“รู้สิคะถึงรีบหายอยากจะตามไปให้กำลังใจด้วยเลยค่ะแต่ติดที่ไม่มีเวลาว่างเท่าไหร่ อืม ยังไงก็ขอบคุณทุกคนด้วยนะคะที่ช่วยเหลือฉันไว้ทัน ไม่งั้นฉันไม่รอดแน่ๆ ”“เป็นใครก็ต้องช่วยทั้งนั้น” จุนฮยอกยิ้มบางๆ ใช้ช้อนกาแฟคนน้ำตาลที่เทลงไปก่อนยกขึ้นจิบช้าๆ เหลือบมองเยวอนที่ยิ้มกว้างมองรักจังกับหลุยเทียนเปาที่นั่งนิ่งจับแก้วตรงหน้าของตนเอง รักจังยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มเช่นเดียวกับหลุยเทียนเปาที่ยกขึ้นชิมอย่างไม่รู้ตัวว่ากำลังทำตามผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าก่อนหยุดชะงักกลืนกาแฟลงไปหนึ่งอึกสบตากับรักจังที่มองตาปริบค่อยๆ วางแก้วกาแฟลงเลื่อนสายตามองทางอื่น“ไม่ขมเท่าไหร่พอได้” หลุยเทียนเปาเอ่ยขึ้นทำลายบรรยากาศของตนเองที่เริ่มอึดอัดใจ“คุณรักจังไม่ชอบขมเหมือนกันเลยจัดให้แบบอ่อนๆ” เยวอนยิ้มแย้มตอบกลับ รักจังเอาแต่นิ่งเงียบพยายามหาทางเข้าถึงสิ่งที่ตั้งเป้าไว้ก่อนจะมีเสียงมือถือดังขึ้นเรียกสายตาจากเธอทันทีเมื่อเสียงมือถือของหลุยเทียนเปาดังลอดออกมาจนเขาต้องกดรับสายอย่างสุขุม“ครับ ได้ครับ เดี๋ยวผมไปเอามาให้อยู่บนโต๊ะนะครับ ครับ&rdqu
Terakhir Diperbarui : 2026-05-14 Baca selengkapnya