Battle of the Super Star ยุทธการจับนายซุปตาร์ เล่ม1

“บอกไปสิยัยตัวแสบว่าไปติ่งนักร้องจนโดนเหยียบ” เมเม่เดินถือผ้ามาล้างในอ่างเล็กหัวเราะเยาะน้องสาวก่อนเดินถืออ่างไปเททิ้งในห้องน้ำ กันตาเดินมายืนอีกฝั่งตรงข้ามกับรักจังที่เลิกคิ้วมองเมจิฉีกยิ้มแหยๆ“วงริเวอร์ละสิ”“ใช่พี่กันตา ก็ไปแย่งซื้อบัตรคอนแต่ดันสะดุดขาตัวเองตอนวิ่งเข้าไปต่อแถว ที่นี่ล้มไงเลยโดนแฟนคลับริเวอร์นับพันเหยียบเลยเดี้ยงแบบนี้ อุตส่าห์วิ่งออกคนแรกตอนสายกั้นเปิดดันพลาดซะได้เลยต้องไปชิงบัตรในเว็บแทน แต่มีบัตรก็เท่านั้นไม่ได้ไปอยู่ดี” เมจิหน้างอคอตก“วงอะไร” รักจังทำหน้าเหลอหลางุนงง “ไม่รู้จัก”“ออกจะดังพี่รักจัง หล่อทุกคนเลยโดยเฉพาะเปาเปา” เมจิยิ้มระรื่นต่างจากเมื่อกี้ลิบลับกุมมือเพ้อ“นักร้องวงที่กำลังดังทั่วเอเชียตอนนี้ไง มีทัวร์คอนรอบโลก คนที่เด่นหน่อยคือหลุยเทียนเปา เปาเปาที่เมจิบอกนั่นแหละ เล่นละครโกยใจอินมาก บก.ให้ฉันตามข่าวอยู่แต่ประชิดตัวไม่ถึงจริงๆ เข้ายากมาก การได้ข่าวของริเวอร์เป็นอะไรที่สุดติ่งมากแก” กันตาบรรยายขยายความกระจ่างให้เพื่อนสาวที่ไม่ค่อยรับรู้เรื่องภายนอก“แล้วเรื่องที่บอกกางเกงในหกหลักจริงเปล่าวะ” เมเม่เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มขบขันทำรักจังเอียงหน้ามองงงห

รักจังเดินไปลากเก้าอี้มานั่งข้างโชกุนที่เปิดแผนผังลงเวลาตารางงานของลูกค้าอย่างตั้งใจก่อนมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ“นายจะไปไหนนิว” โชกุนหันมองนิวตันที่ยืนกดน้ำจากฝาตู้เย็นใส่ขวดน้ำสเตนเลส“ออกกำลังกายเจ๊ไปเปล่า” นิวตันตอบพร้อมหันมาชวนรักจังที่นั่งพิงเก้าอี้มองผังงานแต่สมาธิไม่ได้จดจ่อกับสิ่งที่มองอยู่แม้แต่นิด “เจ๊!”“ฮะ! แหกปากทำไมตกใจขวัญหายรายได้หดว่าไง เป็นนงเป็นหนุ่มเรียกเสียงดัง” รักจังสะดุ้งเรียกสติตนเองกลับมามองหน้านิวตันที่เดินเข้ามายืนข้างๆ อย่างแปลกใจเช่นเดียวกับโชกุน“หมู่นี้ไม่ค่อยมีสมาธิเลย มีอะไรบอกได้นะ” โชกุนมองสีหน้าเหลอหลาของรักจังอย่างห่วงใย“ปะเจ๊เดี๋ยวพาไปผ่อนคลาย” นิวตันคว้าแขนรักจังดึงตัวเธอยืนขึ้น“นายไม่ทำงานหรือไง” โชกุนเงยหน้ามองเพื่อนร่วมงานทันที“เมื่อคืนโต้รุ่งแล้วไง วันนี้นายมีประชุมกับทีมไม่ใช่เหรอ ยกออฟฟิศให้เลยไปกันเจ๊ ไปเปลี่ยนชุด” นิวตันควงแขนรักจังอย่างคลอเคลียยิ้มแย้มพาเดินขึ้นไปชั้นบน โชกุนส่ายหน้าไปมาก่อนหันมาสนใจหน้าจอคอมต่อ“ไปออกกำลังกายที่ไหน” รักจังเดินตีคู่ขึ้นบันไดกับนิวตัน“คริสตัลบลู” นิวตันตอบสั้นๆ พร้อมฉีกยิ้มเดินผ่านห้องตัวเองก่อนชะ

