《หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

ดวงตาของลั่วชิงหวงขยับเบา ๆ ก่อนจะเปิดเปลือกตาที่ประดับด้วยขนตาหนาเป็นแพขึ้น นางเอ่ยด้วยท่าทีเฉยเมยว่า“ข้าแค่อยากจะพักผ่อนสักครู่ เรื่องเล็ก ๆ นี้อี๋เหนียงรองก็ยังมิอนุญาตหรือเจ้าคะ?”“เหอะ! เจ้ายังมีอารมณ์มาพักผ่อนอีกรึ ?!” หวังโยวรั่วจ้องมองลั่วชิงหวงด้วยความอาฆาตแค้น เมื่อเห็นท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์ของอีกฝ่าย นางก็อยากจะเข้าไปฉีกร่างลั่วชิงหวงให้เป็นชิ้น ๆ แววตาทอประกายความมาดร้ายขณะเอ่ยว่า“เจ้าดูสิว่าเจ้าทำร้ายพี่สาวตนเองจนมีสภาพเป็นเช่นไร!! เจ้านี่…จิตใจอำมหิตผิดมนุษย์เสียจริง!!”ลั่วชิงหวงปรายตามองหวังโยวรั่วด้วยความเย็นชา มุมปากหยักลึกเป็นรอยยิ้มหยันพลางเอ่ย“อี๋เหนียงรองกำลังตั้งคำถามกับข้าอยู่รึ ? หลายปีมานี้ ข้าให้ความเคารพท่านในฐานะผู้อาวุโส ยอมไว้หน้าท่านอยู่หลายส่วน นับวันท่านยิ่งมิรู้ความ มิรู้จักที่ต่ำที่สูง!”ประโยคหลังนั้นนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มและดุดัน ลั่วชิงหวงนั่งตัวตรงอย่างสง่างาม แววตาที่ตัดกันชัดเจนระหว่างสีขาวและดำฉายรอยเหี้ยมเกรียมวูบหนึ่ง แม้ริมฝีปากจะประดับด้วยรอยยิ้ม แต่…ทั่วทั้งร่างกลับแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายอันเย็นเยือกดุจน้ำแข็ง“เจ้า!!” หวังโยวรั่วมินึก

ลั่วชิงหวงหยักยิ้มเย็นเยือก ดวงตาปรายมองกลับไปยังห้องพักของตน แม้จะเดินออกมาได้ระยะหนึ่งแล้ว หากตั้งใจฟังให้ดี ก็ยังพอจะได้ยินเสียงครวญครางของลั่วชิงกั๋วดังแว่วมาเบา ๆเซียงหลิงมิได้ฝึกวรยุทธ์ ทั้งยังมิได้ทันสังเกตสิ่งใด ประสาทการรับรู้จึงมิอาจเทียบเท่าลั่วชิงหวง นางจึงถามด้วยความฉงนว่า“งิ้วเรื่องสำคัญรึเจ้าคะ ? งิ้วเรื่องอะไรกัน ?”“เจ้ารีบไปเชิญท่านหมอมาที่ห้องของข้าที” มุมปากของลั่วชิงหวงหยักยิ้มเย้ยหยันพลางสั่งการเซียงหลิง หากนางเดามิผิด อีกประเดี๋ยวหวังโยวรั่วต้องพาคนมาบุกจับชู้ที่เตียงเป็นแน่ เมื่อพบว่าคนที่ถูกจับได้กลับเป็นบุตรสาวสุดที่รักของตนเอง ยามนั้น…หวังโยวรั่วจะมีสีหน้าอย่างไรกัน ?เซียงหลิงรับคำสั่งด้วยดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความสงสัย นางมิทราบว่าเหตุใดตนเองต้องมายืนอยู่ตรงนี้ มิทราบว่างิ้วเรื่องสำคัญที่คุณหนูว่าคืออะไร และยิ่งมิทราบว่าเหตุใดต้องไปตามท่านหมอ นางรู้เพียงสิ่งเดียวนั่นคือ ทุกสิ่งที่เจ้านายสั่ง ย่อมถูกเสมอแล้วก็เป็นไปตามคาด หลังจากเซียงหลิงจากไปได้ไม่นาน ลั่วชิงหวงก็เห็นหวังโยวรั่วเดินนำลั่วหยวนตรงมาแต่ไกล โดยมีลั่วอวิ๋นจื่อและลั่วชิงเฉิงเดินตามมาด้วย หวั

ยังมีอีกประเด็นหนึ่งที่น่ากังขา เดิมที…คุณชายหลิวจิ่งมิชอบให้นางเรียกเขาว่าคุณชายหลิวจิ่ง กลับกำชับให้นางเรียกเขาว่า…อวี่ แล้วเหตุใดในที่ว่างสำหรับลงชื่อถึงได้เขียนกำกับว่าคุณชายหลิวจิ่งเล่า เรื่องนี้ดูพิกลนัก“เจ้าเห็นคนนำจดหมายมาส่งหรือไม่ ?” ลั่วชิงหวงขมวดคิ้วถามย้ำ ระหว่างคิ้วฉายแววครุ่นคิดล้ำลึก มุมปากหยักโค้งอย่างมีนัยสำคัญ เซียงหลิงส่ายหน้าพลางเอ่ยตอบว่า“คนผู้นั้นยัดจดหมายใส่มือบ่าวแล้วก็รีบวิ่งจากไปทันทีเจ้าค่ะ บ่าวเองก็มิทันเห็นรูปร่างหน้าตาของเขา ทราบเพียงว่าเขาสวมชุดสีขาวทั้งตัวเจ้าค่ะ”ลั่วชิงหวงรู้สึกปวดขมับอยู่บ้าง สวมชุดสีขาว ท่วงท่าปราดเปรียวคล่องแคล่ว ฟังดูแล้วช่างประจวบเหมาะกับคนของคุณชายหลิวจิ่งยิ่งนัก ทว่า…นางกลับรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลในบางจุด นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เห็นดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก หากออกเดินทางไปยังเขา ฮวาเถาเสียตอนนี้ เมื่อไปถึงก็น่าจะเข้าสู่ช่วงยามโหย่วพอดี ตามคำนัดหมายในจดหมายระบุว่าต้องเริ่มออกเดินทางเดี๋ยวนี้แล้วภายในดวงตาที่ลุ่มลึกของลั่วชิงหวงฉายประกายประหลาดวูบหนึ่ง มุมปากเผยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย นางหันไปสั่งการเซียงหลิงว่า“

