Lahat ng Kabanata ng หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: Kabanata 11 - Kabanata 20

เยว่ยวี่หลิวหลีและจวินรั่วเซวียนคือยอดหญิงงามคู่แฝดแห่งแคว้นจิ่น ซึ่งเป็นสตรีที่งามที่สุดในแคว้นจิ่น แต่…น่าเสียดายที่ต้องเป็นไปตามคำโบราณที่กล่าวไว้ ตั้งแต่โบราณมา คนงามมักอาภัพ สตรีทั้งสองได้เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน จวินอู่เฉินถึงกับโศกเศร้าอยู่เป็นเวลานาน ก็เพราะการจากไปของจวินรั่วเซวียนและเยว่ยวี่หลิวหลี จวินอู่เฉินจึงถ่ายโอนความรักความเอ็นดูที่เคยมีให้สตรีทั้งสองไปสู่บุตรธิดาของพวกนางเกือบทั้งหมดนี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาต้องแสร้งทำเป็นรักและเอ็นดูต่อลั่วอวิ๋นจื่อและลั่วชิงหวงเป็นพิเศษ ด้วยเหตุผลของจวินรั่วเซวียน เขาเองก็ไม่ชอบลั่วอวิ๋นจื่อและลั่วชิงหวงเช่นกัน โดยเฉพาะลั่วชิงหวง นางเติบโตมามีใบหน้าที่คล้ายจวินรั่วเซวียนมากเกินไป แม้ว่านิสัยจะอ่อนโยนน่ารัก แต่…ใบหน้าของนางก็ไม่อาจซ่อนเร้นความสูงศักดิ์ที่มีอยู่ในตัวได้ เมื่อใดที่มองหน้านาง ก็ทำให้เขานึกถึงท่าทีใช้อำนาจกดขี่ของจวินรั่วเซวียนทุกครั้ง ดังนั้น…แม้จะรู้ว่าหวังโยวรั่วแอบรังแกลั่วชิงหวงในยามปกติ เขาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นด้วยความรักใคร่เอ็นดูจากจวินอู่เฉิน และลั่วชิงหวงที่อ่อนโยนว่าง่ายมาโดยตลอด เขาจึงไม่เคยลงโทษลั่วชิงหวงเ

“เจ้าค่ะ” ลั่วชิงหวงพยักหน้าอย่างว่าง่าย แพขนตาที่ยาวเป็นระบดบังแววตาอันเย็นชาของนางไว้ มือของนางกำหมัดแน่น ภายในใจเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งท่านพ่อที่รักถนอมนางถึงเพียงนี้ นางจะไม่มีวันลืมเลือน ต่อให้มีสายเลือดเดียวกันแล้วอย่างไร ? ท่านพ่อก็ยังมองดูนางตายโดยไม่ยื่นมือเข้าช่วย น้องสาวต่างมารดาก็ยังแย่งชิงสามีของนางไป ทั้งยังหยามเกียรตินางสารพัดและบีบคั้นนางจนถึงแก่ความตาย นับจากนี้ไป ญาติของนางจะมีเพียงพี่ชายคนเดียวเท่านั้น!เมื่อลั่วหยวนเห็นท่าทางที่ไม่ถือสาหาความของลั่วชิงหวง เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะตวัดสายตาเย็นชาไปทางหวังโยวรั่วแล้วตวาดว่า“ยังไม่รีบไสหัวไปที่ศาลบรรพชนอีก!!” หวังโยวรั่วไม่เคยถูกลั่วหยวนตะคอกใส่เช่นนี้มาก่อน ในใจรู้สึกน้อยใจเป็นอย่างยิ่ง แต่…ก็ไม่อาจระเบิดอารมณ์ออกมาได้ ทำได้เพียงเดินจากไปด้วยความสะกดกลั้นความโกรธ และไม่ลืมที่จะหันมาถลึงตาใส่ลั่วชิงหวงอย่างอาฆาตก่อนจะพ้นสายตาไปหลังจากหวังโยวรั่วไปแล้ว ลั่วหยวนยังคงกล่าวคำพูดที่แสดงถึงความห่วงใยอีกหลายประโยคก่อนจะขอตัวลาไป เมื่อลั่วหยวนเดินจากไป ลั่วอวิ๋นจื่อจึงก้าวเข้ามาหา เขามองสำรวจลั่วชิงหวงอย่างละเอีย

