Alle Kapitel von พิศวาสรักเด็กหมอ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 2/4]: Kapitel 101 – Kapitel 110

"อย่า..อย่าทรมานหนูสิ" แก้มใสพยายามแค่นเสียงออกมาเป็นคำพูด ส่งสายตาหวานฉ่ำไปให้หน้าหล่อเบื้องหน้าอ้อนวอนคนใจร้ายที่ตอนนี้ยังคงแช่นิ้วอยู่ในรูแคบของเธอ "ขอพี่สิครับคนดี" หมอชวิณจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น กระตุกยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก หมุนควงสองนิ้วในร่องเปียกเป็นวงกลม ตั้งใจปลุกความกระสันของหญิงให้เพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว "อยาก..หนูอยาก พี่วิณทำให้หน่อย อื้อ.." แก้มใสร้องขอเสียงกระเส่าอย่างจำใจ ออกแรงดึงคนตัวโตเข้ามาให้แนบชิดกับเนินอกนุ่มยิ่งขึ้น จิกเล็บลงบนไหล่หนาระบายความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นไปทั่วช่องรักกลางกาย เผยอปากค้างพ่นลมหายใจอุ่นเข้าออกถี่ ๆ อยู่กับซอกคอหนา ยันเท้าลงไปยังพื้นที่นอนนุ่มยกสะโพกเข้าใส่ฝ่ามือใหญ่ที่กอบกุมอยู่ที่เนินเนื้ออูมโดยที่สองนิ้วยาวยังคงขยับเนิบนาบอยู่ในโพรงรักแคบสร้างความทรมานให้เธอไม่หยุดหย่อน ความปวดหนึบที่ปากทางรักนั้นช่างทรมานมากเสียจนใบหน้าสวยต้องแสดงอาการออกทางสีหน้าโดยการขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันอย่างน่าสงสาร "มันต้องอย่างนี้สิถึงจะน่ารัก" พูดจบหมอชวิณกระตุกข้อมือใหญ่กระแทกสองนิ้วยาวเข้าออกร่องเปียกรัวเร็ว ยอมปล่อยตัวหนาลงไปให้คนตัวเล็กกอดรัดแน่น ยิ

"อ๊ะ! อย่าดูดแรงสิ" แก้มใสพยายามห่อไหล่ดึงยอดถันแข็งหนีปากร้ายของคนตัวโตแต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะด้านหลังมีมือใหญ่ดันให้เธอแอ่นอกป้อนยอดไตใส่ปากร้อนของเขาอยู่ "งั้นหนูก็กระแทกลงมาแรง ๆ สิ พี่อยากแตกแล้ว" หมอชวิณถอนริมฝีปากออกจากการครอบครองความนุ่มตรงหน้า พูดพึมพำเสียงแหบพร่าอยู่บนยอดอกอวบ สิ้นสุดคำพูดก็ใช้ลิ้นสากตวัดวนรอบไตแข็ง ดูดกลืนความหอมหวานของเนื้ออกอิ่มขณะที่สองมือหนาเลื่อนลงไปหาสะโพกกอบกุมบีบขยำแก้มก้นเด้งของหญิงสาวอย่างเมามันในอารมณ์ เกร็งสะโพกสวนขึ้นในตอนที่ร่างบางทิ้งตัวลงมาครอบครองตัวตนใหญ่กลางกาย "อ๊า! มะ..มันเข้าลึก อย่าขยับสิ อื้อ!" เสียงหวานครางเสียงกระเส่า โหย่งสะโพกขึ้นหนีแก่นกายแข็งที่ยังคงกระทุ้งเข้าใส่ร่องนุ่มไม่หยุด วางหน้าผากที่ไหล่หนาหลุบตาลงมองยังจุดเชื่อมต่อก็พบว่าหน้าท้องแกร่งนั้นเปียกเยิ้มไปด้วยน้ำหล่อลื่นสีใสที่ร่างกายเธอปล่อยออกไป ลมหายใจสะดุดทุกครั้งที่ลำท่อนพุ่งเข้ามาในตัวเธอหมดลำ "ถ้าหนูไม่ทำพี่กระแทกเอง ซี้ด! รัดแน่นฉิบ!" หมอชวิณสบถออกมาอย่างสุดจะทนเมื่อใกล้ถึงฝั่งฝันเต็มที รีบเลื่อนสองมือใหญ่มาที่เอวคอดแล้วจับไว้ให้มั่น เร่งจังหวะออกแรงส่งสะโพกก

