หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย의 모든 챕터: 챕터 191 - 챕터 200

“อวี่ ~ ข้ารู้สึกว่าตนเองโชคดีเหลือเกินที่ได้พบท่าน” ลั่วชิงหวงซบลงบนอกเขาอีกครั้งพลางกระซิบแผ่วเบา จวินชิงอวี่ลูบไล้เส้นผมของนางด้วยความทะนุถนอมประดุจของล้ำค่า“หวงเอ๋อร์คนดี การได้พบเจ้าต่างหากคือวาสนาสูงสุดของข้า หากเจ้าไร้ซึ่งความสุข ข้าเองก็ย่อมหาความสุขมิได้เช่นกัน”ลั่วชิงหวงกุมมือจวินชิงอวี่ไว้แน่น แววตาสีนิลฉายความมุ่งมั่นมั่นคงพลางกล่าวอย่างอ่อนโยน ทว่า…หนักแน่นว่า“เช่นนั้นพวกเราจงผูกพันความสุขนี้ไว้ด้วยกัน ทุกภพทุกชาติไปเถิดเจ้าค่ะ”“ได้ ทุกภพทุกชาติไป” จวินชิงอวี่กระชับมือที่กุมนางไว้พลางให้คำมั่นสัญญาด้วยความรักอันเป็นนิรันดร์การมงคลสมรสระหว่างองค์ชายเจ็ดจวินชิงอวี่และท่านหญิงชิงหวง ข่าวใหญ่นี้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงของแคว้นจิ่น ราษฎรทั้งแผ่นดินต่างเฝ้ารอคอยด้วยความหวัง ใจจดใจจ่อที่จะได้เห็นบุรุษสตรีผู้มีสง่าราศีเลิศล้ำทั้งสองเคียงคู่กันว่าจะงดงามตราตรึงเพียงใด ทว่า…ความคึกคักภายนอกนั้นกลับมิได้ส่งผลกระทบต่อความสงบเงียบอันแสนละมุนภายในเรือนของลั่วชิงหวงเลยแม้แต่น้อยแสงอาทิตย์สาดส่องลงมาในสวน ทำให้นกยูงและกิ่งหลิวดูเขียวขจีมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษยามที่มันพริ้วไหวไปตามลม บ

นางนั่งนิ่งเรียบร้อย กิริยามารยาทดูสูงศักดิ์ยิ่งนัก แขกเหรื่อในที่นี้ หากมิได้ตะลึงในความงามของลั่วชิงหวง ก็คงต้องตกตะลึงในความงามของหลิงอวี่หลิว ทว่า…หลิงอวี่หลิวกลับทำเมินต่อสายตาชื่นชมเหล่านั้น ภายในดวงตาที่มืดมิดของนางซ่อนเร้นความนึกคิดที่ซับซ้อน มีทั้งรอยยิ้มกลับดูเหมือนคนกำลังกังวลลั่วชิงหวงปรายตามองไปที่หลิงอวี่หลิวแวบหนึ่ง พบว่าอีกฝ่ายก็กำลังจ้องมองนางอยู่เช่นกัน และในสายตาคู่นั้น มีประกายแห่งความเกลียดชังพาดผ่าน ลั่วชิงหวงอดแปลกใจมิได้ หลิงอวี่หลิวเกลียดนางรึ ? เพราะเหตุใดกัน ? ตามที่นางรู้ หลิงอวี่หลิวมิใช่สตรีไร้หัวคิดที่จะมาอิจฉาริษยาเพียงเพราะเรื่องความสามารถหรือความงามของผู้อื่น แล้วนางทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไรกัน ? หรือจะเป็นเพราะจวินชิงอวี่ ?ความจริงนางก็เคยสงสัยว่าหลิงอวี่หลิวชอบจวินชิงอวี่หรือไม่ เพราะตอนที่อยู่ซีเจวี๋ย นางก็สัมผัสได้ถึงไอสังหารเบาๆ จากอีกฝ่าย ทว่า…นางก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไป หากหลิงอวี่หลิวชอบจวินชิงอวี่จริงๆ ยามที่มองนาง สายตามิควรจะเป็นเช่นนั้น แล้วมันเป็นเพราะอะไรกันแน่ ? นางสะกดความสงสัยไว้ในใจ ไม่ว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่นี่คืองานมงคลของนาง นางมิอ

“นำทางไป” ดวงตาเรียวซึ้งของจวินชิงอวี่ทั้งแน่วแน่และสุขุม มุมปากประดับรอยยิ้มเจ้าสำราญที่ดูมิแยแสโลก เขากวาดสายตามองมามาผู้นั้นอย่างเกียจคร้าน ทว่าทรงพลัง ก่อนจะเอ่ยคำสามคำออกมาอย่างสูงศักดิ์มามาผู้นั้นมองจวินชิงอวี่ที่อยู่ในอาภรณ์สีแดงดูสง่าแฝงความขี้เล่น ทว่า…เพียงคำพูดสั้นๆ ที่เขาเอ่ยออกมากลับเปี่ยมไปด้วยอำนาจอันสูงส่งจนนางอดมิได้ที่จะสั่นสะท้าน นางรับใช้พระสนมซูมานานปี ผ่านเรื่องราวในวังมามิน้อย เคยเข้าเฝ้าทั้งฝ่าบาทและเหล่าองค์ชายมานับไม่ถ้วน ทว่า…มิเคยเห็นผู้ใดเหมือนจวินชิงอวี่เลย เพียงเอ่ยปากนิ่งๆ กลับแฝงด้วยความน่าเกรงขามถึงเพียงนี้ มิใช่ว่านางมิเคยพบจวินชิงอวี่มาก่อน ทว่า…ที่ผ่านมานางมักจะมองข้ามเขาไปและมิเคยสังเกตอย่างจริงจัง ยามนี้…มิเพียงแต่ถูกรูปโฉมอันงดงามล้ำเลิศนั้นสะกดใจ ทว่า…นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นจ้องมองจนต้องใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ลั่วชิงหวงและจวินชิงอวี่เดินตามมามาเข้าไปยังตำหนักของพระสนมซู ซึ่งฝ่ายนั้นนั่งรออยู่ก่อนแล้ว พระสนมซูสวมอาภรณ์วังหลวงประดับประดาด้วยเครื่องประดับเต็มทรวงอก ใบหน้าของนางถูกแต่งแต้มอย่างวิจิตร หางตาที่เรียวยาวช่วยเสริมให้ดวงตาที่เย้ายว

