พิศวาสรักเด็กหมอ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 2/4]의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้ช่วยสาวสวยของภูริชก็หลบมานั่งนวดขายังโต๊ะที่ว่างเพราะอาการปวดเมื่อยเนื่องจากที่ต้องยืนอยู่บนรองเท้าส้นสูงเป็นเวลานาน หลังจากที่เธอลงจากเวทีแล้ว เธอก็ยังต้องยืนอยู่ข้าง ๆ เจ้านายหนุ่มเพื่อคอยช่วยบอกข้อมูลและบันทึกข้อมูลใหม่ของลูกค้าระดับวีไอพีลงในไอแพดเครื่องใหญ่ที่อยู่ในมือ เมื่อเธอเห็นว่าภูริชไม่ได้สนทนากับผู้ใดแล้วเธอจึงได้แยกมานั่งพัก "ทานอะไรบ้างหรือยังคะเนี่ย?" แก้มใสที่เดินไปตักอาหารเพิ่มเอ่ยทักผู้ช่วยของภูริช ก่อนจะหย่อนสะโพกลงนั่งเก้าอี้ตัวที่ว่างโดยเธอไม่ได้กลับไปหากลุ่มหนุ่ม ๆ ที่ดื่มกินอยู่อีกโต๊ะ "นั่นสิคะ ไม่เห็นคุณทานอะไรเลย" แป้งหอมที่เดินตามหลังแก้มใสพูดขึ้นบ้าง วางจานที่มีอาหารอยู่เต็มจานยังโต๊ะแล้วนั่งลงยังที่นั่งถัดไปจากเพื่อนตนเอง "ทานบ้างนิดหน่อยแล้วค่ะ" ผู้ช่วยของภูริชตอบสองสาว พร้อมทั้งยิ้มขอบคุณในความมีน้ำใจของทั้งสอง "ว่าแต่คุณชื่ออะไรคะจะได้เรียกถูก เราน่าจะอายุใกล้เคียงกันนะคะ" แป้งหอมเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ไม่เสียหายที่จะทำความรู้จักกับผู้ช่วยของเพื่อนสามี เพราะต่อไปเธอและเสี่ยภาคินทร์คงได้มาพักผ่อนยังสถานที่นี้บ่อยขึ้นและต้องเจอกั

ในช่วงสายของอีกวัน"อื้อ.." เสียงครางพร้อมกับท่าบิดขี้เกียจของแก้มใสทำให้หมอชวิณที่นอนกอดร่างนุ่มอยู่ต้องรู้สึกตัวตื่น แต่แทนที่จะคลายวงแขนเขากลับกระชับแรงกอดรัดแรงกว่าเดิม ซุกใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาที่ซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาว ตวัดขายาวขึ้นมาทับยังขาเรียวเต็มที่จนเธอรู้สึกถึงแรงกดทับ "เช้าแล้วค่ะ" แก้มใสพูดขึ้นแต่ก็ซุกตัวเข้าหาแผงอกกว้างเพื่อต้องการหาความอบอุ่นจากร่างกายเขา "ขอนอนต่ออีกหน่อย" หมอชวิณเอ่ยโดยยังไม่ได้เปิดเปลือกตาขึ้นเหมือนกับคนง่วงนอนเสียเต็มประดา แต่ว่าฝ่ามือใหญ่กลับเคลื่อนมือมายังอกอวบที่ไร้บราเซียร์ห่อหุ้ม นวดคลึงจนตุ่มเล็กยอดถันแข็งสู้มือเขา "ก็นอนไปสิคะ แล้วเอามือนวดหน้าอกหนูทำไม?" แก้มใสพูดขึ้นพร้อมกับจับข้อมือใหญ่แล้วยกออกไปให้พ้นก้อนเนื้ออกใหญ่ของตัวเอง "เผื่อหนูจะให้พี่กินตอนเช้าไง" หมอหนุ่มพูดขึ้นแล้วกระตุกยิ้มที่ริมฝีปากอย่างคนเจ้าเล่ห์ แล้วนั่นก็ทำให้เขาโดนฝ่ามือน้อยตีไปที่ต้นแขนไม่แรงนัก "เมื่อวานไม่พอหรือไงคะ ทำไปตั้งสองรอบแล้วนะ" แก้มใสตวัดสายตาค้อนให้คนที่นอนทำหน้าทะเล้นใส่เธอ รีบคว้ามือใหญ่ที่ทำท่าจะวนมาหาหน้าอกหน้าใจของเธออีกรอบ "นาน ๆ ทีจะได้นอนกอดเ

