جميع فصول : الفصل -الفصل 60

เมื่อเครื่องบินส่วนตัวลงจอดที่สนามบินเชียงใหม่ในเวลาบ่ายคล้อย แสงแดดสีส้มอ่อนฉาบไล้ไปทั่วรันเวย์ เพลิงหันไปมองภรรยาที่หน้าซีดเซียวแต่แววตายังดื้อรั้น "เฮียว่าเราไปพักที่โรงแรมในเมืองกันก่อนดีไหม น้ำตาลดูเพลียมากเลยนะ" “ไม่ค่ะ ตาลอยากไปดูจุดที่เจอรถให้เร็วที่สุด ถ้าคุณอยากพัก... ตาลจะไปคนเดียว!” “แต่เธอต้องพักผ่อนนะน้ำตาล เดินทางไกลมันอันตรายกับลูก” ”ฉันไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอกค่ะ ถ้าจะเป็น... ก็เพราะอยู่ใกล้คุณนั่นแหละ! ต่อจากนี้ห้ามเข้าใกล้ฉันเกิน 1 เมตร นั่งห่างๆ ไปเลยนะคะ!” น้ำตาลสั่งเสียงเฉียบพลันพลางขยับถอยร่นไปชิดประตูรถอีกฝั่ง ”น้ำตาล...” เพลิงได้แต่ครางชื่อเธออย่างอ่อนใจ ”พี่แตม... ออกรถค่ะ!” พอรถเคลื่อนตัวออกจากสนามบินมุ่งหน้าไปทางเหนือได้เพียง 20 กว่ากิโลเมตร ถนนที่เริ่มคดเคี้ยวและแรงเหวี่ยงของรถก็ทำให้อาการแพ้ของคุณแม่กำเริบหนัก ทั้งเวียนหัว ทั้งคลื่นไส้จนน้ำตาลต้องโก่งคออาเจียนลงถุงพลาสติกอย่างน่าสงสาร เพลิงทนดูไม่ได้ เขาตัดสินใจขัดคำสั่ง "เขตห้ามเข้า 1 เมตร" ทันที เขาขยับเข้าไปช้อนร่างบางมาประคองไว้ ลูบหน้าลูบหลังให้ด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ ”เห็นไหม... เฮีย

ภายในห้องทำงานที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงกดคีย์บอร์ดรัวๆ ของไอ้แตมที่นั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบเครื่อง หลังจากใช้เวลาเกือบทั้งคืน ในที่สุดไฟล์ที่ถูก "มือดี" จงใจลบทำลายหลักฐานก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง "นายครับ! ผมกู้ภาพได้แล้ว!" ไอ้แตมตะโกนลั่นจนเพลิงที่นั่งกุมขมับอยู่สะดุ้งสุดตัว ภาพในจอโชว์เหตุการณ์คืนนั้นที่กาสิโน... ไอ้นิค ลูกน้องที่เพลิงไว้ใจให้คุมบ่อน แอบเข้าไปในห้องนิรภัยพร้อมโทรศัพท์ที่ถือค้างไว้ เสียงที่ถูกกู้คืนมาแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความรู้สึก "ผมต้องการ 10 ล้านแลกกับแม่พิมพ์ชิป ถ้าคุณตกลง ผมจะเข้าไปเอามาให้เดี๋ยวนี้" และปลายสายที่โต้ตอบกลับมาคือเสียงอันคุ้นเคยของ เอริค คู่อริตัวร้าย ภาพตัดไปที่โกดัง ไอ้นิคกำลังย่องเข้าไปขโมยแม่พิมพ์ชิปตัวใหม่ แต่โชคร้ายที่ ต้น เข้ามาเจอพอดี ทั้งคู่เกิดการปะทะกันอย่างรุนแรง ต้นใช้ความไวกว่าแย่งแม่พิมพ์คืนมาได้สำเร็จ เขาตัดสินใจคว้ากุญแจรถแล้วสตาร์ทออกไปทันทีเพื่อมุ่งหน้าไปหาเพลิงที่เชียงดาว "วันนั้น... ไอ้ต้นมันโทรหากูหลายสายมาก" เพลิงกำหมัดแน่นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันที่เขาอยู่ที่เชียงดาวกับอเล็กซ์เพื่อนรัก "แต่กูมัวแต่ดูง

ในเช้าที่ควรจะแสนสดใส เสียงช่างตกแต่งภายในกำลังง่วนอยู่กับการติดวอลเปเปอร์ลายท้องฟ้าและดวงดาวในห้องนอนเด็กที่เพลิงสั่งรีโนเวทใหม่ทั้งหมดเพื่อต้อนรับ ‘ลูกชาย’ ที่เขารอคอยมาตลอดสามปี เพลิงยืนยิ้มกริ่มมองดูเตียงเด็กอ่อนไม้สนนำเข้าด้วยความภาคภูมิใจในหัวใจของผู้เป็นพ่อ "นายครับ... มีพัสดุส่งมาถึงคุณน้ำตาลครับ" ไอ้แตมเดินถือกล่องพัสดุขนาดกลางเข้ามาด้วยท่าทางระแวดระวัง "จ่าหน้าซองว่า 'ของขวัญแด่ลูกชายของมาเฟีย' ครับนาย" น้ำตาลในชุดคลุมท้องผ้าไหมสีอ่อน เดินประคองครรภ์ 7 เดือนลงบันไดมาอย่างช้าๆ ใบหน้าอิ่มเอิบยามที่ได้ยินว่าเป็นของขวัญ "ของขวัญอะไรคะเฮีย? ดูสิ กล่องเบ้อเร่อเลย" "เดี๋ยวเฮียจัดการเองครับตาล ตาลไปทานของว่างที่ป้าภาเตรียมไว้ในสวนก่อนนะ ลมเย็นๆ กำลังดีเลย" เพลิงส่งยิ้มอบอุ่นให้ภรรยาพลางพยักหน้าให้สาวใช้เข้ามาประคองเธอออกไป ทันทีที่แผ่นหลังของน้ำตาลลับสายตา รอยยิ้มบนใบหน้าของเพลิงก็มลายหายไปทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวราวกับน้ำแข็ง "ไอ้แตม... ตรวจสอบซะ" ไอ้แตมใช้เครื่องสแกนวัตถุระเบิดเบื้องต้นก่อนจะค่อยๆ กรีดกล่องออก ทันทีที่ฝาเปิดออก กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่เป็นเอกล