สิ้นคำกล่าวของลั่วชิงหวง ใบหน้าของลั่วชิงกั๋วพลันซีดเผือดก่อนจะเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำด้วยความโกรธแค้น นางจ้องมองลั่วชิงหวงเขม็ง ทว่า…กลับมิกล้าเอ่ยปากโต้แย้งแม้แต่คำเดียวลั่วชิงหวงปรายตามองลั่วชิงกั๋วด้วยความสมเพชก่อนจะเดินจากไป นางเคยให้บทเรียนราคาแพงแก่ความอำมหิตของลั่วชิงกั๋วไปแล้ว แต่…อีกฝ่ายกลับมิรู้จักสำนึก มิหนำซ้ำยังริอ่านจะเอาชีวิตนาง เช่นนั้น…ก็อย่ามาโทษว่านางใจคอโหดเหี้ยมก็แล้วกัน ใครกล้าทำร้ายนาง นางจะตอบแทนคืนเป็นร้อยเท่าพันทวี!วันต่อมา...ข่าวลืออื้อฉาวแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง เล่าขานกันว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลลั่ว ลั่วชิงกั๋วเกิดนึกพึงใจคนเลี้ยงม้าในจวน ถึงขั้นใช้ยาปลุกกำหนัดล่อลวงเพื่อลอบสังวาสกันจนถูกท่านแม่ทัพใหญ่จับได้คาหนังคาเขา จึงจำใจต้องตบแต่งให้แก่คนเลี้ยงม้าผู้นั้นเดิมที…งานพิธีมงคลของลั่วชิงกั๋วและคนเลี้ยงม้าถูกจัดขึ้นอย่างเร่งรีบจนมิมีใครทันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ ทว่า…ทันทีที่ลั่วชิงหวงส่งคนไปกระจายข่าวนี้ ข่าวคาวก็ลุกลามใหญ่โตจนกลายเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ไปทั่ว ชื่อเสียงของลั่วชิงกั๋วจากที่เคยเป็นบุตรีอนุภรรยาที่มีกิริยามารยาทเพียบพร้อม กลับกลายเป็นสตรีแพศยาที่

“ฝีมือการบรรเลงของพี่หญิงเองก็มิธรรมดา มิสู้ให้พี่หญิงช่วยบรรเลงสักบทเพลงเพื่อเปิดงานก่อนมิดีกว่าหรือ ?”ลั่วชิงหวงเอ่ยด้วยรอยยิ้มละมุนดูถ่อมตนพลางจ้องมองลั่วชิงกั๋วแววตาของลั่วชิงกั๋วฉายแววเลิ่กลั่กวูบหนึ่ง นางฝืนปั้นยิ้มอย่างยากลำบากก่อนจะเอ่ยว่า“ฝีมืออันต้อยต่ำของข้าจะไปเทียบเคียงกับเจ้าได้อย่างไรกัน ? ขืนบรรเลงออกไป เกรงว่า...จะทำให้ระคายหูทุกท่านเสียเปล่า ๆ”ลั่วชิงเฉิงเมื่อเห็นท่าทีของลั่วชิงกั๋วก็ล่วงรู้ได้ทันทีว่ากู่เจิงตัวนั้นต้องมีปัญหาแน่ แววตาของนางฉายแววอำมหิตก่อนจะแสร้งเอ่ยด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมว่า“พี่รองเจ้าคะ วันนี้…เป็นวันสำคัญของท่าน บทเพลงแรกของงานย่อมต้องบรรเลงโดยท่านถึงจะถูกถ้วนเจ้าค่ะ”วาจาที่เอื้อนเอ่ยออกมาดูอ่อนหวานนอบน้อม ราวกับกำลังออกหน้าแทนลั่วชิงหวงด้วยความหวังดี ทว่า…ถ้อยคำที่แฝงความคมกริบเช่นนี้มีหรือจะรอดพ้นสายตาของลั่วชิงหวงไปได้ ในเมื่อลั่วชิงเฉิงปรารถนาจะกระโจนเข้ามาขวางทางนัก นางก็จะสนองความต้องการนั้นให้เอง“วาจาของเจ้าก็มีเหตุผล เช่นนั้น…ข้าคงต้องขอแสดงฝีมืออันน้อยนิดให้ทุกท่านได้ทัศนาแล้ว”ลั่วชิงหวงหลุบตาลง มุมปากหยักยิ้มอย่างราบเรียบ เมื่อลั่วช