"ทำไมพวกมึงออกมาช้ากันจังวะ?" ธันวาพูดขึ้นเมื่อเห็นหมอชวิณกับเสี่ยภาคินทร์ออกมาจากด้านใน เขาและภูริชนั่งเล่นอยู่บนเก้าอี้ชายหาด เอนกายรับลมทะเลเป็นการผ่อนคลายอารมณ์ไปในตัว ดวงตาคมภายใต้แว่นกันแดดสีดำก็สอดส่องมองดูสาว ๆ ในชุดว่ายน้ำที่เดินผ่านไปมาเป็นอาหารตา "ข้างในมันเย็นดี ตรงนี้มันร้อน" หมอชวิณเอ่ยพลางทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ชายหาดตัวที่ว่าง ถ้าหากว่าแฟนสาวไม่ออกมาเล่นน้ำเขาคงไม่ออกมา แสงแดดที่ร้อนระอุบวกกับลมทะเลทำให้เขาเหนียวตัวจนรู้สึกรำคาญ เสี่ยภาคินทร์ที่เดินตามหลังหมอหนุ่มมาก็นั่งลงยังเก้าอี้อีกตัวถัดจากเพื่อน "กลัวแต่ร้อนแล้วมึงไม่กลัวผู้ชายมองหุ่นขาว ๆ เมียพวกมึงหรือไง" ธันวาพูดขึ้นด้วยความหมั่นไส้ในความเจ้าสำอางของเพื่อน "ทำไมวะ? พวกนั้นจะเห็นได้ไง?" หมอหนุ่มเอ่ยถามธันวา ก็แฟนเขานั้นใส่ชุดปกปิดร่างกายแบบนั้นจะมาเห็นได้อย่างไร อย่างมากก็เห็นเพียงเรียวขาที่พ้นขอบขาของกางเกงขาสั้น แต่แค่นั้นก็ไม่ทำให้เขาต้องเป็นห่วง "หึหึ มึงไม่รู้ล่ะสิว่าเมียมึงใส่ชุดอะไรลงเล่นน้ำ" ธันวาหัวเราะในลำคอพลางพยักหน้าไปทิศทางที่กลุ่มสามสาวเล่นน้ำกันอยู่ ซึ่งทั้งหมอชวิณและเสี่ยภาคินทร์ไม่ได้สังเกตเ

แกรก! ใช้เวลาไม่นานหมอชวิณก็พาแฟนสาวขึ้นมาถึงยังห้องพักและจัดการเปิดประตูอย่างเร่งรีบในขณะที่มือใหญ่ยังคงจับที่ข้อมือเล็กมาตลอดทาง "หนูไปอาบน้ำก่อนนะคะ" แก้มใสเอ่ยบอกกับหมอหนุ่มในตอนที่เขาจับโซ่เส้นเล็กที่ติดอยู่กับขอบประตูเพื่อที่จะนำมาเกี่ยวกับตะขอเกี่ยวบานประตู ทำให้เธอที่ออกแรงดึงที่แขนเพียงนิดก็สามารถให้ข้อมือให้หลุดออกจากอุ้งมือใหญ่ของเขาได้ ร่างบางรีบเดินเข้าไปด้านใน จุดหมายคือห้องน้ำใหญ่เพราะรู้สึกเหนียวตัวเต็มทีเนื่องมาจากน้ำทะเลที่อยู่บนเนื้อตัวเริ่มแห้งสนิท แต่เธอก็ต้องใจหายวูบเมื่อจู่ ๆ ตัวเธอก็ลอยสูงขึ้นเหนือพื้นโดยฝีมือของคนด้านหลังที่เมื่อครู่กำลังจัดการล็อกประตูห้องอยู่เมื่อครู่ "อ๊ะ! พี่วิณจะทำอะไรคะ?" แก้มใสที่ถูกหมอหนุ่มจับตัวเธอขึ้นพาดบ่าเอ่ยถาม ยันมือไปที่แผ่นหลังแข็งของเขาเพื่อดันไว้ไม่ให้ศีรษะเธอห้อยลงไปด้านล่างป้องกันไม่ให้เลือดลงศีรษะ "พี่จะอาบด้วย" หมอหนุ่มตอบเสียงเครียด ใช้มือข้างที่ว่างไล่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองจนหมดแถว สาบเสื้อจึงแยกตัวออกจากกันโดยปริยาย ทำให้เขาที่ก้มมองด้านล่างเห็นสิ่งแข็งเป็นลำกลางลำตัวได้อย่างชัดเจน ไม่คิดว่าจะรู้สึกทรมานไ

"อ๊ะ อ๊ะ อ๊า!" ในเมื่อไม่สามารถห้ามความรุนแรงของสะโพกแกร่งได้ แก้มใสจึงได้แค่แหงนหน้าอ้าปากค้างส่งเสียงครางกระเส่า ยอมจำนนต่อการลงโทษที่หมอหนุ่มมอบให้ แรงกระทุ้งของลำท่อนแข็งที่แสนรุนแรงทำให้แผ่นหลังเสียดสีกับผนังแข็งจนเธอรู้สึกเจ็บแสบ แต่แล้วความเสียวกระสันในช่องทางรักก็ดึงความรู้สึกนั้นมาไว้กลางตัว เส้นเลือดขรุขระที่ขดตัวอยู่รอบแก่นกายยักษ์ครูดเข้าออกที่ผนังนุ่มทำเอาเธอเสียวซ่านไปทั้งโพรงรัก จิกเล็บลงไปยังผิวแข็งบริเวณไหล่กว้างระบายความกระสันในอารมณ์ที่เพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ปุ่มเนื้อภายในโพรงรักกระตุกตัวถี่ยิบพร้อมกับความปวดหนึบที่ปากทางรักเมื่อต้องการการปลดปล่อยอารมณ์สวาท "ตอดแรงขนาดนี้ใกล้แล้วสิ" หมอหนุ่มพูดเสียงทุ้มต่ำ หลุบสายตาคมสบกับสายตาหวานฉ่ำของคนในวงแขน ใบหน้าสวยเหยเกที่เกิดจากการปรนเปรอของตัวเองทำให้หมอหนุ่มรู้สึกพึงพอใจ เหมือนกับว่าเขานั้นเป็นคนโรคจิตเมื่อเห็นคนตัวเล็กทรมานเพราะการกระทำของตัวเอง ยิ่งเห็นได้ยินเสียงครวญครางเสียงหวานของเธอเหมือนยิ่งทำให้เขาได้ใจเร่งสะบัดความเป็นชายอันใหญ่โตเข้าใส่ร่องนุ่มเปียกเยิ้มแรงกว่าเดิม แรงบีบรัดของรูรักเธอก็ทำให้เขาทรมานไม่แพ้เธอเหม