น้ำตาลรวบรวมสติที่เหลืออยู่จัดการเก็บของที่จำเป็นลงในกระเป๋าเป้ใบเล็ก เธอหยิบเพียงยาบำรุงครรภ์ บัตรเอทีเอ็ม เงินสดส่วนหนึ่ง และเสื้อผ้าไม่กี่ชุด ส่วนโทรศัพท์มือถือ... เธอวางมันทิ้งไว้บนโต๊ะโคมไฟ สิ่งเดียวที่จะสื่อสารกับโลกภายนอกได้ถูกตัดขาดลงตั้งแต่วินาทีนี้ "ป้าภาคะ..." น้ำตาลพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดขณะเดินลงมาหาป้าภา "พรุ่งนี้เฮียก็มารับแล้ว พี่แตมไลน์มาบอกว่าพวกบอร์ดี้การ์ดอยากทานอาหารฝีมือป้า ป้าภาเอาเงินนี่ไปให้พวกพี่ๆ บอดี้การ์ดไปหาซื้อของมาทำเลี้ยงกันเถอะค่ะ คืนนี้ไม่ต้องให้ใครมาเดินเฝ้าข้างในบ้านหรอก ตาลอยากพักผ่อนเงียบๆ" "แต่คุณน้ำตาลคะ ถ้าคุณเพลิงรู้ ป้าจะ..." "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ตาลรับผิดชอบเอง ป้าไปเถอะค่ะ" น้ำตาลส่งยิ้มบางๆ ที่แฝงไปด้วยคำบอกลา เวลา 02.00น. เมื่อความเงียบสงัดเข้าปกคลุมบ้านพัก และบอดี้การ์ดด้านนอกเริ่มผ่อนปรนการเฝ้าระวังเพราะคิดว่านายหญิงหลับไปแล้ว น้ำตาลค่อยๆ ย่องออกจากประตูหลังบ้าน ความมืดและเสียงคลื่นช่วยพรางตัวเธอไว้ ร่างอวบอิ่มที่อุ้มท้อง 8 เดือนก้าวเดินอย่างยากลำบากไปตามถนนลูกรังที่ทอดยาวออกจากซอย หัวใจเธอเต้นรัวด้วยความกลัว... กล

ณ สถานีขนส่งเชียงใหม่ (อาเขต) | เวลา 16.00 น. น้ำตาลก้าวลงจากรถด้วยท่าทางอิดโรยสุดขีด เธอสะพายกระเป๋าใบเล็กไว้ข้างหน้าเพื่อช่วยพยุงหน้าท้อง แสงสลัวและเสียงอึกทึกทำให้น้ำตาลเวียนหัวจนโลกหมุน เธอค่อยๆ กุมท้องที่เริ่มมีอาการ 'ปวดเตือน' เป็นระยะ ในขณะที่น้ำตาลกำลังเดินเลี้ยวผ่านหัวมุมฟุตบาท รถกระบะสี่ประตูของหมอน้ำฟ้าก็ขับเข้ามาจอดเทียบตรงหน้าเซเว่นฯ ห่างจากจุดที่น้ำตาลยืนอยู่ไม่ถึง 10 เมตร! พี่นะ ก้าวลงจากรถฝั่งคนขับ เขาเดินอ้อมไปเปิดประตูให้คุณหมอน้ำฟ้าด้วยท่าทางอ่อนโยน "พี่นะ... เดี๋ยวรอตรงนี้นะคะ ฟ้าไปซื้อของแป๊บเดียวค่ะ" "ครับคุณหมอ" นะพยักหน้า ก่อนจะยืนรอข้างรถ สายตาเขามองเหม่อไปทางกลุ่มผู้โดยสารที่เพิ่งลงรถมา จังหวะนั้นเอง... น้ำตาลเดินผ่านหลังรถกระบะของเขาไปพอดี! ลมหนาวพัดเอาเศษใบไม้ปลิวว่อน นะรู้สึกใจกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นพล่านจนเขาก้องตะโกนออกมาตามสัญชาตญาณ "เดี๋ยวครับคุณ!..." น้ำตาลไม่ได้ยิน เพราะเสียงเครื่องยนต์ตุ๊กตุ๊กที่เธอเพิ่งเรียกดังสนั่นหวั่นไหว เธอรีบขึ้นรถรับจ้างคันนั้นแล้วหายไปในสายหมอกยามเย็นทันที "มีอะไรเหรอพี่นะ?" น้ำฟ้าเดินกลับมาพ