จวินเฉียนหลิงเอ่ยอย่างหมดความอดทน ภายในห้องรับรองข้างๆ พลันตกอยู่ในความเงียบงันลั่วชิงหวงฉายรอยยิ้มพราวระยับในดวงตา นางมองจวินชิงอวี่อย่างผ่อนคลายจวินเฉียนหลิงบอกว่าเขาไม่ใช่เทพเซียน ทว่า…ในสายตาของนาง จวินชิงอวี่นั้นช่างละม้ายคล้ายเทพเจ้าเหลือเกิน ทุกกลยุทธ์ ทุกย่างก้าวทางความคิดของเขา ต่อให้นางเองก็ยังต้องทึ่งและชื่นชมหากจวินชิงอวี่จงใจจะวางหมากดักผู้ใด เกรงว่า…คงยากจะมีใครรอดพ้นเงื้อมมือเขาไปได้“ท่านจงใจปล่อยข่าวลวงออกไปใช่หรือไม่เจ้าคะ ?” ลั่วชิงหวงเลิกคิ้วมองจวินชิงอวี่ มุมปากหยักยิ้มอย่างรู้เท่าทันพลางเอ่ยถามช้าๆแววตาของจวินชิงอวี่ฉายแววเจ้าเล่ห์ เขาหยักยิ้มอย่างทะนงพลางเอ่ยว่า“เรื่องที่สี่ผู้พิทักษ์จากไปนั้นเป็นเรื่องลวง ส่วนมุ่ยอิ่งจากไปจริง ทว่าการจะรับมือกับจวินเฉียนหลิง แค่มีสี่ผู้พิทักษ์อยู่ด้วยก็นับว่าเพียงพอแล้ว”“เช่นนั้นวันพรุ่งนี้พวกเราก็มารอดูงิ้วฉากใหญ่กันเถิดเจ้าค่ะ”นัยน์ตาสีนิลของลั่วชิงหวงวาบประกายเย็นเยียบวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานนางย่อมเชื่อมั่นในตัวจวินชิงอวี่ ต่อให้ไม่มีสี่ผู้พิทักษ์อยู่เคียงข้าง จวินเฉียนหลิงจะมีปัญญา
Read more