกไซ้ปรนเปรอความวาบหวามให้อย่างไร้ทางต่อต้าน เรียวลิ้นร้อนชื้นปาดเลียจากบนลงล่างอย่างเชี่ยวชาญ และเริ่มตวัดวนทักทายจุดกระสันกลางกายสาวอย่างรัวเร็ว“อ๊ะ... เฮียเพลิง...”น้ำตาลหลุดเสียงครางแผ่วหวานลั่นห้อง หญิงสาวบิดกายเร่าไปมาด้วยความเสียวซ่านล้ำลึกที่ตีตื้นขึ้นมาจนแทบสำลัก สองมือบางขยุ้มกลุ่มผมหนาของสามีไว้แน่นยามที่เรียวลิ้นร้อนห่อสวนลึกเข้าสู่ภายในความนุ่มหยุ่นที่ชุ่มฉ่ำ บางจังหวะปาดเลียดึงละเลียดตัวกลีบเนื้อนุ่ม ขยี้เน้นย้ำตรงจุดกระสันจนเธอเสียวสะท้านแทบขาดใจ“เฮีย... ตาลไม่ไหวแล้ว...”น้ำตาลครางลั่นห้อง หยาดน้ำหวานผลิตออกมามากมายเมื่อความต้องการของเธอพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด หญิงสาวหายใจหอบถี่ ภายในช่องทางรักเกร็งกระตุกตอดรัดเรียวลิ้นหนาเป็นจั

ช่วงค่ำ ของคืนก่อนวันแต่งงาน ภายในห้องนอนโซนห้องพักรับรอง โรงแรมอัศวธารากุล เชียงใหม่ท่ามกลางความเงียบสงบยามค่ำคืน น้ำตาลเดินเลี่ยงเข้ามาในห้องพักส่วนตัว เพื่อเข้ามาดูความเรียบร้อยของคุณพ่อ แต่ดวงตากลมโตกลับเหลือบไปเห็นกระปุกยาและซองยาหลายซองที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สัก หญิงสาวขยับกายเข้าไปนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ พร้อมพัฒน์ผู้เป็นพ่อบังเกิดเกล้าด้วยแววตาอาทร“นี่คุณพ่อทานยาอะไรอยู่คะเยอะแยะเชียวคะ”น้ำตาลเอ่ยถามเสียงนุ่ม พลางหยิบซองยาขึ้นมาอ่านดูด้วยความเป็นห่วงพร้อมพัฒน์หันมามองลูกสาวคลี่รอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน แววตาชายสูงวัยเต็มไปด้วยความเอ็นดู “ก็ยาตามประสาคนแก่นั่นแหละลูก... มีพวกวิตามินอาหารเสริมบ้าง ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก”เมื่อได้ยินคำปลอบของพ่อ น้ำตาลกลับรู้สึกจุกในอก ใบหน้าหวานหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวบางเอื้อมไปกุมมือหนาที่เริ่มเหี่ยวย่นตามกาลเวลาของบิดาไว้แน่น “ตาลนี่เป็นลูกที่แย่จริง ๆ เลยนะคะ... มัวแต่ยุ่งกับเรื่องทางโน้น ไม่ค่อยได้อยู่คอยดูแลเรื่องสุขภาพของคุณพ่อเลย”“ไม่เป็นไรลูก ไม่เป็นไรเลย...” พร้อมพัฒน์พลิกฝ่ามือมากุมกอดมือลูกสาวเอาไว้แน่น บีบเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ “หนูทำดีที่

หลังฝ่าด่านประตูเงินประตูทอง ขบวนขันหมากก็ก้าวเข้าสู่พิธีด้านใน บานประตูห้องแต่งตัวเปิดออกช้า ๆ แก้วใจ ผู้เป็นน้าเดินเข้าไปประคองรับตัวหลานสาวออกมา ส่งมอบต่อให้กับเจ้าบ่าวยามที่ น้ำตาล ในชุดไทยศิวาลัยประยุกต์สีชมพูกลีบบัวก้าวออกมา เพลิงยืนนิ่งตะลึง สายตาจับจ้องมองเมียรักตาไม่กะพริบ ด้วยความรักและภาคภูมิใจจนลืมสูดยาดมในมือไปชั่วขณะพิธีการยามเช้าดำเนินไปอย่างสงบ คู่บ่าวสาวร่วมกันตักบาตร นั่งเคียงคู่รับศีลรับพร ก่อนจะเข้าสู่ช่วงสวมแหวนหมั้น เพลิงบรรจงสวมแหวนเพชรลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของภรรยา จากนั้นน้ำตาลก้มกราบลงบนตักแกร่งของสามีอย่างอ่อนช้อย แล้วสวมแหวนคู่ให้เพลิงที่นิ้วนางข้างซ้ายเช่นกัน ท่ามกลางเสียงยินดีและแสงแฟลชของแขกเหรื่อเมื่อเสร็จพิธีรดน้ำสังข์ จึงเข้าสู่พิธีบายศรีสู่ขวัญผูกข้อมือตามประเพณีล้านนา เพื่อรับพรจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพร้อมพัฒน์คุณพ่อของน้ำตาลก้าวเข้ามาผูกข้อมือให้ลูกเขยเป็นคนแรก ใบหน้าสูงวัยเต็มไปด้วยรอยยิ้มตื้นตัน “พ่อฝากน้ำตาลด้วยนะตาเพลิง... ดูแลน้องและหลาน ๆ ให้ดี ๆ นะลูก”“ผมสัญญาครับคุณพ่อ” เพลิงน้อมรับคำด้วยสายตาหนักแน่นตามด้วย ‘ก้องเกียรติ’ พ่อของเพลิงที่ก้า

