พิศวาสรักเด็กหมอ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 2/4] のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

แก้มใสใช้เวลาไม่นานในการอาบน้ำและแต่งตัวเพราะต้องทำเวลาเผื่อไว้ในการรับประทานอาหารเช้า ร่างบางเดินออกจากห้องนอนในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ในแบบที่เธอชอบใส่เป็นประจำเพราะสะดวกในการเดินทางสำหรับการแย่งชิงกับผู้คนในการขึ้นรถโดยสารประจำทาง "พี่ทอดไข่ดาวให้ จะได้ฟื้นฟูพลังที่หายไป" หมอหนุ่มวางจานอาหารไว้ตรงหน้าคนตัวเล็กที่นั่งลงประจำตำแหน่งเรียบร้อย ในจานประกอบด้วยไข่ดาวที่สุกเล็กน้อยมองเห็นสีเหลืองเข้มของไข่แดงอยู่ตรงกลางเนื้อไข่สีขาวซึ่งกำลังเด้งดึ๋งเพราะมีน้ำเหลวบรรจุอยู่ ข้างไข่ดาวมีเบคอนกับไส้กรอกที่มีควันโพยพุ่งออกมาบ่งบอกว่าอาหารนั้นเพิ่งเตรียมเสร็จใหม่ ๆ "....." แก้มใสได้แต่ตวัดสายตามองค้อนคนตรงหน้า เป็นเพราะใครกันเธอถึงได้ขาสั่นไม่หยุดแบบนี้ เธอได้คิดในใจแต่ไม่มีเวลายอกย้อนเขาเพราะเวลาเข้างานกระชั้นชิดใกล้เข้ามาเต็มที มือน้อยเอื้อมไปหยิบขวดซอสที่วางอยู่มุมโต๊ะมาปรุงก่อนจะใช้ช้อนตักอาหารเข้าปาก "เดี๋ยววันนี้พี่ไปส่งนะ" หมอชวิณพูดขึ้นขณะที่จึงยกแก้วกาแฟจรดริมฝีปากก่อนเทเข้าปากจนหมดแก้วเป็นขั้นตอนสุดท้าย จากนั้นร่างสูงรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำชำระล้างร่างกายในตอนที่หญิงสาวนั่งรับประทาน

"พี่วิณ" แก้มใสเอ่ยทัก ร่างสูงยืนที่กอดอกใช้ไหล่พิงกำแพงแข็งก่อนหน้า ตอนนี้หมอหนุ่มได้เดินเข้ามาแทรกระหว่างคนทั้งคู่ทำให้หนึ่งหญิงหนึ่งชายต้องขยับตัวออกจากกันอัตโนมัติ "คุณเป็นใคร ทำไมถึงทำตัวเสียมารยาทแบบนี้" พลวัตรชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อมีบุคคลที่สามมาขัดขวางการจีบหญิงของตัวเอง พยายามชะเง้อมองหญิงสาวข้ามไหล่สูงของหมอชวิณ "ใครกันแน่ที่เสียมารยาท แก้มใสเป็นเมียผม ที่คุณมาตามจีบเมียผม คุณไม่ใช่เหรอที่เป็นคนเสียมารยาท" หมอหนุ่มพูดสวนกลับขณะที่ใช้ร่างสูงใหญ่กว่าเอียงบังคนตัวเล็กอย่างหวงแหน ความโมโหไต่ระดับขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อชายตรงหน้าไม่ยอมถอย ทั้ง ๆ ที่เขาบอกความจริงไปแล้วแต่ก็ยังจะส่งสายตาเยิ้มมาให้หญิงสาวที่อยู่เบื้องหลังเขาตลอดเวลา "จริงเหรอครับแก้มใส?" พลวัตรไม่ยอมเชื่อคำพูดชายตัวโต ชายคนนี้อาจจะหมายปองหญิงสวยคนเดียวกับเขาก็ได้ถึงได้พูดจาเป็นหมาหวงก้างอย่างนี้ "ตอบมันสิว่าพี่เป็นผัวหนู หรือว่าจะให้จูบโชว์" หมอหนุ่มที่ความหึงหวงเข้าครอบงำเริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นห้วนขึ้นเรื่อยๆ "ค่ะ พี่วิณเป็นแฟนฉัน..." แก้มใสเอียงตัวโผล่หน้าพูดกับพลวัตรผ่านมาทางต้นแขน

