Alle Kapitel von พิศวาสรักเด็กหมอ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 2/4]: Kapitel 91 – Kapitel 100

วันรุ่งขึ้น เมื่อจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายการรักษาตัวของกายเรียบร้อยแล้ว หมอชวิณก็ได้พาแก้มใสและน้องชายของเธอมายังบ้านหลังใหญ่ของตัวเอง และเมื่อมาถึงก็พบว่าคุณพิมลภาผู้เป็นแม่ของหมอหนุ่มนำคนงานมารอที่บ้านของเขาเรียบร้อยแล้ว "มากันแล้วเหรอลูก?" คุณพิมลภาเอ่ยทักสองหนุ่มสาวทันที่ทั้งคู่เดินเข้ามาในตัวบ้านพร้อมกับเด็กชายตัวผอมที่อยู่ข้าง ๆ แก้มใส "สวัสดีค่ะคุณแม่" แก้มใสรีบยกมือไหว้ผู้ที่อาวุโสกว่า พร้อมทั้งสะกิดให้กายสวัสดีพร้อมเธอด้วย "สวัสดีจ้ะ นี่น่ะเหรอน้องชายหนู น่าตาน่าเอ็นดูเสียจริง" คุณพิมลภาพินิจพิจารณาเด็กชายซึ่งมีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับพี่สาว เสียอย่างเดียวที่ดูผอมไปหน่อยเพราะอาการป่วยของเจ้าตัว ถ้ามีน้ำมีนวลขึ้นกว่านี้จะดีไม่น้อย "ชื่อกายค่ะคุณแม่" แก้มใสแนะนำเสียงสดใส รู้สึกดีใจที่มารดาของหมอชวิณเอ็นดูน้องชายตัวเองด้วย "กายไปนั่งเล่นกับแม่ไป เดี๋ยวให้พี่สาวไปจัดของนะ" คุณพิมลภาเดินมาโอบไหล่น้อยของเด็กชายแล้วพาไปนั่งยังห้องนั่งเล่น ชวนกันคุยจนเกิดความสนิทสนม เสียงหัวเราะของหญิงวัยกลางคนและเสียงเด็กชายดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ทำให้คนในบ้านพลอยยิ้มตามไปด้วย เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่ง

หลายวันต่อมา หลังเลิกงาน แก้มใสได้มานั่งรอหมอชวิณที่ห้องโถงด้านล่างของโรงพยาบาลเหมือนดังทุก ๆ วันเพื่อรอกลับบ้านพร้อมกับหมอหนุ่ม เพราะหมู่บ้านสุดหรูราคาหลายสิบล้านของเขานั้นไม่มีรถโดยสารผ่าน ถ้าหากจะเดินทางกลับเองก็ต้องนั่งแท็กซี่ซึ่งจะสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุและหมอชวิณคงไม่มีทางให้เธอใช้บริการแท็กซี่ในเวลากลางคืนแน่ หวั่นว่าจะเกิดเหตุการณ์น่าสะเทือนใจตามที่เป็นข่าวที่ยินเป็นประจำ หญิงสาวหน้าหวานหุ่นดีที่นั่งเล่นแอปพลิเคชั่นเฟซบุ๊กในโทรศัพท์มือถือเป็นภาพที่ดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมา อกอวบใหญ่ที่พุ่งดันเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเล็กพอดีตัวช่างสะดุดสายของเพศตรงข้าม ยกทรงสีดำที่มองเห็นลาง ๆ ที่ซ่อนอยู่ภายในร่มผ้าช่วยเพิ่มความเซ็กซี่ให้หญิงสาวขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว เรียวขาขาวเนียนที่พ้นออกมาจากชายกระโปรงที่ร่นขึ้นไปถึงครึ่งขาอ่อนและสีดำของกระโปรงที่เธอสวมยิ่งขับให้ตรงส่วนนั้นน่ามองยิ่งขึ้น ถึงแม้ว่าจะมีกระเป๋าสะพายใบเล็กปิดบังช่างว่างกลางหว่างขาก็ไม่อาจบิดปังความขาวกระจ่างได้ ร่างสูงของหมอชวิณชะงักทันทีที่เดินพ้นออกมาจากลิฟต์โดยสารเมื่อเห็นชายสองคนที่นั่งอยู่ไม่ห่างจากหญิงคนรักกำลังมองด้วยสายต

"พี่ก็หนาว อยากหาความร้อนให้ตัวเองเสียหน่อย" "มะ..ไม่เอานะคะ หนูไม่ทำในนี้นะ" แก้มใสกระเถิบหนีไปข้างหลัง ดวงตากลมมองไปด้านนอกรถสลับกับคนหน้าหล่อที่กำลังคุกคามเธออยู่อย่างตื่นตะหนก ถึงบริเวณที่จอดรถจะเป็นทางเข้าหมู่บ้านหรู นาน ๆ ทีจะมีรถราผ่านสักคัน แต่เธอก็ใจเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่มีแสงไฟจากไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามา "แต่พี่อยากทำ พี่ชอบความตื่นเต้นนะ" หมอชวิณกระตุกยิ้มขึ้นอย่างร้ายกาจ ยืดตัวขึ้นนั่งตัวตรงใช้มือใหญ่ไล่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตนเองโดยที่สายตาคมจับจ้องไปยังคนใต้ล่างที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่กไม่วางตา "ค่อย..ค่อยกลับไปทำที่บ้านนะคะ" แก้มใสพูดเสียงตะกุกตะกักในตอนที่กระดุมเสื้อเชิ้ตของหมอหนุ่มถูกปลดออกจนหมดแถวเผยให้เห็นกล้ามเนื้ออกแน่น แม้ว่าจะเห็นเพียงแค่พอสลัว ๆ แต่ก็ทำให้เธอหายใจติดขัดได้เมื่อคิดว่าส่วนแข็งแรงนั้นมาบดเบียดอยู่บนตัวเธอ "อึก" แก้มใสเสียววูบในช่องท้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองยามดวงตาคู่สวยมองตามมือใหญ่ของคนด้านบนที่กำลังปลดหัวเข็มขัดและตะขอกางเกงอย่างเร่งรีบ เธอกำที่คอเสื้อตัวเองแน่นเพื่อป้องกันการบุกรุกจากคนด้านบนโดยลืมนึกถึงด้านล่าง ที่ตอนนี้ชายกระโปรงได้ร่นขึ

