Semua Bab Battle of the Super Star ยุทธการจับนายซุปตาร์ เล่ม1: Bab 21 - Bab 30

“เลอา นิวตัน พิกัดสามนาฬิกาแกสองคนว่าคนบ้าที่ไหนสวมแว่นตานั่งดื่มกาแฟ” รักจังกัดฟันค่อยๆ เอ่ยพร้อมยกขาเขี่ยขาเลอาและนิวตันที่ใต้โต๊ะ เลอาขยับตัวมานั่งเท้าโต๊ะวางแก้วค่อยๆ หันมองไปตามทิศทางที่รักจังบอกแต่นิวตันไม่ใช่แบบนั้น เขาหันกลับทันทีจนคนที่สวมแว่นดำอีกฝั่งหันมาอย่างรู้ตัวก่อนลุกพรวดวางเงินเดินออกไปทันที“มองแบบนั้นเขารู้ตัวพอดี” เลอาหันมามองหน้านิวตันที่มองตาปริบๆ“ก็มองให้เขารู้ไปเลยสิ อาจจะเป็นดาราก็ได้นะเจ๊ รีบลุกไปขนาดนั้น คงจะดัง” นิวตันหันมากินบราวนี่ต่อ“แล้วต้องไปซื้อโปสเตอร์ที่ไหนกลับไปเอารถก่อนไหม” รักจังหรี่ตามองนิวตันก่อนหันกลับสนทนากับเลอาอย่างจริงจัง“ไม่ได้เจ๊ กลับไปขัดจังหวะคุณแม่กับโชกุนหรือไง” นิวตันเคี้ยวตุ่ยๆ ทำตาแป๋ว“รถประจำทางแล้วกัน

ในระหว่างการสั่งอาหารที่ร้านย่านกลางเมืองรักจังนั่งไล่เมนูอาหารก่อนเหล่มองเพื่อนสาวอย่างกันตาที่ลอบมองชายหนุ่มนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตืด ตืดเสียมือถือสั่นขึ้นจนรักจังต้องล้วงหยิบมารับสายทันทีแต่ดูเหมือนจะไม่ฟังปลายสายเลยสักนิดเมื่อเธอเบี่ยงประเด็นไปสิ่งอื่น“อะไรนะ! จริงเหรอ เออๆๆ จะรีบไปเดี๋ยวนี้” รักจังกดวางสายพร้อมลดมือถือลงมองหน้ากันตาที่นั่งเหลอหลางุนงงเช่นเดียวกับชายหนุ่มตรงหน้าที่เอ่ยถาม“เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”“บริษัทมีเรื่องนิดหน่อยค่ะ ฉันต้องขอตัวก่อนนะคะ ฝากพากันตาไปส่งบ้านด้วยนะคะ ฉันต้องรีบไปก่อน”“ครับๆ”“เอ๊ะ! รัก..” กันตายกมือค้างมองตารักจังเดินออกไปตาปริบๆ

“ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้ แค่ชิงโชคเมื่อมีดวงก็มีทุกอย่าง โฮะ โฮะ” ภัคยกมือปิดปากหัวเราะสะใจก่อนเดินสะบัดผมลงไปด้านล่าง องศามองตามจนสุดสายตาด้วยรอยยิ้มก่อนมองหน้ารักจังที่เท้าเอวยืนมองบัตรสองใบ“นับถือคุณนายแม่แกจริงๆ โอกาสมาแล้วแกต้องไป” องศาลุกขึ้นมองหน้ารักจังก่อนคว้าบัตรสองใบมายัดใส่มือรักจัง“ทำไมต้องเป็นอีตาซาลาเปานี่ด้วยนะ มีดีแค่หน้าตาเท่านั้นแหละ แม้แต่คนแก่ก็ยังหลง” รักจังเบ้ปากไม่สบอารมณ์“ว่าไงนะ!” เสียงตะโกนดังมาจากด้านล่างทำทั้งหมดที่รวมตัวกันอยู่ในห้องสะดุ้งโหยง“คุณนายภัคคุณแม่อันดับหนึ่ง” เลอายิ้มกรุ้มกริ่มมองหน้ารักจังที่แลบลิ้นไม่เห็นด้วยก้มมองบัตรในมือก่อนจะขยำระบายอารมณ์จนเลอาต้องเข้ามาจับมือห้ามให้นิวตันเอาบัตรออก รักจังสะบัดผมเดินกระแทกเท้าลงบันไดไป องศารับบัตรมาถือไว้แทนเมื่อนิวตันยื่นส่งใ

