All Chapters of กรณ์ดนัยเมื่อไรจะเลิกร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

“ค่ะ... ฉันเข้าใจแล้ว”“...”“งั้นฉันขอลาออกนะคะ ขอโทษที่ทำคุณเสียเวลา”ขวัญญาดารวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีบิดข้อมือของตัวเองออกจากการกอบกุม ก่อนเธอจะเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนเพื่อเก็บเสื้อผ้าและของใช้ทั้งหมดใส่กระเป๋า มันเป็นเรื่องยากที่ขวัญญาดาจะตัดใจ เพราะเธอรู้สึกดีกับกรณ์ดนัยไปแล้วซึ่งเป็นความผิดของเธอเองที่ไม่ยับยั้งชั่งใจให้มากกว่านี้“แต่ฉันไม่อนุญาตให้เธอลาออก”“...”“สัญญาจ้างก็มี อยากเสียค่าปรับหรือไง”กรณ์ดนัยเดินตามเข้ามาในห้อง แล้วเห็นภาพที่ขวัญญาดากำลังเก็บข้าวของของเธอใส่กระเป๋า และถึงแม้ในเวลานี้ชายหนุ่มจะรู้สึกหัวเสียขนาดไหน แต่เขาก็พยายามที่จะระงับโทสะ เพราะไม่อยากให้สถานการณ์มันแย่ลงไปมากกว่าเดิมแต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาจากขวัญญาดาจะทำให้ความอดทนของกรณ์ดนัยขาดสะบั้น“ฉันจะรีบหาเงินมาจ่ายค่าปรับค่ะ”“อวดดี”“...”“ถ้างั้นอยากจะไปไหนก็เชิญ ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้เลย”ขวัญญาดาสะดุ้งโหยงเมื่อกรณ์ดนัยเอ่ยตะโกนขึ้นมาลั่นห้อง ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่คำพูดเท่านั้น ทว่าเสียงของวัตถุที่ตกลงพื้นเนื่องจากถูกปลายเท้าของชายหนุ่มถีบก็ทำให้คนตัวเล็กผงะ แต่ถึงอย่างไรขว

“เบาหน่อยไอ้กรณ์ กูไม่แบกมึงกลับนะวันนี้”“เหล้าแค่นี้ทำอะไรกูไม่ได้หรอก”เขตครามและอินทัชต่างมองไปยังคนที่ยกแก้วด้านในบรรจุแอลกอฮอล์ขึ้นไปกระดกดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนที่ชายหนุ่มทั้งสองจะหันมามองหน้ากัน แล้วพร้อมใจกันสายหัวอย่างนึกเวทนากับสภาพของกรณ์ดนัยตอนนี้ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดว่าต้องมานั่งดูเสือตัวพ่ออย่างมันอกหัก และไม่คิดด้วยว่าผู้หญิงคนที่กรณ์ดนัยเคยบอกว่าจืดชืดและไม่ได้ต่างอะไรกับผู้หญิงคนอื่นสุดท้ายจะเป็นต้นเหตุให้เพื่อนของพวกเขาตรอมใจจนถึงขั้นใช้เหล้าย้อมใจ“กูไม่คิดว่าจะได้เห็นมึงอกหักนะ”“หยุดพูดมาก รำคาญ”“ขวัญทำมึงเป็นได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ”อีกครั้งที่กรณ์ดนัยเอื้อมไปหยิบขวดวอดกาขึ้นมารินเครื่องดื่มใส่แก้ว ซึ่งนับเป็นแค่แก้วที่สามด้วยซ้ำ เหล้าแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก เว้นก็แต่ว่าไอ้เพื่อนตัวดีทั้งสองจะเล่นใหญ่ ทำเหมือนกับเขาอกหักซึ่งก็จริงอย่างที่พวกมันว่า“ก็ไปง้อสิ”“...”“มานั่งแดกเหล้าอยู่อย่างนี้ ขวัญคงรู้หรอกมั้งว่ามึงรักเขาฉิบหาย”อยู่ ๆ กรณ์ดนัยก็สะอึกให้กับคำพูดนั้นของเขตคราม พลันใบหน้าของขวัญญาดาฉายชัดขึ้นมาในหัวสมองอีกครั้ง ตอกย้ำว่าสาเหตุที่เขามานั่งดื่มแอลก