ตืด ตืดเสียงมือถือสั่นขึ้นจนรักจังสะดุ้งโหยงนั่งอยู่ในรถของตนโดยมีนิวตันเป็นคนขับให้วนรถเข้ามาที่โรงแรมแชรงการาหลังจากที่ได้โทรถามสายรายงานที่ชื่อเมจิเนื่องด้วยเธอไม่ได้จำอะไรทั้งสิ้นนอกจากงาน“ว่า (พี่รักจังตอนนี้กระทู้ซาแซงเม้าท์ว่ามีคนเห็นริเวอร์ไปที่คริสตัลบลู พวกซาแซงฮือฮากันใหญ่เลย มีหลักฐานด้วยนะ) ตลก เมื่อกี้พี่ไปมาไม่เห็นใครเลย มีแต่พนักงานอีกอย่างคริสตัลบลูคุ้มกันแน่นหนา ต่อให้ซาแซงทะลุกระจกเข้าไปก็เข้าไม่ได้ (หรือคะ กระทู้พวกนี้นี่ปั่นสมองจริงๆ สู้นะพี่รักจัง) อืม พักผ่อนเยอะๆ” รักจังวางสายลงเก็บมือถือลงจากรถเดินตามนิวตันเข้าไปในโรงแรมแชรงการาที่มีห้าดาวการันตีเหมือนกันแต่ระบบความปลอดภัยค่อนข้างหละหลวมกว่าไม่ต่างจากโรงแรมทั่วไป“นิวว่านะคริสตัลบลูชัวร์ เหลือสุขสบายโฮเต็ลใช่ไหม นิวว่าไม่มีทางเป็นไปได้ ผู้จัดการโฮเป็นคนที่ระเบียบจัดไม่มีทางที่จะปล่อยให้เด็กที่ดูแลอยู่ไปพักสะเปะสะปะหาที่พั

“ให้มันได้เรื่องนะ ครั้งเดียวผ่าน”“ผ่าน ผ่านยิ่งกว่าผ่าน” เลอาคว้าแขนรักจังเดินออกมาจากห้องน้ำจูงมือหยิบบัตรห้องพักแล้วปิดประตูเดินมายืนรอหน้าลิฟต์ก่อนเลิกคิ้วเงยหน้ามองเพดานเปลี่ยนเป็นจูงมือรักจังเดินอ้อมไปที่บันไดหนีไฟขึ้นไปอีกหนึ่งชั้น รักจังเดินตามเลอาอย่างว่าง่ายจนหยุดอยู่ชั้นเก้าที่มีพนักงานรักษาความปลอดภัยสองคนยืนเฝ้าชั้นอยู่ เลอาเลิกคิ้วเดินผ่านไปอีกชั้นอย่างดูเชิงแล้วหันมากระซิบหยุดอยู่หน้าลิฟต์ชั้นสิบ“เห็นไหมเจ้ความปลอดภัยหนาแน่นมากนี่แหละที่เลจะให้ปลอมตัวเข้าไปถ้าไม่ใช่พนักงานทำความสะอาดเข้าไปถึงห้องหลุยเทียนเปาไม่ได้แน่”“เลอา!” รักจังเอียงหน้ามองเลอาพลางทำสีหน้าตกใจยกมือทาบอกทำเลอาสะดุ้งโหยงตกใจตาม“อะไรเจ้”“ไม่น่าเชื่อว่าหนุ่มน้อยของฉันจะรอบคอบ

อากาศภายในลิฟต์เริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ชายสองคนที่สวมเครื่องแต่งกายอย่างเต็มยศต้องค่อยๆ ถอดทีละชิ้นอย่างเกรงใจหญิงที่ติดอยู่ด้วยกัน“ขอโทษนะครับผมไม่ไหวจริงๆ” ชายหน้าคมหันไปบอกรักจังที่ยิ้มแหยๆ“เข้าใจค่ะ ทางโรงแรมน่าจะกำลังแก้ไขอยู่” รักจังตอบกลับพร้อมมองไปทางประตูลิฟต์ก่อนหันมาเจอร่างจริงของชายสองคนที่ถอนสิ่งอำพรางกายออก ยกทัพหยิบผ้าเย็นมาเช็ดหน้าหนึ่งผืนที่พกติดตัวมาตลอดเช็ดคราบเคราที่ทำไว้พร้อมเหงื่อที่ออกเป็นเม็ดๆ“อะ ลีโอ” ยกทัพโยนอีกถุงให้คนที่มาด้วยก่อนลูบผ้าเย็นไล่เช็ดคอจนเหลือเพียงเสื้อยืดสีดำเสื้อหนังทั้งหลายแหล่กองอยู่ที่พื้นแล้วล้วงหยิบอีกหนึ่งถุงยื่นไปทางรักจังที่ขมวดคิ้วนิ่งคิดอย่างคลับคล้ายคลับคลาแต่นึกไม่ออก“อากาศไม่ค่อยถ่ายเท นี่อาจช่วยได้นะครับ”“ขอบคุณค่ะ” รักจังรับถุงมาแกะด้วยรอยยิ้มแล้วเช็ดที่แก้มให