جميع فصول : الفصل -الفصل 50

มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางอย่างแผ่วเบา ขณะที่น้ำตาลก็ยอมโอนอ่อนตามสัมผัสของเขาแต่โดยดี ชุดเดรสตัวสวยเริ่มหลุดลุ่ยตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง เสียงลมหายใจที่สอดประสานกันในห้องทำงานที่เงียบสงัด เป็นพยานถึงความสัมพันธ์ที่ถลำลึกจนยากจะถอนตัว "น้ำตาล..." เขาพึมพำชิดริมฝีปากบางที่บวมเจ่อ "เธอคือของขวัญที่แพงที่สุดที่เฮียเคยได้รับเลยนะ... รู้ตัวไหม" น้ำตาลยิ้มหวานทั้งน้ำตาที่รื้นขึ้นมาด้วยความตื้นตัน "ตาลก็เหมือนกันค่ะ... เจ้าหนี้จอมบงการของตาล” หลังจากจูบที่แสนหวานและคำสัญญาว่าจะไม่โกหกจบลง น้ำตาลก็ซุกหน้าลงกับอกแกร่งอย่างวางใจ เพลิงหลับตาลงพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นรู้สึกหน่วงในอกแปลกๆ ‘เฮียสัญญาจะตามตัวพี่ต้นให้เจอ...’ คำพูดนั้นวนเวียนอยู่ในหัว "เฮียเป็นอะไรหรือเปล่าคะ... ทำไมกอดตาลแน่นจัง" น้ำตาลเงยหน้าถามเมื่อรู้สึกถึงแรงกอดที่มากกว่าปกติ "เปล่าครับ... เฮียแค่... แค่อยากกอดเมียเฮียให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้" เพลิงพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเชยคางเธอขึ้นมาจูบที่ปลายจมูกเบาๆ "หิวหรือยัง? เดี๋ยวเฮียให้ไอ้แตมไปจองร้านอาหารที่อร่อยที่สุดในย่านนี้ให้ ดีไหม?" "ดีค่ะ! ตาลอยากกินอะไ

... เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงรถยนต์หรูขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้านพักในไร่พราวฟ้า ทำเอาหมอน้ำฟ้าที่กำลังเตรียมใจอยู่ถึงกับหน้าซีด "มาแล้ว... คุณลุงมาแล้ว!" น้ำฟ้าหันไปมองหลงที่ตอนนี้อยู่ในชุดเชิ้ตสีอ่อน ดูสะอาดสะอ้านและคมเข้มจนเธอเองยังเผลอตะลึง "หลง... นายจำที่ซ้อมไว้ได้ใช่ไหม?" หลง เดินเข้ามาประชิดตัวเธอ ก่อนจะถือวิสาสะคว้าเอวบางมาโอบไว้หลวมๆ "บอกแล้วไงครับ... ให้เรียก 'พี่นะ' แล้วทำหน้าให้มันดูมีความสุขหน่อยสิครับน้องฟ้า ไม่อย่างนั้นคุณลุงจะคิดว่าพี่ฉุดเรามานะ" "นาย... นายหลง! มือ!" น้ำฟ้าพยายามจะแกะมือหนาออก "นิ่งๆ ครับ... ท่านลงจากรถมาแล้ว" หลงกระซิบชิดใบหู จนน้ำฟ้าขนลุกซู่ คุณลุงเดชา เดินขึ้นบันไดบ้านมาพร้อมกับชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานอีกคนที่ชื่อ เสี่ยทรงพล ว่าที่คู่หมั้นที่คุณลุงภูมิใจนำเสนอ ทันทีที่เห็นหลงโอบเอวน้ำฟ้าอยู่ ทั้งคู่ก็ชะงักกึก "น้ำฟ้า! นี่มันอะไรกัน! ผู้ชายคนนี้เป็นใคร!" คุณลุงเดชาคำรามเสียงลั่นพลางปาดเหงื่อที่ขมับ แววตาลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด ข้างกเดชาคือ เสี่ยทรงพล ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานแต่แววตาจ้องจะตะครุบเหยื่อตลอดเวลา เขาสวมทองเส้นโตและมีบอดีการ์ดหน้าเหี้ยมข

ผ่านไป1สัปดาห์อาการเวียนหัว อาเจียนของน้ำตาล ยังคงเป็นอยู่ แถมน้ำตาลยังอารมณ์หวี่ยงๆ เพลิงจึงตัดสินใจพาน้ำตาลมาตรวจ หน้าห้องตรวจสูตินรีเวชในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังดูเคร่งเครียดผิดปกติ เพราะมีชายชุดดำนับสิบคนยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ เพลิงเดินวนไปมาหน้าประตูไม้บานหรู ใบหน้าคมคายฉายแววกังวลจนไอ้แตมที่ถือกระติกน้ำร้อนตามมายังไม่กล้าเอ่ยปากทัก "เฮียคะ... ใจเย็นๆ ค่ะ ตาลแค่มาตรวจให้แน่ใจเฉยๆ" น้ำตาลที่นั่งหน้าซีดอยู่บนเก้าอี้เอ่ยเรียกสติสามี "จะให้เย็นได้ไงน้ำตาล! เธอเล่นอ้วกจนหน้าซีดขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าตัวเล็ก..แล้วเพราะอะไร“ เพลิงนั่งลงข้างๆ พลางรวบมือเล็กที่เย็นเฉียบมาจุมพิตเบาๆ"แล้วนี่ทำไมหมอผู้หญิงยังไม่เรียกอีก ไอ้แตม! มึงไปเช็กซิว่า 'คุณหมอพัชรา' ติดเคสอะไรอยู่หรือเปล่า!" "เชิญคุณคณึงนางค์ ก้องเกียรติไพบูลย์ ที่ห้องตรวจหมายเลข 1 ค่ะ" เสียงพยาบาลขัดขึ้นพอดี ภายในห้องตรวจ หลังจาก คุณหมอพัชรา ทำการอัลตราซาวด์และรอผลเลือดครู่หนึ่ง แพทย์หญิงวัยกลางคนท่าทางใจดีก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้คนทั้งคู่ "ยินดีด้วยนะคะคุณอัคคี คุณคณึงนางค์... ผลตรวจยืนยันว่าตั้งครรภ์ได้ 8 สัปดาห์แล้วค่ะ"

