All Chapters of กรณ์ดนัยเมื่อไรจะเลิกร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

“คิดว่าตัวเองเป็นใคร ไม่ตอบแชต แล้วยังมีหน้าปล่อยให้ฉันรอเก้อ”ย้อนกลับไปเมื่อตอนเย็น กรณ์ดนัยรอผู้หญิงคนนั้นเกือบชั่วโมง ส่งข้อความหาซ้ำ ๆ ทั้งยังโทรหาเธอไม่รู้กี่สาย แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือความเงียบ และการเสียเวลานั่งรออย่างเปล่าประโยชน์กล้ามากขวัญญาดาคิดว่าตัวเองเป็นใครนัยน์ตาเฉี่ยวคมยังคงจ้องมองหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือ ภาพบนหน้าจอยังค้างอยู่ในห้องสนทนาที่เขาพิมพ์ชื่อของเธอเอาไว้ว่า ‘ยัยบื้อ’ทว่าความสนใจกลับถูกขัดด้วยเสียงเรียกเข้า พร้อมกับรายชื่อของบิดาที่ฉายขึ้นมาแทนหน้าต่างแชต กรณ์ดนัยถอนหายใจออกด้วยความเชื่องช้า อันที่จริงเขาไม่อยากกดรับสายด้วยซ้ำ แต่เพราะตัดความรำคาญ สุดท้ายชายหนุ่มจึงจำใจรับสายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“ครับ...”(มากินข้าวที่บ้าน ฉันมีเรื่องจะคุยกับแก)คล้ายกับเป็นประโยคคำสั่งที่ไม่ได้ถามความเห็นของกรณ์ดนัยเลยแม้แต่น้อย คนปลายสายกดวางไปแล้ว ชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ยกโทรศัพท์ออกจากหู เหม่อมองทัศนียภาพของเมืองหลวงเบื้องหน้าแล้วกรณ์ดนัยเลือกอะไรได้บ้างนอกจากทำตามคำสั่งของพ่อจึงทำให้สองชั่วโมงถัดมา แทนที่กรณ์ดนัยจะได้ออกไปดื่มสังสรรค์กับเพื่อนเช่นทุกครั้ง แต่ตอนน

“ฉันขออยู่ที่นี่สักพัก ไม่ได้รบกวนเธอหรอก”“แต่นี่มันดึกแล้วนะคะ”“งั้นฉันจ่ายเงินก็ได้ เธอจะเอาเท่าไร”หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบา ๆ ให้กับคนที่ชอบใช้เงินแก้ปัญหา เธอรู้ว่ากรณ์ดนัยรวยมาก รวยชนิดที่ว่าชาตินี้คงใช้เงินไม่หมด แต่ขวัญญาดาก็ไม่ใช่คนเห็นแก่เงินไปเสียทุกเรื่อง เธอเลยไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่เลือกหยิบชามไปล้าง โดยมีสายตาของกรณ์ดนัยจ้องมองไม่วางตา“ถ้าจะกลับ กดลิฟต์ลงไปได้เลยนะคะ”“...”“ที่หอของฉันไม่ต้องใช้คีย์การ์ด”ขวัญญาดาพูดขณะมือของเธอยังล้างชาม ไม่ได้สังเกตเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้ใครอีกคนลุกขึ้นมายืนอยู่ด้านหลัง กระทั่งวงแขนแกร่งทั้งสองข้างรวบเข้ามาเกี่ยวรั้งรอบเอวบาง วินาทีนี้เองที่หญิงสาวตกใจจนเผลอทำชามในมือร่วงหล่น“คุ— คุณ”ร่างเล็กยืนตัวแข็งทื่อ น้ำเสียงติดขัดหลุดออกมาจากริมฝีปากยามกรณ์ดนัยเกยคางลงบนหัวไหล่ พร้อมกับโอบกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนขวัญญาดารู้สึกวูบโหวงภายในใจ ครั้นจะปฏิเสธสัมผัสจากคนด้านหลัง ความตกใจก็ทำให้ร่างกายเธอแข็งค้าง ไม่รู้จะขยับตัวอย่างไร“ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรฉันไงคะ”“ฉันไม่ได้จะทำอะไร แค่กอดเฉย ๆ”ขวัญญาดาขมวดคิ้วมุ่น เธอผ่อนคลายลงเมื่อกรณ์ดนัยไม่ได้มีท่