“เออน่า เย้านิดหน่อยขี้บ่นไปเรื่อย ปะ ไปเอ็กซ์คลูซีฟกัน” รักจังจับไหล่เมเม่หมุนกลับหลังเดินไปเข้าคิวต่อจากวัยรุ่นที่ยืนตื่นเต้นอย่างออกนอกหน้า เมเม่ดึงเสื้อสีขาวที่พาดไว้บนไหล่มาถือไว้ในมือมองคิวที่ยาวเหยียดอย่างเหนื่อยหน่าย รักจังหรี่ตามองบนเวทีที่อยู่ห่างออกไปมองชายหนุ่มหน้าตาดีหกคนนั่งทักทายแฟนคลับเรียงคนอย่างเป็นกันเองทำให้แฟนคลับมากหน้าหลายตาคลั่งไคล้มากขึ้นกว่าเดิม แถวเริ่มขยับเลื่อนเข้าไปทีละนิดพร้อมเสียงกรี๊ดเสียงหัวเราะทักทายแหย่เล่นระหว่างศิลปินกับแฟนคลับ รักจังมองไปทางฝั่งทางลงสังเกตสีหน้าของแฟนคลับที่ก้าวลงจากเวทีอย่างปลื้มอกปลื้มใจ“แกเก็บประสบการณ์หรือไง ยืนยิ้มคนเดียวบ้าเปล่าไหนบอกไม่ได้ชอบแบบเอ็กซ์คลูซีฟไง” เมเม่เลิกคิ้วมองหน้ารักจังที่ขมวดคิ้วกอดอกตอบกลับ“ฉันเพิ่งรู้ว่าการที่ชอบหรือปลื้มใครจะทำให้มีความสุขได้ ดูสีหน้าแต่ละคนดิยังกับเจอเทพบุตรลงมาประทานเงินร้อยล้าน ยิ้มหน้าบานกันจนหุบไม่ลง”

บรืนนรักจังเบิ้ลรถในขณะที่จอดอยู่หน้าโฮมออฟฟิศก่อนจะมีเสียงด่าดังมาจากระเบียงด้านบนสุด เธอลงจากรถด้วยความยียวนเงยหน้ามองภัคยืนชี้หน้าอยู่ในชุดนอนบางเบาที่ระเบียงห้อง เธอยกมือส่งจูบให้ผู้เป็นแม่ก่อนเอื้อมมือเปิดประตูรถเบาะหลังหยิบของกินตามคำสั่งออกจากรถแล้วเดินเข้าไปด้านในเห็นองศากระโดดเชือกเหงื่อตก รักจังเดินเอาของไปเก็บในตู้เย็นแล้วเดินออกมาดูนาฬิกาบ่งบอกเวลาในยามดึก“ออกกำลังปานนี้เนี้ยนะ เกลือแร่ไหม” รักจังยืนมององศากระโดดหมุนไปมาก่อนหยุดลง“วันนี้กินไปเยอะเผาผลาญหน่อย แล้วนี่ไปไหนมากลับดึกดื่น”“ไปงานมีตติ้งมา” รักจังตอบเสียงเรียบเดินอ้อมไปขึ้นบันได“เดี๋ยวๆๆ มีตติ้งไหน” องศาเข้ามาดักทางขวางหน้ารักจังด้วยความสงสัย“มีตติ้ง