บททั้งหมดของ หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: บทที่ 31 - บทที่ 40

“ข้าหาได้สนใจเรื่องเหล่านั้นไม่! ในเมื่อเจ้าเห็นข้า! เจ้าก็ต้องก้มหัวทำความเคารพข้า!”“ท่านพี่เจ้าคะ อย่างไรเสียองค์หญิงสามก็ทรงมีฐานะสูงศักดิ์ ท่านยอมทำความเคารพสักนิดเถิดเจ้าค่ะ มิเช่นนั้น ผู้คนจะลือกันได้ว่าคุณหนูจากจวนแม่ทัพมิรู้จักกาลเทศะและลำดับอาวุโส”ลั่วชิงเฉิงเอ่ยพลางรั้งแขนเสื้อลั่วชิงหวงด้วยท่าทีหวาดหวั่น น้ำเสียงของนางแม้จะมิดังนัก ทว่า…กลับแจ่มชัดพอที่จะทำให้ผู้คนโดยรอบได้ยินกันถ้วนทั่วเหล่าผู้คนที่เดิมทีเอนเอียงเข้าข้างลั่วชิงหวง พลันรู้สึกว่าคำพูดของลั่วชิงเฉิงก็มีเหตุผล แม้งานเลี้ยงร้อยบุปผาจะมิได้บังคับเรื่องธรรมเนียมการทำความเคารพ หากว่ากันตามมารยาทแล้ว ลั่วชิงหวงก็ควรจะกระทำตามธรรมเนียมเสียหน่อย การย่อกายคำนับเพียงครั้งมิได้ทำให้เสียเกียรติอันใด เหตุใดจึงต้องดื้อรั้นเอาชนะถึงเพียงนี้ ?มุมปากของลั่วชิงหวงหยักยิ้มบางเบา ทว่า…ในดวงตากลับทอประกายเย็นเยียบวูบหนึ่ง ลั่วชิงเฉิงผู้นี้ใช้กลยุทธ์ยืมดาบฆ่าคนได้อย่างยอดเยี่ยมนัก ภายนอกดูเหมือนจะเข้ามาห้ามทัพมิให้เกิดเรื่อง แท้จริงกลับแฝงนัยว่านางมิรู้ความและไร้มารยาท ทั้งยังเป็นการเยินยอประจบจวินอวี่เยียน เพื่อยืมมือองค์หญิง

ไป๋มู่เอ่ยด้วยรอยยิ้มอันชาญฉลาด สิ้นคำกล่าวของไป๋มู่ ทั่วทั้งลานจัดงานพลันเกิดเสียงฮือฮาเซ็งแซ่ เงินหนึ่งร้อยตำลึงหาใช่จำนวนน้อย ๆ และผู้เข้าร่วมงานเลี้ยงร้อยบุปผาครานี้มีไม่ต่ำกว่าหลายร้อยคน หากหัวข้อหนึ่งข้อแลกกับเงินหนึ่งร้อยตำลึง หลายร้อยข้อก็รวมเป็นเงินนับหมื่นตำลึง ทุกคนต่างอุทานเป็นเสียงเดียวกันว่า ไป๋มู่ผู้นี้ร่ำรวยล้นฟ้าใจถึงพึ่งได้เสียจริงคุณหนูหลายนางถึงกับลอบคิดในใจว่า หากมิอาจแต่งให้สี่คุณชายแห่งเมืองหลวงได้ การได้ออกเรือนกับไป๋มู่ก็ถือเป็นวาสนาอันประเสริฐ ไป๋มู่กวาดสายตามองปฏิกิริยาของทุกคน มุมปากประดับยิ้มพลางกล่าวต่อว่า“ช่วงที่สอง...ให้ทุกท่านเขียนความลับของตนเองหรือของสหายลงไปแล้วใส่ในตะกร้าบุปผา ข้าจะหยิบขึ้นมาตามลำดับ หากใครทายถูกว่าเป็นความลับของใคร ก็จะได้รับเงินรางวัลหนึ่งร้อยตำลึงเช่นกัน”ดวงตาคมเข้มของลั่วชิงหวงทอประกายวาบขึ้นมาทันที เขียนความลับของสหายงั้นรึ ? ผู้คนที่อยู่ที่นี่ล้วนมีฐานะ สหายที่คบหากันย่อมต้องมีหัวนอนปลายเท้า หากความลับถูกเปิดเผยออกมา ผลลัพธ์ของมันย่อมมิใช่เพียงแค่เพื่อความสนุกสนานเป็นแน่ ไป๋มู่ผู้นี้ แท้จริงแล้วมีเบื้องหลังอย่างไรกันแน่ ?

