หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

น้ำเสียงของเขามีเสน่ห์ในตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเสียงพิณที่ล่อลวงให้ผู้คนยอมกระทำผิด ไพเราะจนยากจะตัดใจ ลั่วชิงหวงพินิจมองบุรุษในชุดแดงเพลิงตรงหน้าอย่างละเอียด ในใจของนางกลับผุดภาพของคุณชายหลิวจิ่งขึ้นมา ความสูงดูใกล้เคียงกัน แม้แต่ทรวดทรงที่ดูโปร่งบางนั้นก็คล้ายคลึงกัน ริมฝีปากบางเฉียบก็ยังเหมือนกันเสียอีก ทว่า…คนหนึ่งดูสูงส่งลึกลับ แต่…อีกคนกลับดูเย้ายวนและไม่ยี่หระต่อกฎเกณฑ์ ช่างดูแตกต่างกันเสียจริง“หม่อมฉันลั่วชิงหวง จากจวนแม่ทัพใหญ่เพคะ” ลั่วชิงหวงเก็บงำสายตาที่กำลังประเมินออกไป แล้วตอบกลับอย่างนุ่มนวล ผู้ที่สามารถเดินเหินในวังได้ตามใจชอบเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา และไม่รู้เพราะเหตุใด ลั่วชิงหวงกลับรู้สึกว่าแววตาของบุรุษผู้นี้มีความคุ้นเคยอย่างประหลาด“ชิงหวง ~ ชิงหวง ~ จักรพรรดินีผู้ล่มเมือง ช่างเป็นชื่อที่ดีจริง ๆ”บุรุษผู้นั้นพึมพำชื่อของนางด้วยท่าทางครุ่นคิด ก่อนจะจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาในดวงตาหงส์สั่นไหวอย่างมีเล่ห์นัยเย้ายวนเกินบรรยาย แววตาของลั่วชิงหวงยังคงเรียบนิ่ง ทว่า…ในใจกลับสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง คำว่าจักรพรรดินีผู้ล่มเมืองมิใช่มีความหมายนัยถึงตำแหน่งฮองเฮา

“ปกติ…อี๋เหนียงรองเป็นคนมัธยัสถ์ในการดูแลจวนเพคะ จึงแบ่งเบี้ยหวัดรายเดือนให้หลานไม่ถึงหนึ่งในห้าส่วนที่ควรจะได้ ด้วยเหตุนี้ หลานจึงไม่มีเงินสำรองไว้ใช้สอย จนต้องนำปิ่นปักผมของท่านแม่ไปจำนำ อี๋เหนียงรองไม่ทราบเรื่องนี้ จึงคิดว่าหลานหลอกลวงนาง เมื่อเรื่องเข้าใจผิดลุกลามใหญ่โต ท่านพ่อทรงเมตตาหลานจึงสั่งลงโทษอี๋เหนียงรองเพคะ ความจริง…เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เพคะ””ไม่ใช่เรื่องใหญ่รึ ?! เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้วเจ้ายังบอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกรึ ? หวังโยวรั่วทำถึงขนาดนี้ หวงเอ๋อร์ ~ จิตใจเจ้าดีงามเกินไปแล้ว ลุงมองออกว่านางจงใจตัดลดเบี้ยหวัดของเจ้า และบีบคั้นให้เจ้าต้องนำปิ่นของมารดาเจ้าไปจำนำ”จวินอู่เฉินแผ่รังสีแห่งความกริ้วออกมา ทรงทุบโต๊ะเสียงดังสนิทด้วยความโกรธจัด“บิดาของเจ้าตายไปแล้วหรือไร ?! กลับนิ่งเฉยยอมให้หญิงใจคออำมหิตผู้นั้นรังแกเจ้าได้! กลับสั่งทำโทษแค่ให้กักตัวสำนึกตนในศาลบรรพชนอย่างนั้นรึ ?!”ลั่วชิงหวงมองจวินอู่เฉินที่กำลังพิโรธหนัก นางลอบยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจภายใต้ใบหน้าที่ก้มลง ก่อนจะแสร้งกล่าวปลอบประโลมว่า“เสด็จลุงโปรดระงับพระทัยด้วยเพคะ เรื่องนี้…หลานเองก็มีส่วน

ชีวิตนี้นางปรารถนาให้คนที่รักอยู่อย่างสงบสุข และคนที่นางเกลียดได้รับกรรมสนอง ส่วนเรื่องอื่นล้วนไม่เกี่ยวข้องกับนาง นางไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องราวสลับซับซ้อนในวังหลวงแห่งนี้ ดังนั้น...ทางที่ดีควรอยู่ให้ห่างจากจวินชิงอวี่ไว้จะดีที่สุดลั่วชิงหวงในชุดคลุมขนแกะสีขาวบริสุทธิ์ก้าวเดินท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้า บรรยากาศรอบกายของนางแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายที่สะอาดสะอ้านและเย็นเยียบ นางเดินทอดน่องไปบนพื้นหิมะอย่างสง่างาม ไม่คิดจะเปลี่ยนทิศทางเพียงเพราะมีหิมะทับถมหนา ทว่า…กลับดึงดันที่จะก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคงทีละก้าวทีละก้าวจวินชิงอวี่เดินตามหลังนางอยู่ในระยะหนึ่งช่วงตัวอย่างเงียบๆ เขาไม่ได้เข้ามาขวางทางและไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วย เพียงแต่…ขมวดคิ้วมองแผ่นหลังของลั่วชิงหวงด้วยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา ในดวงตาคู่นั้นดูเหมือนมีความรู้สึกอันซับซ้อนบางอย่างไหลเวียนอยู่ไม่ขาดสายเมื่อมองจากระยะไกล จะเห็นเพียงเงาร่างสีแดงและสีขาวสองสายที่โดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางหิมะ สีขาวนั้นช่างเยือกเย็นและสูงส่ง ส่วนสีแดงนั้นกลับดูเย้ายวนและลึกลับ ราวกับว่าสรรพสิ่งในใต้หล้าต่างสูญเสียสีสันไปสิ้น เหลือเพียงภาพลักษณ์ขอ