บรรยากาศงานเลี้ยงฉลองดำเนินไปอย่างชื่นมื่น แขกเหรื่อและนักธุรกิจชั้นนำต่างมาร่วมแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวอย่างล้นหลาม เพลิงและน้ำตาลยังคงส่งยิ้มต้อนรับทุกคนอย่างอบอุ่น ทว่า... ท่ามกลางความยินดีเหล่านั้น กลับมีรอยร้าวซ่อนอยู่เงียบ ๆ ‘ภรภัทร’ (ต้น) ที่ฝืนร่างกายมาร่วมงาน เดินเคียงคู่มากับ ‘แพทย์หญิงนรินทิพย์’ (น้ำฟ้า) ภรรยาตามกฎหมาย โดยมี ‘พร้อมพัฒน์’ ผู้เป็นพ่อเดินนำหน้า คอยแนะนำลูกชายและลูกสะใภ้ให้ผู้ใหญ่รู้จักอย่างภูมิใจ “นี่ตาต้นลูกชายผม ส่วนนี่หนูน้ำฟ้าลูกสะใภ้ครับ เป็นคุณหมอประจำโรงพยาบาล คู่นี้อีกไม่นานก็คงมีข่าวดีเรื่องทายาทตามตาเพลิงกับยัยน้ำตาลมาติด ๆ เหมือนกันครับ” คำประกาศของคุณพ่อเรียกเสียงชื่นชมจากรอบข้าง ทว่าใบหน้าของภรภัทรกลับนิ่งสนิท ไร้ความยินดี ชายหนุ่มฝืนยิ้มตามมารยาท จนกระทั่งสบโอกาสเดินเลี่ยงออกมาบริเวณมุมอับสายตาด้านข้างฮอลล์ ทันทีที่อยู่กันลำพัง สายตาของภรภัทรกลับแปรเปลี่ยนเป็นความห่างเหิน ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าก่อนหันมากดเสียงต่ำใส่นรินทิพย์อย่างเย็นชา “คุณจะเดินตามผมอีกนานไหม!” “ฟ้าแค่อยากดูแลพี่นะ นะคะ” น้ำฟ้าเอ่ยเสียงแผ่ว นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความน้

สายลมเย็นพัดผ่านพื้นที่อันกว้างขวางของไร่พราวตะวันเพลิง กำลังเดินตรวจความเรียบร้อยของโครงการรีสอร์ตแห่งใหม่ที่ใกล้จะเปิดให้บริการ โดยมีเด็กชายตัวน้อยเดินเตาะแตะจับมือผู้เป็นพ่อไว้ไม่ยอมห่างพล็อตเตอร์ทำหน้ามุ่ยพลางถอนหายใจยาวขณะมองต้นไม้รอบตัว ก่อนเงยหน้าพูดกับพ่อเสียงงอแง“แด็ดดี้... พล็อตเตอร์คิดถึงอาแตมครับ เมื่อไรอาแตมจะกลับ อาแตมไปกรุงเทพฯ หลายวันแล้วนะ พล็อตเตอร์ไม่มีเพื่อนเล่นเลย!”เพลิงก้มมองลูกชายแล้วหลุดยิ้มด้วยความเอ็นดู ยามเห็นท่าทางงอแงเกินวัยของเจ้าตัวเล็ก“งั้นเดือนหน้าแด็ดดี้จะให้พล็อตเตอร์ไปโรงเรียน จะได้มีเพื่อนเล่นเยอะ ๆ ดีไหมครับ?”“ดีครับ!” พล็อตเตอร์ตอบรับทันควัน แววตาเป็นประกายวับ... แต่แล้วก็หรี่ตาลงนิดหนึ่งเหมือนนึกขึ้นได้ ก่อนเสนอเงื่อนไขใหม่พร้อมทำท่าจะวิ่งกลับเรือนพัก “...แต่ตอนนี้พล็อตเตอร์ขอเข้าไปทักทายน้อง ๆ ก่อนได้ไหมครับ““ไม่ได้ลูก! ไม่ได้!”เพลิงคว้าคอเสื้อตัวน้อยไว้แทบไม่ทัน ดึงลูกชายดื้อกลับมาอุ้มเข้าเอว พลางเอ็ดเสียงหลงด้วยความตกใจ“หม่ามี๊นอนพักอยู่ข้างใน ห้ามไปกวนเด็ดขาดเลยครับ! รออีกไม่กี่เดือนก็จะได้เจอหน้าน้องแล้ว!”พล็อตเตอร์ทำหน้ากวนใส่แด็