น้ำตาลใกล้ไฟ Sugar Near the Fire의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 29

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนกว้าง น้ำตาล ค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตัว พอจะขยับกายก็พบว่าวงแขนแกร่งของใครบางคนยังกอดก่ายเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอหันไปมองใบหน้าคมเข้มที่กำลังหลับสนิท... ตอนหลับเขาดูไม่มีพิษสงเหมือนเสือที่กำลังพักผ่อน แต่น่าแปลกที่พอนึกถึงสัมผัสที่รุนแรงแต่อ่อนโหยหาเมื่อคืน หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ "จะจ้องอีกนานไหม... หรือติดใจ?" เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นทั้งที่เจ้าตัวยังหลับตา น้ำตาลสะดุ้งสุดตัวพยายามจะดีดตัวหนี แต่เพลิงกลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนหน้าอกเธอแนบชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าของเขา "ปล่อยค่ะ! เช้าแล้ว ตาลจะไปช่วยป้าภาในครัว" "ไม่ต้องไป!" เพลิงลืมตาขึ้นจ้องมองยัยเด็กดื้อในอ้อมแขน สายตาเขาดูวูบไหวไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาตามสไตล์มาเฟียปากแข็ง "นอนเฉยๆ ไปเถอะ เมื่อคืนเธอ 'ถูกใช้งาน' หนักขนาดนั้น เดี๋ยวจะไปเป็นลมคาครัวให้ป้าภาตกใจเปล่าๆ" "คุณเพลิง! ใครกันแน่ที่ใช้งานฉันหนัก พูดให้มันดีๆ นะคะ!" น้ำตาลหน้าร้อนผ่าว "หึ... ปากดีแบบนี้แสดงว่าแรงยังเหลือ" เพลิงหยัดกายขึ้นนั่ง พลางคว้าเสื้อคลุมมาสวมแบบลวกๆ "

เอกสารสำคัญหลายฉบับปลิวว่อนลงสู่พื้นราวกับใบไม้ร่วงเมื่อถูกมือหนาของเพลิงปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี เสียงวัตถุกระทบพื้นดังสนั่นโถงห้องทำงานกว้าง แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้ามาแทรกแซงความเดือดดาลที่ปนเปไปด้วยความปรารถนาของมาเฟียหนุ่ม น้ำตาลเบิกตาโพร่ง ร่างบางถูกอุ้มลอยวืดขึ้นก่อนจะถูกวางลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งตัวใหญ่ ความเย็นกระด้างของผิวไม้ปะทะกับแผ่นหลังบางลอดผ่านเนื้อผ้าเดรสตัวสวยทำให้น้ำตาลสั่นสะท้านไปทั้งตัว "คุณเพลิง! อย่าค่ะ... นี่มันห้องทำงาน... อื้อ!" คำประท้วงถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากหยักลึกของเพลิงบดเบียดลงมาอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบที่อ่อยโยนเหมือนเมื่อเช้า แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยโทสะและความต้องการครอบครองอย่างเบ็ดเสร็จ ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปกวาดต้อนความหวานในโพรงปากบางอย่างจาบจ้วง จนนน้ำตาลหายใจติดขัด สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ มือหนาข้าหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือหัว ส่วนอีกข้างก็เริ่มรุกรานซุกซนเข้าไปใต้กระโปรงเดรสตัวสั้น สัมผัสร้อนระอุที่จงใจลากผ่านผิวต้นขาด้านในทำให้น้ำตาลบิดเร่าด้วยความสยิวที่ปนเปไปกับความหวาดกลัว "คุณ... คุณมันบ้าอำนาจ... ฮึก..." เธอพยา

เวลาเดียวกันนี้ธันวาซื้ออาหารมาทานที่ห้องขนมผิง ธันวาแกะถุงอาหารวางลงบนโต๊ะพลางพูดคุยเรื่องแผนการในอนาคตด้วยสีหน้ามีความสุข โดยไม่ทันสังเกตแววตาของเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงข้ามเลยสักนิด “ผิง... ฉันคิดว่าถ้ากลับมาจากอเมริกาคราวนี้ ฉันจะขอน้ำตาลแต่งงานเลย แกคิดว่าไง?” ธันวาเงยหน้าขึ้นมองขนมผิงด้วยสายตาลึกซึ้งที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ขนมผิงชะงักไปครู่หนึ่ง ช้อนในมือแทบร่วงหลุดจากมือ ความรู้สึกเจ็บจี๊ดแล่นพล่านไปทั่วอกจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว เธอต้องพยายามก้มหน้าลงเพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังจะไหล แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อกดความเสียใจที่แทบจะระเบิดออกมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นปั้นยิ้มกว้างที่ไปไม่ถึงดวงตา ”ฉันไม่รู้หรอก... เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่คนสองคน" ขนมผิงตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ปกติที่สุด "อีกอย่าง... นายกับน้ำตาลยังไม่ได้ลองคบกันในฐานะแฟนจริงๆ จังๆ เลยนะ นี่ยังไม่รวมถึงเรื่องที่น้ำตาล...” เธอหยุดคำพูดไว้แค่นั้น เพราะไม่อยากทำลายความหวังของเพื่อน ”นั่นสินะ แต่ฉันมั่นใจว่าน้ำตาลต้องรอฉันแน่ๆ” ธันวายิ้มกว้างอย่างคนหลงรัก “งั้นเอางี้ผิง... แกอยู่ทางนี้ แกก็คอยช่วยกันผู้ชายที่เข้ามาจีบน้ำตาล

เพลิงจูงมือน้ำตาลเดินเลี่ยงจากสวนหินขัดตา เข้าสู่โซนด้านหลังของคฤหาสน์ที่มีเถาวัลย์ปกคลุมหนาแน่นจนดูเหมือนกำแพงธรรมชาติ เขาผลักบานประตูไม้เก่าแก่ที่ซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ออก เผยให้เห็น "เรือนกระจกไม้สน" ขนาดกะทัดรัดที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางดงดอกไม้ป่ากลิ่นหอมรัญจวน "ที่นี่... คือมุมโปรดของฉัน" เพลิงพูดเสียงทุ้ม แววตาที่เคยแข็งกร้าวดูอ่อนแสงลงเมื่อได้ก้าวเข้ามาในพื้นที่นี้ "มันเป็นเรือนเพาะชำที่คุณแม่สร้างไว้ก่อนจะไปอยู่เมืองนอก ท่านทิ้งมันไว้ให้ฉันดูแล... เวลาที่ฉันรู้สึกว่าโลกข้างนอกมัน 'เน่าหนอน' จนเกินไป ฉันจะมาอยู่ที่นี่" น้ำตาลมองไปรอบๆ ด้วยความทึ่ง ภายในเรือนกระจกเต็มไปด้วยต้นไม้เมืองหนาวและสมุนไพรหายากที่ถูกดูแลอย่างดีเยี่ยม กลิ่นดินชื้นปนกับกลิ่นดอกลาเวนเดอร์ทำให้ความรู้สึกหนักอึ้งในอกของเธอทุเลาลง "คุณดูแลเองทั้งหมดเลยเหรอคะ?" "อืม... บางทีการคุยกับต้นไม้ มันก็ง่ายกว่าการคุยกับพวกมาเฟียที่จ้องจะหักหลังกันทุกวินาที" เพลิงทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ตัวยาว พลางรั้งเอวบางให้นั่งลงข้างๆ "ที่บ้านพ่อแม่ฉันคือสีขาวสะอาด... แต่โลกที่ฉันต้องออกไปเจอมันคือสีดำสนิท ฉันเลยต้องสร้าง 'เกราะ' ขึ