Semua Bab Battle of the Super Star ยุทธการจับนายซุปตาร์ เล่ม1: Bab 11 - Bab 20

“สองคนเมื่อกี้เหรอ คนช่วยชีวิตฉันไง”“เจ้”“อะไรเล่า ริเวอร์เหรอ จริงดิ มิน่าหน้าคุ้น ใครอะ” รักจังเริ่มจับทางอย่างสับสนขยับผ้าห่มมากอดมองตาปริบๆ ทำเลอาเหลือกตาส่ายหน้าไปมา“แล้วไหนบอกรู้จักทุกคนไงเจ้”“ภารกิจนี้โฟกัสที่เปาเปาฉันต้องสนใจคนอื่นด้วยหรือไง สรุปสองคนนั้นเป็นใคร แต่เป็นคนดีนะฉันก็หลงผิดคิดว่าพวกคนในวงการจอมปลอมทั้งนั้น”“แอนตี้อ้อเจ้”“ไม่เชิง แต่ไม่ชอบอะไรที่ปลอมๆ”“เป็นบางคนน่า สองคนเมื่อกี้คือยกทัพกับลีโอสมาชิกวงริเวอร์ คนอื่นเป็นอย่างไงไม่รู้นะแต่สองคนนี้กับหวังโอชุนไม่ค่อยมีข่าวซุบซิบอะไร อืม เรียกว่าไม่มีเลยดีกว่า”

“รอแกบริษัทร้างพอดีไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่” รักจังเหล่มององศาที่ยืนกอดอกมองเธอแล้วนั่งลงโน้มตัวลงนอนหงายอยู่ข้างๆ“ไหนเล่ามาสิว่าไปทำอะไรมา”“แกรู้จักวงริเวอร์ไหม”“ใครไม่รู้จักก็โง่แล้ว” คำตอบที่ได้ยินทำรักจังแทบกระอักออกมาเป็นสายเลือดมองค้อนเพื่อนชายที่เลิกคิ้วชี้หน้า “แกไม่รู้จักหรือไง เชย”“เออแต่ตอนนี้รู้จักแล้ว นั่นแหละฉันได้ยินว่ากางเกงในของอีตาซาลาเปามีค่าหกหลักแกเคยได้ยินข่าวนี้ไหม”“ใครไม่เคยได้ยินก็โคตรโง่” จึก! เหมือนศรปักลงกลางอกซ้ำเข้าดอกเดิม สีหน้ารักจังเริ่มขุ่นมัวยกมือตีแขนองศาที่หัวเราะคิกคักชอบใจ“แกว่าฉันหรอ เพื่อนบ้า”

องศายืนอยู่หน้าประตูมองโชกุนลากโต๊ะซ้อนกันก่อนก้าวขึ้นเหยียบเพื่อเปลี่ยนหลอดเก่าออกอย่างทุลักทุเลจนองศาต้องเข้ามาจับโต๊ะอย่างเห็นใจ โชกุนหยุดนิ่งก้มลงมององศาจนมือเผลอไปปัดฝุ่นที่เกาะอยู่ตรงหลอดไฟทำให้ผงเข้าตาคนด้านล่าง“อ่ะ ระวังหน่อยสิ” องศายกมือปิดตาข้างซ้ายก้มหน้าลง“ขอโทษ ขอโทษ เป็นไงบ้าง ไหนขอดูหน่อย” โชกุนรีบก้าวลงมายืนอยู่ตรงหน้าองศาด้วยสีหน้าห่วงใย“ไม่เป็นไรหรอกน่า” องศายกมือปัดมือโชกุนออกพร้อมเบี่ยงตัวหลีกหันหลัง“ไม่เป็นไรได้ยังไง เดี๋ยวตาลืมไม่ขึ้น” โชกุนจับแขนองศาให้หันกลับมาแล้วจับหน้าพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้เป่าลมเบาๆ ไปที่ดวงตาขององศาที่คลายคิ้วค่อยๆ ลืมตามองคนที่ยังคงเป่าอยู่ก่อนชะงักเมื่อสบตากัน“ไม่เป็นอะไรแล้ว” องศาเอ่ยเสียงแผ่วเบาเลื่อนสายตาหนีก่อ

“เดี๋ยวๆๆ นี่อะไรเนี้ย เดี๋ยวววว!” เสียงรักจังถูกกลืนหายไปกับทีมงานหญิงสองสามคนเข้าไปในเต็นท์จัดแจงจัดองค์ทรงเครื่องให้รักจังที่ไม่ต้องได้มีโอกาสโวยวายหรือถามคำถามใดๆ กันตาเดินแกะอมยิ้มเข้ามายืนอยู่ข้างตากล้องหนุ่มอย่างสนิทสนมที่กำลังจัดแจงกล้องถ่ายรูปกลางวัดจีน“ขอบใจนะที่ทำให้งานง่ายขึ้น ถ้านางแบบที่ติดต่อไว้ไม่เบี้ยวนัดคงไม่เสียหายขนาดนี้” ตากล้องหนุ่มผ่อนลมหายใจละมือออกจากกล้องมองหน้ากันตาที่อมอมยิ้มมองตาปริบๆ“ทะเลาะกันจริงๆ สินะ ลิ้นกับฟันเป็นธรรมดา พี่ต้องใจเย็นๆ หน่อยนะคะ”“ยัยตา!” เสียงรักจังดังแทรกขึ้นทำให้กันตาที่อยู่ในโหมดปลอบประโลมผู้ชายสะดุ้งเฮือกทันทีเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนสาวก่อนที่เจ้าตัวจะเดินถลกกระโปรงชุดเจ้าสาวเข้ามาอย่างฉุนเฉียวคว้าแขนกันตาให้หันกลับมามองตนเอง“โหหห สวยมากเลย ว่าแล้วต้องเลือกนางแบบ

“ว่าแต่มีแฟนหรือยัง ไม่ได้นะอายุป่านนี้แล้วเด็กแถวบ้านมีไปสองสามคนแล้ว แกจะมาเหี่ยวเฉาแห้งเหือดแบบนี้ไม่ได้ หลานฉัน ฉันต้องการอุ้มหลานได้ยินไหม”“คุณนายภัค เงินกับหลานคุณนายเลือกอะไรคะ” รักจังยิ้มหวานมองหน้าผู้เป็นแม่ที่ขมวดคิ้วนิ่งคิดยกนิ้วคำนวณ“ก็ได้ หยวนๆ ไป แวะซื้อของสดด้วยนะจะทำอาหารให้กิน แล้วบริษัทเป็นไงเงินไหลมาเทมาจนไม่มีเวลากลับไปเยี่ยมบ้านเลยหรือไง”“ก็พยายามประคองให้ดีที่สุด ธุรกิจก็เป็นแบบนี้แหละคุณนายขึ้นๆ ลงๆ”“ลูกรักกลับไปอยู่บ้านทำผักดองดีกว่าไหม” ภัคยิ้มหวานมองหน้ารักจังที่เหล่มองก่อนหันหน้าหนีเบ้ปาก“ไม่มีทางแค่กลิ่นผักดองหนูก็ตายแล้ว”“ยังไงแกก็โตมาด้วยการดองผัก ตอนนี้กำลังขยายส่งออก