ลั่วชิงหวงปรายตามองจวินหงเฟิงอย่างเย็นชา บุรุษผู้นี้กระหายเลือดและบ้าอำนาจเกินไป เขาหาได้ไยดีต่อชีวิตของราษฎรไม่ แค่หวังจะบรรลุเป้าหมายของตนเท่านั้น อีกอย่าง…ทหารห้าพันปะทะสามแสน เป็นความต่างที่เกินกำลัง วิธีนี้ก็รังแต่จะถ่วงเวลาได้เพียงชั่วครู่ครู่เดียวเท่านั้นยังมีคุณชายอีกหลายท่านที่เสนอความเห็น บ้างถึงกับเสนอให้พาชาวบ้านยอมจำนนเสียดีกว่า จนถูกผู้คนพากันหัวเราะเยาะ ทว่า…ลั่วชิงหวงกลับมิได้ดูแคลนคำตอบนั้น แม้วิธีการยอมแพ้จะฟังดูน่าอัปยศ แต่…หากต้องเผชิญกับสถานการณ์จริง เกรงว่า…คนส่วนใหญ่ก็คงเลือกหนทางนี้ ผู้ที่กล้าเอ่ยความจริงในใจออกมาเช่นนี้ก็นับว่าเป็นคนกล้าทำกล้ารับที่น่ายกย่องในแบบของเขาแม้จะได้ฟังคำตอบมามากมาย กลับมิมีผู้ใดที่ตอบได้ตรงใจลั่วชิงหวงเลยสักคน นางเบนสายตาไปมองที่จวินชิงอวี่และหลิวซือเข่อ จวินชิงอวี่ยังคงประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดั่งปีศาจ มิมีทีท่าว่าจะปริปากตอบ กลับจ้องมองมาที่ลั่วชิงหวงด้วยความสนใจใคร่รู้ ส่วนหลิวซือเข่อเม้มริมฝีปากบาง ดวงตาที่ดูราวกับมีม่านหมอกปกคลุมนั้นยิ่งทำให้ยากจะหยั่งถึงความคิดภายใน“หัวข้อนี้ดูจะยากเกินไปเสียหน่อย แม้แต่ตัวข้าเองก็ยังมืดแปดด้

ลั่วชิงหวงจ้องมองจวินชิงอวี่ด้วยความตะลึงงัน เขาต้องการบัลลังก์จริง ๆ ด้วย แต่…ในชาติก่อน เหตุใดเขาถึงนิ่งดูดายปล่อยให้บัลลังก์ตกไปอยู่ในมือของจวินเฉียนหลิงเล่า ? นางรู้ดีว่าจวินเฉียนหลิงแม้จะเก่งกาจ แต่…ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของจวินชิงอวี่ได้อย่างแน่นอนมาเป็นฮองเฮาของเขางั้นรึ ? คำพูดนี้ดังก้องอยู่ในหัวของลั่วชิงหวง นางไม่ได้รู้สึกต่อต้านมัน ทว่า…ในสมองกลับปรากฏภาพของบุรุษในชุดขาวสะอาดผู้สวมหน้ากากเงินครึ่งซีกนามว่าหลิวจิ่งขึ้นมาซ้อนทับ ภาพของบุรุษชุดขาวกับบุรุษชุดแดงเพลิงผลัดกันปรากฏขึ้นในใจนางอย่างสับสน“หม่อมฉันขอเวลาคิดดูก่อนนะเพคะ” ลั่วชิงหวงตอบกลับในที่สุด.....งานเลี้ยงร้อยบุปผาผ่านพ้นไปกว่าหนึ่งเดือนแล้ว ในที่สุด…ลั่วชิงหวงก็อาศัยบทกวีอันล้ำเลิศเอาชนะโฉมงามทั่วทั้งงาน คว้าตำแหน่งอันดับหนึ่งมาครอง พร้อมกับได้รับเงินรางวัลถึงหนึ่งแสนตำลึงชื่อเสียงของนางแต่เดิมมิได้เป็นที่รู้จักกว้างขวางนัก ทว่า…คำชมประโยคเดียวจากฮ่องเต้ที่ยกย่องให้นางเป็นโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นจิ่น ชื่อเสียงของลั่วชิงหวงก็ขจรขจายไปไกลแสนไกล จนกลายเป็นเทพธิดาในดวงใจของบุรุษทั่วทั้งเมืองหลวงจวินเฉียนหลิงและ

ลั่วหยวนมองลูกสาวด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยและเอาอกเอาใจลั่วชิงหวงพยักหน้ารับคำ ในใจกลับลอบหัวเราะเยาะ ยามนี้…ลั่วหยวนคงมิกล้าทำตัวลำเอียงเพียงเพราะความพิศวาสส่วนตัวอีกต่อไปแล้วหลังจากลั่วหยวนจากไป ลั่วชิงหวงก็ได้สั่งให้เซียงหลิง ถอยออกไปก่อน นางเงยหน้าขึ้นมองไปยังบนต้นไม้พลางยิ้มอย่างอ่อนแรงแล้วเอ่ยขึ้นว่า“ท่านจะดูงิ้วฉากนี้ไปอีกนานหรือไม่เจ้าคะ ?” สิ้นเสียง…คุณชายหลิวจิ่งก็กระโดดลงมาจากยอดไม้ แม้จะมีหน้ากากเงินบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ทว่า…ลั่วชิงหวงกลับสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดร้าวรานและความรู้สึกตำหนิที่สั่งสมอยู่ในแววตาของเขาเขาเดินเข้ามาหาลั่วชิงหวงไม่กี่ก้าว ก่อนจะยื่นมือออกไปช่วยจัดแจงเส้นผมให้นางอย่างเบามือพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเวทนาว่า“สตรีเช่นเจ้านี่ใจคอคับแคบนัก แม้แต่เส้นผมของตนเองก็ยังมิรู้จักหวงแหน วันหน้า…ห้ามใช้วิธีเช่นนี้เพื่อรับมือกับผู้อื่นอีก”ลั่วชิงหวงปล่อยให้คุณชายหลิวจิ่งช่วยจัดผมให้นางตามใจชอบ มุมปากของนางหยักยิ้มขึ้นมาน้อย ๆ ความจริงนางก็แค่เสียเส้นผมไปเพียงไม่กี่เส้นเท่านั้น มิได้ใส่ใจอันใดมากมายคุณชายหลิวจิ่งเห็นท่าทางไม่ทุกข์ร้อน