หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย의 모든 챕터: 챕터 181 - 챕터 190

ริมฝีปากของอู่หลิวคลี่ยิ้มอย่างเป็นแบบแผน พร้อมกล่าวตอบด้วยความสุภาพอ่อนโยน ดวงตาของนางดำขลับและใสกระจ่าง ยามที่สบตาเข้ากับลั่วชิงหวง แววตาแฝงการประเมินอยู่ชั่ววูบก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับมาเป็นปกติจนมองไม่ออกถึงความผิดแปลกใดๆ“ที่นี่มิต้องมีใครรับใช้ พวกเจ้าถอยออกไปก่อนเถิด” ลั่วชิงหวงปรายตามองนางกำนัลที่ยืนอยู่ประตูแล้วสั่งการเบาๆการที่หลิงอู่หลิวมาหานางกะทันหันเช่นนี้ย่อมต้องมีเรื่องสำคัญ หากมีความลับจะเจรจา ย่อมไม่สะดวกใจที่จะให้นางกำนัลของซีเจวี๋ยอยู่คอยรับใช้ในที่นี้เหล่านางกำนัลเมื่อได้ยินคำสั่งจึงเพิ่งได้สติจากความตะลึงงัน รีบทำความเคารพแล้วเดินออกไปอย่างใจลอย“ท่านหญิงชิงหวงช่างงดงามล่มเมืองจริงๆ แม้แต่เหล่านางกำนัลยังอดใจมิได้ที่จะหลงใหลในตัวท่าน”องค์หญิงอู่หลิวมองตามหลังนางกำนัลที่เดินออกไปพลางยิ้มอย่างอ่อนโยนและเอ่ยชมลั่วชิงหวงลั่วชิงหวงยิ้มรับด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะล่วงรู้ทันความคิดพลางเอ่ยตอบอย่างนุ่มนวล“เป็นเพราะรูปโฉมขององค์หญิงอู่หลิวที่ทำให้พวกนางเลื่อมใสต่างหากเล่า”“ท่านหญิงกล่าวชมเกินไปแล้ว อู่หลิวละอายใจนัก” หลิงอู่หลิวเอ่ยอย่างถ่อมตัว ทว่า...ขณ

นางเคยหลงระเริงว่าตนเองเป็นยอดโฉมงามที่หาใครเปรียบมิได้ ทว่า…นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีสตรีที่งดงามถึงเพียงนี้ มิน่าเล่า จวินชิงอวี่ถึงได้รักมั่นในตัวนางนัก เห็นทีจะมีเพียงสาวงามระดับนี้เท่านั้นที่คู่ควรจะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมไปกับจวินชิงอวี่ได้ ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างพาดผ่านใจไปชั่วครู่ ทว่า…เพียงพริบตาเดียวแววตาของซีหยางรั่วซีก็กลับกลายเป็นความไม่ยินยอมพร้อมใจ ต่อให้ลั่วชิงหวงจะงดงามแล้วอย่างไรเล่า ? นางก็เป็นเพียงท่านหญิงผู้หนึ่ง ทว่า…ตัวนางคือองค์หญิงแห่งแผ่นดิน ทั้งการสมรสครั้งนี้ยังหมายถึงการสนับสนุนทั้งหมดจากซีเจวี๋ย นางไม่เชื่อหรอกว่าจวินชิงอวี่จะใจแข็งมิหวั่นไหวไปได้ตลอดรอดฝั่ง“ท่านหญิงชิงหวงเพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและปัญญา มิน่าเล่าองค์ชายเจ็ดถึงได้รักใคร่เอ็นดูนัก”ซีหยางเช่อได้ยินคำตอบของจวินชิงอวี่ก็มิได้แสดงท่าทีอับอายแม้แต่น้อย เขามองลั่วชิงหวงด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่นพลางเอ่ยต่อ“ได้ยินชื่อเสียงของโฉมงามอันดับหนึ่งแคว้นจิ่นลั่วชิงหวงและโฉมงามอันดับหนึ่งแคว้นหลิงหลิงอู่หลิวมานานว่าทั้งคู่ต่างเป็นสตรีที่งามล่มเมืองและเปี่ยมด้วยพรสวรรค์ วันนี้…ช่างเป็นวาสนาของข้าที่ได้พบยอ

“เสียงพิณนั้นยากจะจำแนกความสูงต่ำ หากแยกกันบรรเลงทีละคน เกรงว่า…จะทำให้เหล่าผู้ตัดสินต้องลำบากใจ ตามความเห็นอันโง่เขลาของอู่หลิว มิสู้พวกเราทั้งสามคนบรรเลงร่วมกัน เสียงพิณของผู้ใดสามารถชักนำอีกสองคนได้ ผู้นั้นคือผู้ชนะ เช่นนี้ดีหรือไม่ ?”หลิงอู่หลิวเอ่ยข้อเสนอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลหลังจากฟังหัวข้อจบซีหยางรั่วซีได้ฟังดังนั้นก็แค่นเสียงเหอะพลางเอ่ยว่า “มีอันใดมิได้เล่า ?”ลั่วชิงหวงช้อนตาขึ้นมองหลิงอู่หลิว มุมปากหยักยิ้มอย่างมีนัยสำคัญพลางเอ่ยเนิบนาบว่า“ข้าก็มิขัดข้อง” ในใจของนางลอบประเมินสถานการณ์ หลิงอู่หลิวคงพอจะได้ยินเรื่องที่นางเคยประชันพิณกับจวินอวี่เยียนมาบ้าง จึงเกรงว่าหากแยกกันบรรเลงตนย่อมต้องพ่ายแพ้ให้นางแน่ จึงได้เสนอให้บรรเลงร่วมกันเพื่อลวงให้แยกแยะระดับอารมณ์ในบทเพลงได้ยาก ทว่า…กลับเป็นการวัดกันที่ทักษะและสมาธิแทนอย่างไรก็ตาม ต่อให้พวกนางจะขุดหลุมวางเงื่อนไขเช่นไร ลั่วชิงหวงหาได้มีความยำเกรงไม่ มิต่อว่ารูปแบบใด นางพร้อมจะรับคำท้าเสมอ สตรีทั้งสามวางนิ้วลงบนสายพิณพร้อมกัน หลิงอู่หลิวและซีหยางรั่วซีเริ่มกรีดสายพินก่อน เสียงพิณของทั้งคู่พันตูสลับรับส่งกัน ทว่า…เห็นได้ชัดว่าฝีม