"หนู ตื่นได้แล้ว" เสียงคุ้นหูแว่วมาเข้าโสตประสาทของแก้มใส แรงเขย่าแผ่วเบาที่ไหล่เล็กเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้วงความฝัน "อือ" แก้มใสส่งเสียงในลำคอขณะที่ขยับร่างเปลือยออกจากอ้อมกอดของคนร่วมเตียง แต่แล้วเธอก็ต้องนิ่วหน้าขมวดคิ้วเพราะอาการปวดเมื่อยที่กระจายไปทั่วตัวสาเหตุมาจากการทำกิจกรรมสร้างความสุขของคนตัวโตในค่ำคืนที่ผ่านมา "เช้าแล้วครับ" เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเอ่ยขึ้นเหนือศีรษะเล็ก ร่างใหญ่ตะแคงลำตัวมาทางหญิงสาวตัวนุ่ม ยันศอกไปยังพื้นที่นอนแล้ววางศีรษะใหญ่ไว้บนฝ่ามือ หลุบสายตาคมลงมองใบหน้าเล็กที่กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่เบื้องหน้า ใช้นิ้วยาวช่วยเกลี่ยไรผมอ่อนออกจากกรอบหน้าเธอให้อย่างทะนุถนอมนุ่มนวล ท่าทางของเขาช่างอ่อนโยนผิดกับเมื่อคืนที่เร่าร้อนดุดันราวฟ้ากับเหว "หนูเมื่อยตัวจัง กี่โมงแล้วคะ?" แก้มใสเงยหน้าขึ้นถาม แล้วเธอก็ต้องหน้าร้อนวูบเมื่อพบว่าสายตาของคู่สนทนาไม่ได้จับจ้องอยู่ที่หน้าเธอ แต่หากว่ามองต่ำลงไปบริเวณเนินอกที่มีชายผ้าห่มปิดอกอวบอิ่มเพียงหมิ่นเหม่ "รอยปานสวยจัง" หมอชวิณไม่ได้ตอบคำถามของหญิงสาว เขาเอ่ยพลางยกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจในฝีมือตนเองที่ทำให้ก้อนเน

ณ บ้านหลังใหญ่สุดหรูของนายแพทย์ชรัญ เมื่อรถคันใหญ่สีขาวของหมอชวิณแล่นมาจอดสนิทที่ลานกว้างหน้าบ้านแล้ว แก้มใสก็เปิดประตูลงมาจากรถในช่วงเวลาพร้อม ๆ กับหมอหนุ่ม ก่อนที่เธอจะมุ่งหน้าไปยังประตูบานใหญ่เพื่อมุ่งสู่ตัวบ้าน สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นน้องชายของเธอที่สวนหย่อมข้างบ้านซึ่งมีดวงไฟเปิดไว้ให้มีแสงสว่างเพียงพอที่จะไม่ให้ดูวังเวง เด็กชายนั่งที่โต๊ะหินอ่อนกำลังเล่นกับลูกสุนัขขนปุยสีน้ำตาลอ่อนสองตัว หนึ่งในสองตัวนั้นกำลังใช้ฟันขึ้นใหม่ไล่งับนิ้วเท้าของกายเพราะอาการคันเหงือกของมัน ซึ่งทำให้เด็กชายต้องยกเท้าเล็กหนีลูกสุนัขแสนซนนั้น เสียงหัวเราะคิกคักผสมกับเสียงคำรามเล็ก ๆ ของลูกสุนัขทำเอาแก้มใสต้องหลุดหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู "ทำไมมานั่งเล่นคนเดียวล่ะ?" แก้มใสถามขึ้นเมื่อเดินไปถึงตัวน้องชาย ลูกสุนัขเมื่อเห็นผู้มาใหม่จึงแยกตัวมาหาหญิงสาว ทำให้ร่างบางต้องทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ลูบขนนุ่มมือนั้นเบามือ "หนูมานั่งรอพี่ฮะ แล้วหมาก็วิ่งมาเล่นกับหนู หมาน่ารักจังเลยพี่แก้มใส" กายตอบผู้เป็นพี่เสียงร่าเริงขณะที่ยังยกเท้าเล็กหลบหลีกลูกสุนัขไม่หยุด "เข้าข้างในกันเถอะ เดี๋ยวเราต้องไปล้างมือก่อนกินข้าวนะ"

สองวันต่อมา เลิกงาน แก้มใสก็มายังโรงพยาบาลของหมอชวิณตามปกติเพื่อที่จะกลับบ้านพร้อมกับเขา แต่เธอไม่ได้นั่งรอยังห้องโถงด้านล่างเหมือนดังเมื่อก่อนแล้วเพราะหมอหนุ่มนั้นได้บังคับให้เธอขึ้นไปนั่งรอที่ห้องทำงาน เขาไม่ปลื้มเท่าไรถ้าหากมีชายใดมาส่งสายตาหยาดเยิ้มใส่แฟนสาวตัวเอง "รอพี่นานไหม?" หมอชวิณเอ่ยถามทันทีที่ร่างใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน การประชุมที่ติดพันทำให้เขาล่าช้าไปกว่าปกติประมาณหนึ่งชั่วโมง ตอนนี้หมอหนุ่มไม่ค่อยได้ทำการตรวจหรือผ่าตัดคนไข้แล้ว แต่หากกำลังศึกษาการบริหารโรงพยาบาลเพื่อที่จะรับช่วงต่อจากนายแพทย์ชรัญ จึงต้องเข้าร่วมประชุมกับเหล่าผู้บริหารพร้อมผู้เป็นพ่อทุกครั้งที่มีการเรียกประชุม "พี่วิณติดงานนี่คะ ทำไงได้" แก้มใสที่นั่งอยู่บนโซฟารับแขกเงยหน้าละสายตาออกจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ถืออยู่ตอบหมอหนุ่ม "หิวไหมครับ?" หมอชวิณถามขณะที่กำลังถอดเสื้อกาวน์ออกจากตัวจนเหลือแต่เสื้อเชิ้ตสีกรมท่าบนตัวซึ่งช่วยขับให้ผิวขาวของเขาเด่นสะดุดตายิ่งขึ้น ดวงตาสวยมองตามมือใหญ่ที่กำลังปลดเนคไทออกจากนั้นก็แกะกระดุมลงมาสามเม็ดเพื่อมอบความสบายตัวให้ตนเอง เผยให้เห็นแผงอกที่แน่นไปด้วยมัดกล้ามวอบ