All Chapters of กรณ์ดนัยเมื่อไรจะเลิกร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

บรรยากาศภายในห้องถูกความเงียบเข้าปกคลุม หลังจากประโยคเมื่อครู่ของกรณ์ดนัยไม่ได้ถูกสานต่อ ขวัญญาดากำลังทำตัวไม่ถูก เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นด้วยหัวใจที่สั่นสะท้านจนเมื่อเวลาผ่านพ้นเกือบนาทีที่กรณ์ดนัยเห็นว่าเธอกำลังเคลิ้มตาม ชายหนุ่มจึงเลือกลุกออกไป ทำให้อารมณ์ที่ใกล้จะจุดติดของขวัญญาดาขาดสะบั้น ทว่าหลักฐานบางอย่างที่ปรากฏสู่สายตาของขวัญญาดานั้น ทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัยจากผู้ชายคนนี้เอาเสียเลยเพราะส่วนกลางร่างกายของกรณ์ดนัยตื่นตัว ในตอนนี้มันชูชันดันผ้าขนหนูขึ้นมาอย่างโจ่งแจ้ง แต่เจ้าตัวกลับทำหน้าตาเฉย ไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยสักนิด เหมือนกับเป็นเรื่องปกติที่คนอื่นต้องรับให้ได้ทำไมโลกถึงต้องเหวี่ยงผู้ชายคนนี้เข้ามาในชีวิตของเธอด้วยนะ“ไหน เธอจะให้ฉันสอนทำอะไร”“ฉันไม่อยากรู้แล้วค่ะ ขอโทษที่ทำคุณเสียเวลานะคะ”พูดจบขวัญญาดาก็รีบหยิบสัมภาระของตัวเอง แล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากห้องของกรณ์ดนัยทันที เพราะขืนเธออยู่ที่นี่ต่อไป มีหวังคืนนี้เธอไม่รอดพ้นจากผู้ชายคนนั้นแน่ ๆ หากแต่ในตอนที่ร่างเล็กมาถึงลิฟต์ ขวัญญาดากลับพบว่าการที่เธอจะกดลิฟต์ลงไปยังชั้นล่างได้นั้น ต้องใช้คีย์การ์ดขอ

เพราะเหตุนั้นจึงทำให้ไม่กี่ชั่วโมงถัดมาหลังเลิกงาน ขวัญญาดาจำเป็นต้องเดินมายังลานจอดรถตามความต้องการของกรณ์ดนัย เมื่อร่างเล็กเดินมาถึง ก็เห็นใครอีกคนยืนกอดอกพิงแผ่นหลังเข้ากับรถสปอร์ตสีดำของตนอยู่ก่อนแล้ว“ชักช้า”กรณ์ดนัยเอ่ยเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิด สายตาไล่มองคนมาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาโดยไม่พูดอะไรอีก เขาเลือกเปิดประตูแล้วพาตัวเองเข้าไปนั่งภายในรถฝั่งคนขับ ให้ยัยบื้อเดินตามขึ้นมา“คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ”“...”“พอดีฉันต้องรีบกลับ เดี๋ยวจะไม่ทันรถเมล์เที่ยวสุดท้าย”“ขึ้นรถ”กรณ์ดนัยเอ่ยขึ้นด้วยถ้อยคำสั้น ๆ ทำให้ขวัญญาดาชะงักไปเล็กน้อย ถึงแม้เธอจะอยากเดินหนีมากเพียงใด แต่อีกใจกลับหวั่นเกรงต่อสายตานิ่งเรียบคู่นั้น สุดท้ายหญิงสาวก็จำต้องเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารขึ้นมานั่งภายในรถอย่างเลี่ยงไม่ได้ชายหนุ่มสตาร์ตเครื่องยนต์ กดเปิดเครื่องปรับอากาศภายในห้องโดยสารให้ทำงาน แล้วเริ่มขับออกมาจากลานจอดรถโดยไม่ได้ตอบคำถามก่อนหน้านี้ ซึ่งการกระทำนี้ยิ่งทำให้หญิงสาวที่นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถไม่เข้าใจ“คุณ—”“หอเธออยู่ไหน”“อะไรนะคะ”“หูหนวกหรือไง มันเข้าใจยากตรงไหนวะ”นัยน์ตาเฉี่ยวคมยั

