All Chapters of กรณ์ดนัยเมื่อไรจะเลิกร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

“ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะขวัญ ทางผู้จัดการก็เพิ่งแจ้งกับพี่มาว่าจะไม่จ้างขวัญต่อแล้ว”“พี่เพ็ญไปคุยกับผู้จัดการให้หน่อยได้ไหมคะ ไม่งั้น—”“ขวัญก็รู้ว่าพี่ไม่ได้มีอำนาจถึงขนาดนั้น แต่พี่เห็นใจขวัญนะ”ขวัญญาดาหน้าเจื่อนลงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเธอได้ยินถ้อยคำดังกล่าวจากคนอายุมากกว่า ใครจะไปคิดว่าการกลับมาทำงานในรอบหลายวันหลังจากถูกพักงาน จะกลายเป็นการมารับข่าวเรื่องเธอถูกไล่ออกจากงาน“เดี๋ยวพี่ต้องไปทำงานแล้ว ขวัญจะกลับเลยไหม”“คงอย่างนั้นค่ะพี่เพ็ญ”“โอเค อย่าคิดมาก ลองสมัครงานที่อื่นดูก่อน เด็กขยันอย่างขวัญใคร ๆ ก็อยากร่วมงานด้วย”มือของเพ็ญภักดียกขึ้นตบหัวไหล่ของหญิงสาวเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่มอบให้ขวัญญาดาเสมอมา ก่อนเธอจะเดินกลับไปทำงานในส่วนของตัวเอง ทิ้งให้หญิงสาวยืนเคว้งคว้างอยู่ที่เดิมกับความคิดว่าเธอควรจะเอาอย่างไรต่อหลังจากนี้“...”บรรยากาศบริเวณด้านหลังคลับปราศจากผู้คน ขวัญญาดาก้มมองตัวเองในชุดยูนิฟอร์มของคลับ วันนี้เธอตั้งใจมาทำงาน แต่กลับโดนไล่ออกเสียอย่างนั้น ซึ่งหญิงสาวเข้าใจทุกอย่างเป็นใครก็คงไม่อยากร่วมงานกับคนที่จู่ ๆ นึกอยากจะหายก็หายแม้เรื่องนั้นจะไม่ใช่ความผิดเธอเลย

“ไหนคุณบอกแค่นอน จะไม่ทำอะไรไงคะ”“แล้วฉันทำอะไรเธอหรือยัง แบบนี้เขาเรียกว่าแค่กอด”ภายในห้องนอนที่กำลังปกคลุมไปด้วยความมืดสนิท ขวัญญาดาขยับตัวเล็กน้อยเมื่อเธอเริ่มรู้สึกอึดอัดจากการถูกวงแขนแกร่งของใครบางคนพาดลงมาที่เอวบาง ทว่าประโยคเมื่อครู่มันไม่ได้ช่วยให้กรณ์ดนัยยกแขนออกไปแต่กลับโอบกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม“...”ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ขวัญญาดากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ จนตอนนี้เธอรู้สึกได้ถึงลำคอที่แห้งผาก ลมหายใจอุ่นเป่ารดต้นคอยิ่งทำให้หญิงสาวนอนตัวเกร็ง เพราะนับเป็นครั้งที่สองที่เธอต้องมานอนร่วมเตียงกับคนอื่นซ้ำยังเป็นผู้ชายที่พักหลังมานี้มีผลกับความรู้สึกของขวัญญาดาความเงียบคืบคลานเข้ามาปกคลุมอีกครั้งเมื่อไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก ทว่าขวัญญาดากลับหลับตาไม่ลง ยามที่ร่างกายของเธอนั้นยังถูกกกกอดเอาไว้แน่น จนเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอของคนด้านหลังบ่งบอกว่าตอนนี้กรณ์ดนัยหลับไปแล้วแต่แทนที่ขวัญญาดาจะยกแขนของอีกฝ่ายออกไปจากเอวเพื่อให้นอนสบายขึ้น เธอดันเลือกปล่อยให้ตัวเองถูกสวมกอดไปแบบนั้น พลางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าหลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ กรณ

ผ่านมาหลายวันแล้วที่ขวัญญาดาย้ายเข้ามาอยู่ในคอนโดของกรณ์ดนัยในฐานะแม่บ้าน แต่ดูเหมือนว่าหน้าที่ของเธอมันดูจะสวนทางกับความเป็นจริงอยู่ไม่น้อย ครั้นการที่ต้องอยู่ร่วมห้องกับเจ้าของห้องเพียงลำพังมันไม่เป็นผลดีกับความรู้สึกของขวัญญาดาเลยสักนิด“แอปเปิลได้แล้วค่ะ”ขวัญญาดาวางจานที่ด้านในมีแอปเปิลเขียวเพิ่งปอกมันเสร็จเมื่อครู่ ลงบนโต๊ะหน้าโซฟาให้กับเจ้าของห้อง ซึ่งขณะนี้กำลังทำสีหน้าเคร่งเครียดอยู่กับแล็ปท็อป อันเนื่องมาจากกรณ์ดนัยเองก็ต้องทำโพรเจกต์จบเช่นเดียวกัน“ฉันขอน้ำอะไรหวาน ๆ หน่อย”ประโยคคล้ายกับคำสั่งดังขึ้นจากคนที่ทิ้งตัวเอนแผ่นหลังลงกับโซฟา ขวัญญาดาจึงกลับเข้ามาในครัวเพื่อทำตามคำสั่งนั้น ทว่าแทนที่หญิงสาวจะเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบน้ำหวาน แต่เธอกลับเลือกหยิบชากุหลาบออกมาชงแทนจนเมื่อเวลาผ่านไปไม่นานนัก ขวัญญาดาก็เดินออกมาจากครัว พร้อมกับแก้วเซรามิกในมือ วางมันลงบนโต๊ะที่เดิม ซึ่งพอกรณ์ดนัยเห็นว่ามันไม่ใช่น้ำหวานเหมือนกับที่เขาต้องการ คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันทันทีอย่างไม่เข้าใจ“ชากุหลาบค่ะ ฉันว่ามันน่าจะช่วยให้คุณผ่อนคลายได้มากกว่าการดื่มน้ำหวาน”“...”“ลองดื่มดูค่ะ”เพราะขวัญญาดารู้ด