“เอาเถอะ เจ้าเด็กแก่แดดจะมัวพล่ามไร้สาระไปถึงไหน จะแข่งหรือไม่แข่ง ?”จวินเยี่ยฮวาแม้จะมีนิสัยซื่อตรง ทว่า…เขาก็เติบโตมาในวัง ย่อมมีความสามารถในการสังเกตสถานการณ์ได้ดีกว่าหลิวจินเยว่ เขาจึงรีบคว้าแขนเสื้อของนางแล้วดึงออกไปเพื่อเปลี่ยนประเด็น หลิวจินเยว่ถูกดึงแขนจนหน้าแดงรีบสะบัดออกพลางเท้าสะเอวแผดเสียง“แน่นอนว่าต้องแข่ง จวินเยี่ยฮวาเจ้าคนทึ่ม ห้ามเรียกข้าว่าเด็กแก่แดดนะ !”“เจ้ามันก็เด็กแก่แดดนั่นแหละ” จวินเยี่ยฮวาเถียงกลับอย่างมิยอมแพ้ลั่วชิงหวงและจวินชิงอวี่ต่างหัวเราะให้กับความไร้เดียงสาของคนทั้งคู่ เด็กทั้งสองเริ่มการประลองควบม้า หลิวจินเยว่ขี่ม้าได้เก่งกาจทีเดียว ทว่า…เมื่อเทียบกับจวินเยี่ยฮวาแล้วยังถือว่าด้อยกว่าเล็กน้อย หลังการประลองสิ้นสุดลง ใบหน้าของหลิวจินเยว่แดงก่ำดูน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก นางถลึงตาใส่จวินเยี่ยฮวาด้วยความขัดใจพลางเอ่ยอย่างมิยินยอมว่า“สักวันข้าจะต้องเอาชนะเจ้าให้ได้ !”“ข้าจะรอวันนั้น” จวินเยี่ยฮวามองดูแก้มแดงๆ ของนางพลางกระตุกยิ้ม แม้แววตาจะดูเหมือนการท้าทาย ทว่า…ลึกลงไปกลับแฝงด้วยความอ่อนโยนหลังจากส่งจวินเยี่ยฮวาและหลิวจินเยว่กลับไปแล้ว ลั่วชิงหวงและจวิ

ลั่วชิงหวงนั่งลงที่โต๊ะข้างๆ แววตางามจ้องเขม็งไปที่จวินชิงอวี่พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือความหึงหวงเล็กๆจวินชิงอวี่มองท่าทางแสนงอนของลั่วชิงหวง คิ้วของเขาก็เลิกขึ้นอย่างห้ามมิได้เขามองนางด้วยอารมณ์ที่เบิกบาน รอยยิ้มบนริมฝีปากยิ่งลึกล้ำขึ้นพลางเอ่ยช้าๆ ว่า“หวงเอ๋อร์ควรจะภูมิใจมิใช่หรือ ? ที่มีโฉมงามมากมายมารักชอบข้า ทว่าในใจของข้ากลับมีเพียงหวงเอ๋อร์ผู้เดียวเท่านั้น”“เลิกพูดจาประจบกะล่อนเสียที” ลั่วชิงหวงถลึงตาใส่จวินชิงอวี่อย่างขัดใจเมื่อนึกถึงน้ำเสียงตอนที่เขาสั่งให้เหล่าสตรีหลีกทาง ท่าทางเจ้าสำราญมิแยแสผู้ใดเช่นนั้น ผสมกับประกายตาที่พราวระยับในดวงตาหงส์นั่นเกรงว่า…จะทำเอาสตรีทั่วใต้หล้าลุ่มหลงจนถอนตัวมิขึ้น นึกไปนึกมา ในใจของนางก็พลันมีรสเปรี้ยว ( ความหึงหวง ) ผุดขึ้นมาเป็นสายเมื่อเห็นท่าทางของลั่วชิงหวง จวินชิงอวี่ก็อดมิได้ที่จะยื่นมือไปกุมมือนางไว้ ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปหยิกแก้มของนางเบาๆ พลางเอ่ยอย่างจนใจว่า“หวงเอ๋อร์จะโกรธจริงๆ หรือ ? หวงเอ๋อร์ของข้าตั้งแต่เมื่อใดกันที่เริ่มขาดความมั่นใจเช่นนี้ ? พวกนางเป็นเพียงลูกน้องของข้าเท่านั้น อีกทั้งยังเป็นเพียงเครื่องหอมราคาถูก