เกือบหนึ่งเดือนที่ขวัญญาดาเพิ่งได้ใช้เวลาหลังเลิกเรียนกับเพื่อน ๆ จากตอนแรกพวกเธอคุยกันไว้ว่าจะเดินตลาดหน้ามหาวิทยาลัย แต่ไป ๆ มา ๆ กลับจบลงที่ห้างสรรพสินค้าใกล้กันแทน เนื่องจากวันนี้หนังเรื่องใหม่เข้าพอดี และทุกคนต่างก็พากันอยากดูจึงทำให้ในเวลานี้พวกเธอทั้งสี่คนกำลังยืนซื้อตั๋วหนังและของทานเล่นอยู่หน้าโรงภาพยนตร์“ฉันเอาพ็อปคอร์นรสชีสนะ พวกแกเอาอะไร”“ก็เอามันทุกรสไปเลย ไซซ์ใหญ่สอง เป๊ปซี่อีกสี่ค่ะ”“ได้ค่ะคุณลูกค้า รอสักครู่นะคะ”ขวัญญาดาปล่อยให้เพื่อน ๆ จัดการทุกอย่าง ส่วนเธอก็ได้แต่มองอะไรเรื่อยเปื่อย ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ จนกระทั่ง“มุกอยากดูเรื่องนี้พอดีเลยค่ะพี่กรณ์”ขวัญญาดาไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้วันนี้เธอบังเอิญเจอกรณ์ดนัยถึงสองครั้ง หากแต่ครั้งนี้เธอไม่ได้โชคดีเหมือนช่วงบ่ายที่ผ่านมา เพราะดูเหมือนว่าใครอีกคนก็เห็นเธอเข้าแล้วเหมือนกัน ครั้นจะเดินหลบหน้าก็คงไม่ทันแล้ว“เอาสิ พี่ตามใจเธออยู่แล้ว”ภาพความใกล้ชิดของคนทั้งคู่ปรากฏชัดอยู่ในสายตาของขวัญญาดาอย่างชัดเจน เพียงชั่วขณะ นัยน์ตาคู่สวยก็สอดประสานกับคนที่มองมาเช่นเดียวกัน และเป็นขวัญญาดาเองที่รีบเลื่อนสายตามองทางอื่

“แบบนั้น… ฉันขอเร็วกว่านี้”แต่ก็ดูเหมือนจะยังไม่มากพอสำหรับคนเห็นแก่ได้ เพราะนอกจากเสียงครางในลำคอดังขึ้นเป็นระยะ มือหนาที่วางอยู่บนศีรษะไม่วายออกแรงขยับเร็วขึ้น มิหนำซ้ำกรณ์ดนัยยังขยับสะโพกเด้งสวนขึ้นมาเป็นจังหวะ“อ็อก— อึก”เพราะกลัวว่าจะขาดอากาศหายใจ สัญชาติญาณการเอาตัวรอดจึงทำให้ขวัญญาดารีบคลายท่อนเนื้อขนาดใหญ่นั่นออก หอบหายใจเร็วถี่ รีบกอบโกยเอาอากาศเข้าสู่ปอด ทว่ามือของใครอีกคนกลับยื่นมาจับเข้าที่คาง แล้วออกแรงให้ขวัญญาดาเงยขึ้นมาสบตา“ถ้าทำดีฉันให้พิเศษ”กรณ์ดนัยจับท่อนเนื้อจ่อริมฝีปากของขวัญญาดา ภาพที่เธอกำลังช้อนสายตาขึ้นมาสบตา เป็นตัวกระตุ้นชั้นดีให้ความต้องการของชายหนุ่มพุ่งกระฉูด ยิ่งจังหวะที่คนด้านล่างค่อย ๆ ใช้ปลายลิ้นโลมเลียส่วนหัว ความเสียวซ่านก็ยิ่งทวีคูณความรุนแรง“อืม… ดีมาก”นาทีแล้วนาทีเล่าที่ขวัญญาดาใช้ริมฝีปากปรนเปรอชายหนุ่ม งัดเอาทุกท่วงท่าลีลาออกมาใช้ให้อีกฝ่ายพึงพอใจที่สุด จนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ร่างกายของกรณ์ดนัยกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยหยาดน้ำสีขุ่นไหลทะลักออกมาจนเต็มปาก“อึก”กรณ์ดนัยทิ้งตัวลงกับโซฟา ความรู้สึกโล่งหลังได้ปลดปล่อยทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผ่อนค

หลังจากที่ขวัญญาดาเดินออกมาจากกรณ์ดนัย เธอก็เลือกเดินเข้ามาในห้องน้ำ เพราะตอนนี้หญิงสาวยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับใคร ขอใช้เวลาประคองความรู้สึกของตัวเอง เพื่อไม่ให้บอบช้ำกว่าที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้แม้จะรู้ดีว่าเป็นเรื่องยากก็ตาม“ฮึก…”ทันทีที่ประตูห้องน้ำปิดลง ขวัญญาดาก็หย่อนกายนั่งลงบนชักโครก ก่อนจะปล่อยให้หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เป็นการร้องไห้ในรอบหลายเดือนของเธอ ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาขวัญญาดาพยายามเป็นคนเข้มแข็งตลอดแต่ครั้งนี้หัวใจของเธอเกินกว่าจะรับไหวจริง ๆ“งั้นคืนนี้เธออยากได้เงินเท่าไร ถ้ารีเควสต์ว่าให้ครางดัง ๆ ด้วยแบบนี้เธอคิดเงินเพิ่มไหม”กรณ์ดนัยประเมินค่าเธอเป็นแค่เครื่องระบายอารมณ์ ทำเหมือนกับเธอไม่ได้ต่างอะไรจากผู้หญิงกลางคืน ทั้งที่ความจริงแล้ว ขวัญญาดาทำงานที่นี่เพียงเพราะหวังเงินจากการเป็นพนักงานเสิร์ฟไม่ได้หวังรวยทางลัดจากช่องทางอื่นนอกเหนือจากนี้เลยด้วยซ้ำนาทีแล้วนาทีเล่า หยาดน้ำตาเจ้ากรรมก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลง่าย ๆ หญิงสาวยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดมันออกลวก ๆ พยายามตั้งสติและสลัดเรื่องที่เพิ่งเผชิญมาเมื่อครู่ทิ้ง ไม่นึกถึงหน้าตัวต้นเหตุแม้จะเป็นเรื่