Chapter 3 Proud (1/2)

เสียงทุ้มกระแทกแดกดันดังขึ้น เรียกสายตาคู่สวยให้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่เดินลงมาหยุดที่บันไดขั้นสุดท้าย ในมือของเขายังถือแก้วไวน์

“ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน”

“สวัสดีค่ะ” สายขิมยกมือไหว้ตามมารยาท หากแต่การกระทำนั้นกลับทำให้ชายหนุ่มหมั่นไส้หนักกว่าเก่า

เพราะยายเด็กนี่ยังคงนิ่ง แม้จะยกมือไหว้เขาแต่กลับไม่หันมาสบตากันด้วยซ้ำ ปล่อยผ่านทุกคำพูดกระแทกแดกดัน ราวกับเขาเป็นอากาศธาตุที่เธอไม่จำเป็นต้องใส่ใจนัก

“จองหอง”

“...” สายขิมเช็ดปากแล้วลุกขึ้นเก็บจานอาหารของตัวเองเดินผ่านหน้าชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามาใกล้เลยไปยังครัวเพื่อเก็บล้างจานอาหาร โดยไม่คิดสนใจจะต่อปากต่อคำกับลูกชายเจ้าของบ้าน

“สายขิม!”

“อ๊ะ!”

เพล้ง!

“ว๊าย!” แม่บ้านพากันกรีดร้องตกใจเมื่อสายขิมโดนมือหนากระชากแขนจนเสียหลัก ร่างเล็กเซจนหน้าเกือบคะมำ แถมจานชามยังร่วงลงแตกกระจาย

“ทำอะไรของคุณ!” หญิงสาวแหวใส่เจ้าของการกระทำหยาบคายด้วยความไม่พอใจ

เขาจะต่อว่า ดาทออะไรก็ตามเธอทนได้ ก็แค่ไม่ให้ค่าให้ราคา ทำเป็นลมผ่านหูไป แต่หากมีการถึงเนื้อถึงตัว ทำร้ายร่างกายกันเกิดขึ้น เธอรับไม่ได้และจะไม่ทนเป็นผู้ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวด้วย

“ฉันพูดด้วย ไม่ได้ยินหรือไง!”

“อ้อ นั่นคำพูดของคนเหรอคะ คิดว่าเสียงหมาหอน”

“สายขิม!”

“ค่า! เรียกทำไมค๊า!”

“มันจะมากเกินไปแล้วนะ”

“เป็นบ้าก็ไปหายากินสิคะ จะมายุ่งกับขิมทำไม... อ๊ะ!”

“ปากเธอนี่นะ” ธนนท์คว้ากรามเล็กของสายขิมเข้าให้ โกรธที่เธอกล้าต่อปากต่อคำ โกรธที่เธอหาว่าเขาเป็นหมา “อยากลองดีกับฉันนักใช่ไหม”

“อ๊ะ!”

“คุณทิมอย่านะคะ” ป้าน้อยรีบเข้ามาปราม กลัวว่าธนนท์จะลงมือลงไม้กับสายขิม

“ไสหัวไป!” ชายหนุ่มตะหวาดลั่น ทำเอาคนรับใช้ตัวสั่นไม่กล้าเข้าห้าม ป้าน้อยที่เป็นคนเก่าแก่และเคยเลี้ยงธนนท์มากับมือยังแทบไม่กล้าเข้าใกล้ หากทว่าก็ยังเป็นห่วงสายขิมอยู่ดี ถึงไม่ยอมไปไหน

สายขิมปัดมือแกร่งทิ้งจนตัวเองก็หน้าหันไปตามแรง แต่เธลือกที่จะหันมาเตือนแม่บ้านก่อนเลือกใส่ใจความเจ็บของตัวเอง

“ป้าน้อยกลับเข้าห้องไปก่อนเถอะค่ะ”

“แต่...”

“ขิมรับมือไหว”

“เหอะ!” ธนนท์แทบขำกลิ้งเมื่อได้ยินประโยคนั้น

‘รับมือไหว?’

“คนอย่างเธอเนี่ยนะ จะมีปัญญาสู้อะไรฉันได้” เขากอดอกแล้วมองสายขิมหัวจรดเท้า “ตัวเท่าลูกหมา”

“ถ้าพละกำลัง ใช่ค่ะ ขิมสู้คุณไม่ได้ แต่ถ้าเป็นมันสมองกับวุฒิภาวะและความสามารถในการควบคุมอารมณ์ล่ะก็... ไม่แน่”

ธนนท์ถึงกับมุมปากกระตุก เขามองหญิงสาวด้วยนัยน์ตามืดดำ หากทว่าคำพูดบางอย่างก็ทำให้เขาหยุดทำอะไรเกินกว่าเหตุไปได้

“ไสหัวไปซะ!”

หึ! ไปอยู่แล้วไม่ต้องไล่ย่ะ ใครจะอยากอยู่ใกล้คนบ้า!

ไม่ต้องรอให้เขาไล่ซ้ำ สายขิมรีบจ้ำอ้าวพาตัวเองเดินกลับเข้าห้องส่วนตัวไป ทิ้งชายหนุ่มร่างใหญ่ไว้คนเดียวโดยไม่คิดเหลียวหลังกลับไปมองอีก

.