กรุงเทพ บรรยากาศในคฤหาสน์เงียบเหงากว่าปกติ เพราะเพลิงสั่งห้ามใช้เสียงดัง ห้ามทำอาหารกลิ่นฉุน และห้ามใครก็ตามเข้าใกล้ "นายหญิง" โดยไม่ได้รับอนุญาต เพลิงเดินเข้ามาในห้องนอนหลังจากเคลียร์งานและอาบน้ำเสร็จ เขาอยู่ในชุดนอนสบายๆ ปลดกระดุมเม็ดบนออกเล็กน้อย ตั้งใจจะเข้ามานอนกอดเมียให้หายคิดถึง "น้ำตาล... เฮียกลับมาแล้วครับ" เพลิงพึมพำพลางคลานขึ้นไปบนเตียง ก้มลงจะหอมแก้มน้ำตาลที่นอนตะแคงอยู่ "อุ๊ย! เฮียเพลิง! ออกไปห่างๆ เลย!" น้ำตาลสะดุ้งสุดตัว พลางเอามือปิดจมูกแล้วผลักอกเพลิงอย่างแรง "ตาลเหม็น! เหม็นน้ำหอมเฮีย เหม็นหน้าเฮียด้วย!" เพลิงชะงักกึก หน้าถอดสีทันที "เหม็นน้ำหอม? เฮียไม่ได้ฉีดมานะ ตาล... เฮียเพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆ เลย" "ตาลไม่รู้! ตาลได้กลิ่นอะไรไม่รู้ ฉุนจนเวียนหัวไปหมดเลย" น้ำตาลเบ้หน้า ทำท่าจะอ้วกอีกรอบ "เฮียออกไปนอนห้องอื่นเลยนะคืนนี้ ตาลไม่อยากเห็นหน้าเฮีย!" เพลิงนั่งงงอยู่บนเตียง หัวใจมาเฟียจอมโหดถึงกับเหี่ยวเฉาลงทันที "เหม็นหน้าผัวตัวเองนี่อาการหนักนะน้ำตาล..." เขาพึมพำเสียงอ่อย "แต่เสียใจด้วยที่เฮียเคยสั่งลูกน้องฝึกแต่คำว่า 'ลุย' ไม่มีคำว่า 'ถอย' ถ้าเหม็นมากก็นอนดมให้มันชิ

ช่วงสายของวันนั้น... บรรยากาศในห้องนอนยังคงปกคลุมไปด้วยความตึงเครียด น้ำตาลยังคงนอนตะแคงซุกหน้ากับหมอน สะอื้นเบาๆ จนไหล่บางสั่นเทา เพลิงที่ยืนทำใจอยู่ที่หน้าประตูอยู่นานตัดสินใจ "ใจดีสู้เสือ" เดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนเตียงแล้วรวบกอดร่างบางไว้หลวมๆ จากด้านหลัง"น้ำตาล... คุยกับเฮียหน่อยนะครับคนดี" เสียงทุ้มเอ่ยอย่างออดอ้อน“ไม่คุย! ตาลไม่อยากคุย บอกแล้วไงว่าตาลเหม็นหน้าคุณ... ออกไปนะ!” น้ำตาลขืนตัวออกพลางสะบัดเสียงใส่ด้วยความแง่งอน แต่กลับไม่แรงพอจะหลุดจากอ้อมแขนแกร่ง”เหม็นหน้าเฮียยังไงก็ต้องกินข้าวครับ ป้าภาบอกว่าตั้งแต่เช้าตาลยังไม่กินอะไรเลยนะ” เพลิงไม่ยอมปล่อย แถมยังซุกหน้าลงกับไหล่บางอย่างถือวิสาสะ ”ไม่สงสารเฮีย ก็สงสารลูกในท้องหน่อยนะครับ ดูสิ... ป่านนี้ตัวเล็กหิวแย่แล้ว กินข้าวก่อนนะ เดี๋ยวมีแรงแล้วค่อยด่าค่อยโกรธเฮียต่อก็ได้ เฮียยอมทุกอย่างเลย”น้ำตาลนิ่งไปครู่หนึ่ง แม้ใจจะยังโกรธจนไม่อยากมองหน้า แต่พอได้ยินชื่อ 'ตัวเล็ก' และสัมผัสอุ่นๆ จากอ้อมกอดที่เธอแสนโหยหา ความพยศก็เริ่มลดน้อยลง ความแปลกประหลาดของร่างกายคือ... ทันทีที่เขากอด อาการเวียนหัวพะอืดพะอมที่รบกวนเธอมาทั้งเช้ากลับ