ภายในคอนโดหรูใจกลางเมือง เวลาสองทุ่มกว่า ร่างสูงกำยำของเจ้าของห้องกำลังนั่งเอนแผ่นหลังกับโซฟา บนตักแกร่งมีแล็ปท็อปวางไว้ ซึ่งขณะนี้สายตาของชายหนุ่มจับจ้องยังหน้าจอสี่เหลี่ยมตรงหน้าเพื่อเตรียมทำอะไรบางอย่างที่เขาเคยทำกับผู้หญิงคนอื่นและตอนนี้กรณ์ดนัยกำลังจะทำมันกับขวัญญาดา“...”เนิ่นนานนับชั่วโมง ชายหนุ่มยังคงนั่งอยู่ที่เดิม หากแต่ความสับสนภายในใจทำให้กรณ์ดนัยเกิดความลังเลขึ้นมา และเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงยังไม่ลงมือแฮกคอมพิวเตอร์ของขวัญญาดา ทั้งที่ตอนนี้มีข้อมูลครบถ้วนแล้วด้วยซ้ำปลายนิ้วที่เตรียมกดแป้นพิมพ์ชะงักค้าง จู่ ๆ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็แล่นวูบเข้ามาในหัว เช่นเดียวกับใบหน้าของขวัญญาดาที่ฉายชัดในความคิด จนท้ายที่สุดแล้ว กรณ์ดนัยก็เลือกปิดฝาแล็ปท็อป แล้วโยนมันทิ้งบนโซฟา ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนก้าวเดินไปยังห้องน้ำกรณ์ดนัยจัดการถอดชุดนักศึกษาออกจนร่างกายเปลือยเปล่า ช่วงขาแกร่งพาตัวเองก้าวเดินมายังโซนอาบน้ำ ยืนอยู่ใต้ฝักบัวก่อนจะจัดการหมุนเปิดน้ำเบา ๆ สายน้ำโปรยปรายลงมากระทบแผ่นอกและไหล่กว้างที่แน่นไปด้วยมัดกล้ามน้ำเย็น ๆ ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นรับสายน้ำท

บ้าจริงทำไมถึงขยับเข้ามาใกล้ขนาดนี้ขวัญญาดารู้สึกว่าตัวของเธอแข็งทื่อกว่าเดิมหลายเท่า ไม่กล้าแม้แต่จะขยับ นัยน์ตาคู่สวยทอดมองใบหน้าที่ยังคงหลับพริ้ม แสดงให้เห็นว่ากรณ์ดนัยยังไม่ตื่นจริง ๆ หญิงสาวเผลอใช้เวลาสำรวจองค์ประกอบใบหน้าหล่อเหลาใกล้ ๆ หัวใจของขวัญญาดาเริ่มเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ แผ่ซ่านเข้ามา เธอพยายามขยับตัว หวังให้กรณ์ดนัยเปลี่ยนท่านอนแล้วปล่อยเธอเป็นอิสระ ทว่าความเป็นจริงกลับสวนทางกับความคิดอย่างสิ้นเชิง“อืม...”เพราะนอกจากท่อนแขนจะไม่ยกออกไปแล้ว มิหนำซ้ำยังออกแรงกอดรัดช่วงเอวไว้แน่นกว่าเดิมจนลมหายใจของหญิงสาวขาดห้วง เหมือนกับวิญญาณของเธอจะหลุดออกจากร่างอย่างไรอย่างนั้นไม่คิดแม้แต่น้อยว่าการตื่นขึ้นมาในเช้าอันสดใสของเธอ จะถูกพรากด้วยการกระทำที่แม้แต่ตัวของกรณ์ดนัยเองยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ แต่กลับส่งผลให้หัวใจของเธอสั่นไหวหนักหน่วงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนไม่ได้เธอจะมาหวั่นไหวแบบนี้ไม่ได้เธอหลับตาลงอีกครั้ง สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะรวบรวมความกล้าทั้งหมดยกแขนใหญ่ ๆ นั่นออกจากตัว แล้วรีบหยัดกายลุกออกจากเตียงเมื่อร่างกายเป็นอิสระโดยการกระทำขอ

“มีเรื่องอะไรก็คุยตรงนี้เลยค่ะ ก่อนจะมาคุยกับคนอื่น ไปเคลียร์กับคนของตัวเองก่อนไหม”“ใยบัว... พอก่อน”แพรววาลุกขึ้นห้ามปราม เธอไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ กลัวว่าถ้ามีเรื่องกันในมหาวิทยาลัย พวกเธอจะซวยกันหมด อีกอย่างก็ไม่อยากให้ขวัญญาดามีปัญหาด้วย“คือฉันไม่ได้จะมาหาเรื่องเลยค่ะ แค่อยากเคลียร์กับขวัญให้รู้เรื่อง”“...”“คือฉันกับกรณ์กำลังจะกลับมาคืนดีกัน แต่ไม่สบายใจที่เห็นข่าว”ใยบัวกลอกตาอย่างเอือมระอาให้กับความใสซื่อปลอม ๆ ก่อนจะหันไปมองขวัญญาดาที่ยังคงนั่งเงียบ เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนเผยความไม่สบายใจออกมา เธอก็พอจะเดาออกว่าตอนนี้ขวัญญาดาไม่ได้อยากคุย“พอดีขวัญไม่สะดวกคุยค่ะ ถ้าไม่สบายใจ...”“...”“รบกวนไปบอกคนของคุณได้เลยค่ะ ว่าให้เลิกมายุ่งกับเพื่อนของฉันสักที”สายตาของน้ำหวานมองขวัญญาดาเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอ่อนออกมาอย่างรักษาภาพลักษณ์ อันที่จริงเธอไม่อยากเสียเวลาเสวนากับคนพวกนี้มากนักหรอก ถ้าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับกรณ์ดนัยและถึงแม้จะอยากโวยวายหรือจิกหัวผู้หญิงจืดชืดคนนั้นมาตบมากแค่ไหน สิ่งเดียวที่เธอทำได้นั่นคือการยิ้มรับไม่ได้เธอจะเอาภาพลักษณ์มา