จวินชิงอวี่จ้องมองจวินอู่เฉินกลับอย่างเย็นชา ในดวงตาสีดำสนิทนั้นมีกระแสคลื่นแห่งความโกรธแค้นซ่อนอยู่ ทว่า…มุมปากกลับยังคงยิ้มหยัน เขาเหยียดกายยืนตรงจ้องหน้าบิดาอย่างท้าทายราวกับรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะลงมือ“ทำไมรึ ? เสด็จพ่อจะตบลูกอย่างนั้นรึ ?” เมื่อเห็นฝ่ามือของตนจวนเจียนจะกระทบใบหน้าของจวินชิงอวี่ ร่างของจวินอู่เฉินกลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พระองค์รีบชักมือกลับทันที แววตาฉายแววสับสนและขัดแย้งอย่างหนัก ผ่านไปครู่ใหญ่พระองค์จึงถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน“ชิงอวี่ ปกติเจ้าไม่สนใจกฎระเบียบ พ่อก็ไม่เคยถือสา แต่…เหตุใดเจ้าถึงใจคออำมหิตเช่นนี้ สุนัขตัวนั้นแม้จะเป็นเพียงสัตว์ตัวหนึ่ง แต่…มันก็เป็นสิ่งที่มีชีวิตนะ”พอกระแสรับสั่งของจวินอู่เฉินสิ้นสุดลง จวินชิงอวี่ก็หัวเราะร่าออกมา ดวงตาหงส์เรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อยตามรอยยิ้ม ทว่า…ภายในกลับพาดผ่านด้วยแววเย้ยหยัน ริมฝีปากที่ได้รูปและเย้ายวนหยักยิ้มพลางกล่าวประชดประชันว่า“ลูกอำมหิตรึ ? ก็แค่สุนัขตัวเดียวเท่านั้น แต่…บัลลังก์ที่เสด็จพ่อประทับอยู่ทุกวันนี้ เหยียบย่ำลงบนซากศพมาไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่แล้ว”“เจ้า!” จวินอู่เฉินถูกคำพูดแทงใจดำเช่นนั้นเข้

“ถ้าเช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ งานเลี้ยงร้อยบุปผาครานี้ มิเพียงมีเหล่าคุณหนูคุณชายตระกูลใหญ่ไปร่วมงาน แม้แต่เหล่าองค์ชายก็ยังเสด็จไปกันครบหน้า องค์ชายแต่ละพระองค์ล้วนเป็นบุรุษผู้มีความสามารถ สง่างามผ่าเผย หากพวกเราสามารถผูกมิตรกับพวกเขาได้ ไม่แน่ว่าอาจจะได้พานพบวาสนารัก หรือต่อให้ไร้วาสนาต่อกัน หากได้เป็นสหายกับองค์ชาย วันหน้า…ทั้งอี๋เหนียงและพี่หญิงใหญ่คงมิกล้าดูแคลนพวกเราเช่นนี้อีก”ลั่วชิงเฉิงพ่นวาจาที่เหมือนกับในชาติก่อนมิมีผิดเพี้ยนออกมา ลั่วชิงหวงแสร้งทำเป็นขัดเขิน นางก้มหน้าลงเล็กล่วงแล้วถามเสียงเบา“ที่น้องหญิงกล่าวมาก็มีเหตุผล ฝ่าบาททรงมีองค์ชายอยู่หลายพระองค์ ในสายตาของเจ้า พระองค์ใดโดดเด่นที่สุดหรือ ?”คำถามนี้จี้ใจดำนัก แววตาของลั่วชิงเฉิงทอประกายแห่งความเทิดทูนและภาคภูมิใจวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นท่าทีเอียงอายของดรุณีแรกรุ่น“องค์ชายทุกพระองค์ล้วนมีท่วงท่าสง่างาม เป็นหนึ่งในหมื่นคน ในสายตาของข้า เห็นทีจะเป็นองค์ชายรองที่เหนือกว่าผู้อื่นอยู่ขั้นหนึ่งเจ้าค่ะ”ลั่วชิงหวงลอบสังเกตอากัปกิริยาของลั่วชิงเฉิงอย่างละเอียด แม้อีกฝ่ายจะพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจ ทว่า…กลับมิอาจปกปิดความลำพองใจแล