วันเสาร์ของสัปดาห์นี้สำหรับขวัญญาดา แทนที่เธอจะได้ใช้เวลาวันหยุดกับการพักผ่อน แต่ตอนนี้หญิงสาวกำลังนั่งอยู่ภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตที่ขับเคลื่อนเพื่อมุ่งตรงไปยังอำเภอปากช่องจังหวัดโคราช“เธอต้องไปปากช่องกับฉันวันนี้”“แต่ฉันอยากพักผ่อนบ้างนะคะ”“ฉันให้ค่าเสียเวลาเพิ่ม”มันเป็นบทสนทนาราว ๆ เกือบหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ซึ่งเป็นต้นเหตุให้ตอนนี้ขวัญญาดามานั่งอยู่ตรงนี้ โดยไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ากรณ์ดนัยจะพาเธอไปไหน“นั่งตัวเกร็งขนาดนั้นทำไม ฉันไม่ได้จะพาเธอไปฆ่า”กรณ์ดนัยละสายตาออกจากถนนเบื้องหน้าครู่หนึ่ง ตวัดสายตาไปมองหญิงสาวข้างกายที่นั่งเงียบมาตลอดทาง ราวกับถูกเขาล่อลวงไปทำมิดีมิร้ายอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งประโยคดังกล่าวทำให้ขวัญญาดาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงติดจะเหนื่อยหน่าย “ฉันก็นั่งปกติ”“หิวหรือยัง”คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถหันไปสนใจถนนเบื้องหน้าเหมือนเดิม และเลือกเปลี่ยนหัวข้อสนทนาด้วยน้ำเสียงที่ยังราบเรียบเหมือนเดิม พลันให้ความเงียบปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง เพราะขวัญญาดายังไม่ได้ตอบคำถามนั้นกลับจนเมื่อเวลาผ่านไปราวสิบวินาที“ฉันไม่หิวค่ะ กินแซนด์วิชแล้ว”“...”“ถ้าคุณหิวจะกินรองท้องก่อนก็ได้นะค

เนิ่นนานนับหลายนาทีที่ขวัญญาดายืนอยู่ในห้องน้ำ แม้เธอจะอาบน้ำเสร็จไปแล้วตั้งแต่ยี่สิบนาทีก่อนหน้า ทว่าหญิงสาวกลับกำลังใช้เวลารวบรวมความกล้าที่จะออกไปเผชิญหน้ากับใครอีกคนที่คืนนี้ต้องนอนร่วมห้องกันมันเป็นแบบนี้มาก็หลายคืน และเธอควรจะชิน หากแต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ที่คอนโดอย่างเช่นทุกครั้ง แต่เป็นโรงแรมหรูที่ตั้งอยู่ในเขาใหญ่ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ขวัญญาดาถอนหายใจออกมา จนเมื่อเวลาล่วงเลยไปพอสมควร สุดท้ายมือบางก็ถูกยกขึ้นมาเปิดประตูออกมาด้านนอก ภาพที่ปรากฏสู่สายตานั้น ก็พลันให้ช่วงขาเรียวหยุดชะงักกรณ์ดนัยที่อาบน้ำไปก่อนเธอ นอนเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียง ซึ่งมันอาจเป็นเรื่องปกติสำหรับผู้ชาย แต่ทว่าตอนนี้อีกฝ่ายคงจะหลงลืมไปว่าตัวเองนั้นไม่ได้อยู่ภายในห้องนี้เพียงคนเดียว“เสร็จแล้วใช่ไหม เธอช่วยเดินมาดูหลังฉันให้หน่อย ไม่รู้ว่าโดนตัวอะไรกัด เจ็บชะมัด”แม้จะอยากปฏิเสธออกไปมากเพียงใด แต่ขวัญญาดาก็รู้ว่ามันคงไม่เป็นผลอยู่ดี เธอนำผ้าขนหนูไปแขวนที่ราว ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเจ้าของประโยคคำสั่งที่ตอนนี้นั่งเอนแผ่นหลังเข้ากับหัวเตียง จ้องมองมาที่ขวัญญาดาเช่นเดียวกัน“ไหนคะ”“ตรงแถวกลาง ๆ หลัง ช่วย