เมื่อรถจอดสนิท น้ำตาลก็เปิดประตูรีบวิ่งหนีขึ้นห้องนอนไปทันทีโดยไม่ฟังเสียงเรียกของใครเพลิงเดินกระวนกระวายไปมาอยู่ที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง จนป้าภาที่เดินถือแก้วน้ำผ่านมารู้สึกเวียนหัวแทน "คุณเพลิงคะ... มีอะไรหรือเปล่าคะ เห็นเดินไปเดินมาจนพรมจะสึกหมดแล้ว" "ป้าภา... ยัยเด็กดื้อนั่นล็อกห้องใช่ไหม" เพลิงถามด้วยน้ำเสียงที่ลดความแข็งกร้าวลงเล็กน้อย "ค่ะ ล็อกตั้งนานแล้วค่ะเคาะก็ไม่ยอมเปิด เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ เห็นไอ้แตมบอกว่าคุณเธอร้องไห้หนักด้วยนะคะคุณเพลิง" ป้าภาแกล้งทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่ "ผู้หญิงน่ะ ถ้าโดนกล่าวหาในเรื่องที่ไม่ได้ทำ เขาจะเสียใจมากนะคะ" คำพูดของป้าภาทำให้เพลิงชะงักไป ความรู้สึกผิดที่พยายามซ่อนไว้เริ่มจู่โจมหัวใจมาเฟีย เขาหยิบสร้อยข้อมือที่อุตส่าห์ตั้งใจซื้อให้เธอเมื่อกี้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "ฉันไม่ได้ตั้งใจ... ก็แค่มันหวงนี่หว่า" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจก้าวขึ้นบันไดไปที่หน้าห้องนอน เขาไปยืนเคาะประตูเรียกแบบนิ่งๆ "น้ำตาล... เปิดประตู ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย" เพลิงเคาะประตูอยู่นานจึงได้ไปเอา กุญแจ สำรองมาไข ‘จะโกรธอะไรถึงขั้นไม่เปิดประตู’ พอเข้ามาในห้องจึงเห็นเธ
اقرأ المزيد