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงหนึ่งทุ่มที่ขวัญญาดาแยกย้ายกับเพื่อนในกลุ่ม ร่างเล็กก้าวลงมาจากรถเมล์ด้วยใบหน้าหลากหลายอารมณ์ ก่อนหญิงสาวจะเดินทอดน่องเข้ามาในซอยหอพักด้วยใจที่เหม่อลอยครั้นสัมผัสได้ถึงสายฝนที่ปรอยลงมาเม็ดเล็ก ๆ ก็ทำให้ขวัญญาดารีบสาวเท้าให้ทันก่อนที่มันจะตกลงมาหนักกว่าเดิม ทว่า“ขวัญ”จังหวะการก้าวเดินของหญิงสาวพลันหยุดชะงัก นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อร่างสูงของใครบางคนปะทะสู่สายตา ซึ่งเป็นคนเดียวกันกับเจ้าของประโยคเมื่อครู่ ในตอนที่อีกฝ่ายกำลังก้าวเดินเข้ามาหา ขวัญญาดาก็เผลอก้าวถอยไปด้านหลังทันทีแต่เธอกลับต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นสภาพที่ดูผิดหูผิดตาของกรณ์ดนัยในตอนนี้ เสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยสีทาบ้าน ผมเพ้ายุ่งเหยิงผิดไปจากกรณ์ดนัยคนที่เธอเคยรู้จัก“มี— มีอะไรคะ”“ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม เรื่องน้ำหวาน”สายตาของกรณ์ดนัยยามที่เอื้อนเอ่ยคำพูดนั้นออกมา มันฉายแววความเว้าวอนเอาไว้ชัดเจนกว่าครั้งไหน ๆ ทำเอาขวัญญาดารู้สึกวูบโหวงอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ “นะ ฉันขอร้อง”ความเงียบคืบคลานเข้ามาปกคลุมคนทั้งคู่ หลังจากสิ้นเสียงของกรณ์ดนัย ในตอนที่ขวัญญาดาเลือกก้มหน้ามองพื้นแทนการสบตากับชาย

หลังจากที่กรณ์ดนัยขับรถออกมาจากคอนโด ชายหนุ่มก็เดินทางมายังซอยหอพักของขวัญญาดาอย่างเช่นทุกวัน ซึ่งแม้จะไม่ได้นอนค้างที่นี่แล้ว แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันที่ทำให้เขาต้องมาราวกับกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปเสียแล้วกรณ์ดนัยดับเครื่องยนต์ที่เดิม ทอดสายตามองออกไปด้านนอก ก่อนคิ้วหนาของชายหนุ่มจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งปกคลุมใบหน้ามิดชิดกำลังคร่อมอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ ถ้ามองผิวเผินก็ไม่ได้ต่างอะไรกับพนักงานส่งของทั่วไปแต่กรณ์ดนัยกลับสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างกระทั่งสายตาของเขาละออกไปจากชายปริศนา เนื่องจากคนที่เป็นต้นเหตุให้เขามาที่นี่ในทุก ๆ วันเดินออกมาจากตึกของหอพัก อยู่ ๆ มือหนาก็เปิดประตูรถออกไป เพราะกรณ์ดนัยสัมผัสได้ถึงความไม่ปกติซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ชายคนเดิมสตาร์ตรถมอเตอร์ไซค์ แล้วมองไปยังขวัญญาดาที่หยุดชะงักอยู่ริมถนนเมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับกรณ์ดนัย โดยไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าตัวเองนั้นกลายเป็นเป้าหมายของรถมอเตอร์ไซค์คันดังกล่าวที่กำลังขับตรงดิ่งเข้าไปหา“ขวัญ ระวัง!”เสียงของกรณ์ดนัยตะโกนก้อง พร้อมกับร่างสูงรีบวิ่งเข้าไปหาขวัญญาดาที่กำลังยืนตกใจเ

อีกด้านหนึ่งบริเวณดาดฟ้าของโรงพยาบาล ซึ่งถูกจัดเป็นสวนสาธารณะจำลองขนาดย่อม นานหลายนาทีแล้วที่ขวัญญาดายืนเอาหน้าโต้ลม เนื่องจากตอนนี้อากาศในยามสี่โมงเย็นเป็นใจ ทั้งบริเวณนี้ยังไม่มีใครพลุกพล่านคงเพราะที่นี่เป็นโรงพยาบาลเอกชนใจกลางเมืองที่ค่ารักษาค่อนข้างสูง จึงทำให้ลูกค้าส่วนใหญ่มีแต่พวกคนรวย ไม่ได้วุ่นวายเหมือนกับโรงพยาบาลรัฐบาล ที่ก็มีข้อดีและข้อเสียแตกต่างกันออกไป“...”เปลือกตาสีอ่อนค่อย ๆ ปิดลงอย่างเชื่องช้ายามสายลมอ่อนพัดโชยกระทบใบหน้า ซึมซับกับบรรยากาศเย็นเยียบหลังพายุฝนสงบลงไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้า ขณะที่ภายในใจของขวัญญาดานั้นกำลังคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเธอรักกรณ์ดนัยขวัญญาดาไม่มั่นใจสักเท่าไรนักว่าความรู้สึกเหล่านี้ที่เธอมีให้ต่ออีกฝ่ายมันชัดเจนขึ้นมาเมื่อไร เพราะเมื่อเธอรู้ตัวอีกที กรณ์ดนัยก็มีอิทธิพลกับความรู้สึกไปแล้ว แม้ที่ผ่านมาหญิงสาวจะพยายามหลายครั้งที่จะตัดใจแต่เมื่อวันเวลาผ่านพ้นไป ขวัญญาดาตระหนักได้ว่าความพยายามทั้งหมดของเธอเพื่อที่จะเลิกรักผู้ชายคนนั้น ไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง แม้ภายในใจจะรู้ดีอยู่เต็มอกว่าการกระทำที่ผ่านมาของกรณ์ดนัยนั้นม