“อันที่จริง ข้าก็มิได้สังเกตเห็นสิ่งใดผิดปกติ” ซีหยางเช่อเก็บแววตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมกลับมา ก่อนจะหันไปกล่าวกับซีหยางรั่วซีเนิบๆ ว่า“รั่วซี เจ้าเพิ่งขวัญเสีย ข้าว่าเรื่องเที่ยวเล่นวันนี้พอแค่นี้เถอะ”ซีหยางรั่วซีสังเกตเห็นสายตาเตือนจากซีหยางเช่อก็นึกน้อยใจยิ่งนัก เหตุใดเสด็จพี่ถึงได้เข้าข้างลั่วชิงหวงถึงเพียงนี้ แม้นางจะมิเห็นว่าลั่วชิงหวงทำอะไร แต่…นางมั่นใจในวิชาขี่ม้าของตนเองมาก หากมิใช่เพราะมีคนเล่นตลบหลังจนม้าเสียขวัญ นางย่อมไม่มีวันตกลงมาเด็ดขาด“เสด็จพี่” ซีหยางรั่วซีเอ่ยเสียงสั่นด้วยความโกรธระคนเสียใจ“รั่วซี อย่าก่อเรื่อง” ดวงตาของซีหยางเช่อฉายแววล้ำลึกขณะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำ“แขกผู้มาเยือนจากแดนไกลล้วนเป็นแขกผู้มีเกียรติ เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าก่อนหน้านี้พี่ชายคนนี้เคยสั่งสอนเจ้าว่าอย่างไร ?”ใบหน้าของซีหยางรั่วซีพลันซีดสลับเขียวในพริบตา ซี หยางเช่อเคยเตือนนางไว้แล้วว่าอย่าได้ไปหาเรื่องดึงดูดความสนใจจากจวินชิงอวี่และลั่วชิงหวงเป็นอันขาด สองคนนี้ไม่ใช่คนที่นางจะรับมือได้“หากองค์หญิงรั่วซีทรงขวัญเสียจนมิตะดวกจะเที่ยวชมต่อ ข้าขอตัวลากลับก่อน”ลั่วชิงหวงปรายตามองพี

“หวงเอ๋อร์ใช้ความตายของจวินอวี่เยียนโยนความผิดให้จวินเฉียนหลิง ไม่กลัวว่าจะหาเรื่องเดือดร้อนมาให้แคว้นจิ่นหรือ ?”จวินชิงอวี่เลิกคิ้วมองนาง ร่างกายที่อาบแสงตะวันยามบ่ายทำให้เขาดูหล่อเหลาราวกับเทพบุตรที่แฝงความร้ายกาจ“จวินอวี่เยียนเป็นคนแคว้นจิ่น หากจะทวงความยุติธรรมจริงๆ ก็ยังมิถึงตาซีหยางเช่อหรอกเจ้าค่ะ”จวินชิงอวี่ยิ้มกว้างขึ้น ลั่วชิงหวงกล่าวได้ถูกต้อง จวิน อวี่เยียนคือองค์หญิงแคว้นจิ่นที่แต่งมาเชื่อมสัมพันธ์ ไม่ว่าจะอย่างไรการที่นางตายในวังซีเจวี๋ย ซีหยางเช่อก็มิอาจปัดความรับผิดชอบได้ ต่อให้คนฆ่าจะเป็นจวินเฉียนหลิงจริง ซีหยางเช่อก็ไม่มีสิทธิ์มาวางอำนาจทวงความเป็นธรรมในฐานะเจ้าของบ้านได้เต็มปากนัก“ยิ่งไปกว่านั้น จวินอวี่เยียนมิได้ถูกจวินเฉียนหลิงฆ่าเสียหน่อย การจะหาช่องโหว่เพื่อตลบหลังนั้น...มันจะยากเย็นเพียงใดกันเชียว”ลั่วชิงหวงสบตากับจวินชิงอวี่ด้วยแววตาซุกซนแฝงเล่ห์กล จวินชิงอวี่คว้ามือของนางมากุมไว้แล้วจูงเดินไปทางวังหลวงพลางยิ้มละไม เขารู้ดีว่าที่ลั่วชิงหวงทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อเขา หากเขาออกหน้าจัดการเรื่องนี้แทนซีหยางเช่อ นอกจากจะสร้างชื่อเสียงและทำลายอำนาจของจวินเฉียนหลิงในแ