คุณชายหลิวจิ่งเองก็เงียบงันพลางจ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างละเอียด ใบหน้าที่อ่อนโยนหมดจดราวกับเดินออกมาจากภาพวาด ดวงตาสีดำขลับที่เปล่งประกายราวกับดวงดาว จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากบางสวย สตรีที่ดูบอบบางเช่นนี้ กลับซ่อนเร้นพลังอันแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวเอาไว้ภายในนางทำให้เขารู้สึกว่า สตรีผู้นี้เปรียบเสมือนดอกเหมยท่ามกลางหิมะที่ผ่านพ้นลมหนาว แต่…ยังคงยืนหยัดไม่ล้มลง เบ่งบานท่ามกลางน้ำแข็งและหิมะอย่างงดงาม แต่…โดดเดี่ยว ความเศร้าสร้อยที่ปลีกวิเวกเช่นนั้น ทำให้เขาสัมผัสได้ว่ามันไม่ใช่การแสร้งทำ“อย่างไรก็ตาม การฝึกวรยุทธไม่ใช่เรื่องง่าย หวงเอ๋อร์ ~ หากเจ้าอยากจะเรียนจริงๆ สิ่งแรกที่ต้องทำคือต้องทนรับความลำบากให้ได้เสียก่อน “หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ หลิวจิ่งก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบลง เขาขมวดคิ้วพลางมองลั่วชิงหวง มุมปากของลั่วชิงหวงผุดรอยยิ้มออกมา นางกล่าวอย่างหนักแน่นว่า“ข้าไม่กลัวความลำบากเจ้าค่ะ ถือว่าคุณชายหลิวจิ่งรับข้าเป็นศิษย์แล้วใช่หรือไม่ ?”ในเมื่อนางเคยผ่านความเจ็บปวดจากการถูกน้องสาวและสามีทรยศ ถูกบิดาทอดทิ้ง ผ่านความร้าวรานยามเห็นพี่ชายตาย และผ่านความตายของตนเองมาแล้ว นางยังจะต้องกลัว

“ไปพาตัวชิงเฉิงกับสาวใช้ของนางมาที่นี่!” ลั่วหยวนสั่งเสียงแข็งหลังจากฟังคำของหวังโยวรั่ว ‘ซูเหยียน’ มารดาของลั่วชิงเฉิง ครั้งหนึ่งเคยเป็นถึงอันดับหนึ่งแห่งหอคณิกา นางมีรูปโฉมงดงามสละสลวย นิสัยอ่อนหวานน่ารัก จึงเคยเป็นที่โปรดปรานของเขามาก ทว่า…น่าเสียดายที่หลังจากให้กำเนิดลั่วชิงเฉิง ร่างกายของนางก็ทรุดโทรมลงเรื่อยๆ วันๆ เจ็บออดแอดจนเขามองแล้วรู้สึกอัปมงคลนานวันเข้า เขาจึงไม่เหยียบไปที่เรือนของซูเหยียนอีกเลย คนทั้งจวนแม่ทัพแทบจะลืมเลือนตัวตนของอนุสามผู้นี้ไปเสียสิ้น ลั่วชิงเฉิงเติบโตมามีใบหน้าคล้ายซูเหยียนมาก แม้แต่นิสัยขี้ขลาดตาขาวก็ยังถอดแบบกันมา ด้วยเหตุนี้ ลั่วหยวนจึงไม่ใคร่เอ็นดูลั่วชิงเฉิงนัก แม้แต่หางตาก็ยังไม่อยากจะชายตามองในทางกลับกัน หวังโยวรั่วเป็นถึงบุตรสาวของรองเสนาบดีกรมพิธีการ ตระกูลเดิมมีอำนาจล้นมือ ทั้งเจ้าตัวยังเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้ง หลายปีมานี้ ลั่วหยวนจึงลำเอียงไปทางหวังโยวรั่วและลั่วชิงกั๋วมากกว่าอย่างเห็นได้ชัดไม่นานนัก ลั่วชิงเฉิงและไฉ่สวี่ สาวใช้ของนางก็รีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาถึง เมื่อลั่วชิงเฉิงก้าวเข้ามาเห็นสถานการณ์ภายในห้อง แววตาของนางพลันสั่นไหวด้วยคว

ทว่า…สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือ ลั่วชิงหวงไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังไม่มีท่าทีตัดพ้อเลยสักนิด นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งและราบเรียบว่า“เจ้าค่ะคุณชาย” เมื่อได้ยินคำตอบ สีหน้าของคุณชายหลิวจิ่งก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่…สุดท้ายก็เงียบไป เขาขยับกายเพียงวูบเดียวก็หายตัวไปจากเบื้องหน้าของลั่วชิงหวง แท้จริงแล้ว เขาแค่อยากมาหยอกล้อเพื่อรอดูท่าทีลำบากใจของนาง แต่…กลับคาดไม่ถึงว่านางจะว่าง่ายเช่นนี้เมื่อถึงเวลาอาหารค่ำ ลั่วชิงหวงไปตามนัดที่เรือนหลักของลั่วหยวนเพื่อร่วมโต๊ะอาหารกับบิดา ในยามนี้ หวังโยวรั่วยังคงถูกกักตัวอยู่ในศาลบรรพชน ลั่วชิงกั๋วจึงไปร่วมมื้ออาหารอยู่กับนาง ส่วนลั่วชิงเฉิงนั้นปกติจะรับสำรับอยู่ที่เรือนพักส่วนตัวอยู่แล้ว ดังนั้น…บนโต๊ะอาหารจึงมีเพียงลั่วหยวน ลั่วอวิ๋นจื่อ และลั่วชิงหวงแค่สามคนเท่านั้น“ตั้งแต่พ่อกลับมา ยังไม่มีโอกาสได้ทานข้าวกับเจ้าเลย มีแต่เรื่องวุ่นวายไม่เว้นวัน”ลั่วหยวนมองลั่วชิงหวงด้วยสายตาอ่อนโยนเปี่ยมเมตตา ท่าทางของเขาดูเป็นบิดาที่แสนดีอย่างยิ่ง หากลั่วชิงหวงไม่ได้ผ่านประสบการณ์การถูกเขาทอดทิ้งมาด้วยตัวเอง นางย่อมต้อ