"อ๊า! บะ..เบาหน่อย หนูจุก" แก้มใสอ้าปากร้องเมื่อผนังมดลูกโดนปลายนุ่มหัวเห็ดกระทุ้งเข้าอย่างจัง ร่างบางตั้งท่าจะคลานเขยิบหนีไปข้างหน้าแต่ก็โดนมือแกร่งคว้าที่เอวคอดเสียก่อน เธอจึงได้แต่จิกเล็บลงบนพื้นหนังสีดำจนเป็นรอยเล็บระบายความจุกเสียดปนเสียวซ่านในโพรงรักซึ่งเกิดขึ้นทุก ๆ ครั้งที่คนตัวโตอัดความใหญ่โตเข้าใส่ "น่าเอาขนาดนี้จะให้เบาได้ยังไง อ่า เสียวฉิบ!" หมอชวิณพูดด้วยน้ำเสียงหอบกระเส่า เอื้อมมือไปดึงเสื้อเชิ้ตพร้อมกับบราเซียร์สีดำให้หลุดออกจากร่างบางทางศีรษะเล็กโดยไม่ยอมเสียเวลาปลดกระดุมเสื้อของเธอให้ยุ่งยาก ขณะที่สะโพกแกร่งยังคงทำหน้าที่บำเรอความเสียวซ่าบซ่านให้ตัวเองและคนด้านหน้าไม่หยุดหย่อน "พะ..พี่วิณ จะ..จุก หนูเสียว" แก้มใสถึงกับพูดจาจับใจความไม่ได้เมื่อแรงกระแทกที่คนตัวโตถาโถมเข้านั้นไม่ปรานีจุดบอบบางของเธอเลยสักนิด ความเสียวกระสันปนจุกเสียดในช่องท้องทำเอาเธอถึงกับหมดเรี่ยวแรง แขนเรียวที่ยันช่วงบนเริ่มทรงตัวไว้ไม่อยู่ เธอจึงค่อยทรุดตัวลงไปหมอบเอาแก้มแนบกับผิวหนังเย็นของพื้นเบาะรถ ปล่อยให้สะโพกกลมยกสูงโดยมีมือใหญ่ช่วยประคองรองรับความรุนแรงที่อัดแรงกระแทกเข้าใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อหมอชวิณขับรถมาจอดยังที่จอดรถเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงเร่งวาดขายาวลงจากรถแล้วรีบเดินไปด้านหลังเพื่อประตูรถซึ่งมีคนตัวเล็กนั่งอยู่ที่ห้องโดยสารตอนหลังอย่างเอาอกเอาใจเธอ ร่างใหญ่ก้มตัวมุดลงไปด้านในหยิบเสื้อกาวน์และกระเป๋าสะพายของแก้มใสที่วางใกล้ ๆ สะโพกกลมมาถือไว้เองเพื่อที่จะให้หญิงสาวได้เดินคล่องตัวขึ้น "เดินไหวไหม?" หมอหนุ่มยื่นมือใหญ่ไปให้เพื่อให้เธอได้จับพยุงตัว น้ำเสียงที่เอ่ยถามเต็มไปด้วยความสดใสอย่างคนที่สบายอารมณ์สุด ๆ แล้วใครจะไม่ร่าเริงบ้างล่ะก็ในเมื่อเพิ่งได้ปลดปล่อยไปสด ๆ ร้อน ๆ "ไม่ต้องมายิ้มเลยนะ" แก้มใสส่งเสียงแหวใส่พลางตวัดสายตาค้อนให้คนตัวใหญ่ที่ยืนยิ้มกริ่มรออยู่ข้างรถด้วยความรู้สึกที่นึกหมั่นไส้เขาในที แต่เมื่อเธอขยับตัวก็ต้องขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันเพราะอาการขัดที่จุดบอบบาง เขาทำเธอระบมอีกแล้ว หญิงสาวได้แต่นึกในใจพ่นลมหายใจออกแผ่วเบา ก่อนที่จะค่อย ๆ กระเถิบสะโพกมายังริมเบาะนั่งเพื่อที่จะลงจากรถ โดยมีมือแกร่งคอยช่วยจับที่ต้นแขนเป็นการช่วยประคองตัวให้เธอ สองหนุ่มสาวเดินคู่เคียงกันเข้าไปในบ้าน ทันทีที่ร่างบางของแก้มใสเดินเข้ามาปรากฏสู่สายตาของกายซึ่งเด็กชายกำลังนั่