"เสี่ยคะ แป้งหอมเป็นอย่างไรบ้าง แพ้ท้องมากไหมคะ?" แก้มใสชะโงกหน้าข้ามตัวหนาของหมอหนุ่มไปถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเพื่อนสนิทตัวเอง "เพื่อนเธอไม่เป็นอะไร แต่ฉันนี่สิจะตาย คลื่นไส้ไม่หายเสียที" เสี่ยภาคินทร์ตอบหญิงสาว ไม่คิดเลยว่าการแพ้ท้องแทนภรรยาจะทรมานขนาดนี้ "แป้งหอมโชคดีจัง " แก้มใสอมยิ้มพูดขึ้นมา เธอเคยเห็นหญิงตั้งท้องอ่อนหลายคนที่แพ้ท้องแล้วอาเจียนจนหมดเรี่ยวหมดแรง แต่เพื่อนของเธอนั้นไม่เป็นอะไรเลยแต่เป็นสามีของเพื่อนที่แพ้ท้องแทนจนหน้าของเสี่ยหนุ่มซีดเซียวไปหมด "บางทีหนูอาจจะโชคดีเหมือนแป้งหอมก็ได้นะ ลองท้องดูไหม? คืนนี้มาลองทำลูกกันไหม?" หมอชวิณก้มหน้าลง เอ่ยชวนให้หญิงสาวตั้งครรภ์ดื้อ ๆ เลื่อนมือมาจับมือน้อยที่วางไว้อยู่บนหน้าขาตัวเองแล้วลูบไล้ที่หลังมือนุ่มเบา ๆ ส่งสายตากรุ้มกริ่มมาให้แสดงอาการว่าอยากทำรักกับเธอเต็มที "พี่วิณ!" แก้มใสร้องเรียกพร้อมกับใบหน้าที่แดงจัด ไม่คิดว่าเขาจะพูดเรื่องบนเตียงโจ่งแจ้งแบบนี้ "โอ๊ย! แม่งจะหวานไปถึงไหน หมดจากคู่ไอ้เสี่ยแม่งมาเจอคู่ไอ้หมออีก เห็นใจพวกกูที่ยังโสดบ้างสิวะ" ภูริชทนไม่ได้กับท่าทางกระหนุงกระหนิงของเพื่อนจึงได้พูดโพล่งขึ้นมา "พว

เลิกงาน แก้มใสเดินทางมาโรงพยาบาลเพื่อมาหาน้องชายตามปกติ หมอวิโรจน์แจ้งว่าน้องของเธอจะได้ออกจากโรงพยาบาลได้ในวันพรุ่งนี้ เธอจึงได้เตรียมตัวลาหยุดงานไว้เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวเดินมาหยุดที่หน้าประตูลิฟต์ที่เธอเพิ่งกดเรียกไปเมื่อครู่ ขณะที่กำลังยืนรออยู่นั้นก็มีหญิงวัยกลางคนสองคนมาหยุดข้าง ๆ เธอเพื่อที่จะโดยสารลิฟต์เหมือนกัน ในมือของหญิงคนที่ดูอายุมากว่านั้นมีตะกร้าซึ่งบรรจุของเยี่ยมผู้ป่วยใบใหญ่ ดูแล้วน่าจะหนักพอสมควร คนสูงวัยที่ความแข็งแรงของข้อต่อแขนเริ่มสึกหรอไม่สมควรจะเป็นผู้ถือ "ตะกร้าคงจะหนัก ให้หนูช่วยถือนะคะ" แก้มใสขยับเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงไปจับหูหิ้วตะกร้าขณะที่เอ่ยปาก "ไม่เป็นจ้ะ ป้าถือเองได้" หญิงสูงวัยคนนั้นปฏิเสธ "ให้หนูถือให้ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวคุณป้าจะปวดแขนนะคะ" แก้มใสดึงตะกร้าออกจากมือหญิงสูงวัยอย่างนุ่มนวล ซึ่งทำให้หญิงสูงวัยคนนั้นถึงกับฉีกยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นความมีน้ำใจของเด็กรุ่นลูก "ขอบใจมากนะหนู" "ค่ะ ลิฟต์มาแล้ว เชิญคุณป้าก่อนค่ะ" แก้มใช้มือที่ว่างกดปุ่มลิฟต์ไว้เพื่อให้หญิงสูงวัยทั้งสองได้เข้าไปก่อนแล้วเธอจึงเดินตามเข้าไป "คุณป้าจะไปที่ชั้นไหนคะ?" แก้มใสหันไปถา

"หยุดความคิดแบบนั้นเลยนะคะคุณ คุณอยากให้ตาวิณต้องรู้สึกแบบเราเหรอคะ ที่โดนคุณพ่อคุณแม่คุณกีดกัน กว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันมันเจ็บปวดขนาดไหน คุณลืมไปแล้วใช่ไหม?" เป็นคุณพิมลภาที่เป็นคนเอ่ยแย้งสามี เธอก็เป็นหญิงที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าแบบว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้ กว่าจะได้ครองคู่กับสามีก็เล่นเอาทั้งคู่หืดขึ้นคอเพราะโดนกีดกันจากพ่อแม่ฝ่ายชายที่ต้องการให้ลูกชายได้แต่งงานกับหญิงที่มีฐานะเท่าเทียมกัน แต่ด้วยความรักของทั้งคู่จึงทำให้ต้องพยายามให้พ่อแม่ฝ่ายชายเห็นความดีของเธอจึงสามารถเอาชนะพ่อแม่ของสามีได้ "....." คำพูดของภรรยาทำให้นายแพทย์ชรัญถึงกับถอนใจออกมา เขาแค่อยากให้ลูกชายได้คู่ครองที่เหมาะสมกันในด้านฐานะแต่ลืมนึกไปถึงความรู้สึกของลูกว่าจะรู้สึกทรมานแค่ไหนเมื่อไม่ได้ครองคู่กับคนที่รัก เหมือนที่เขาและภรรยาประสบพบเจอมา "แล้วนี่น้องชายเป็นอย่างไรบ้างล่ะ" เมื่อเห็นสามียอมอ่อนข้อลงแล้ว คุณพิมลภาจึงหันกลับมาถามแก้มใส รู้สึกถูกชะตากับเด็กสาวตั้งแต่ที่เธอมาช่วยถือตะกร้าของเยี่ยมแล้ว คนสมัยนี้น้อยคนที่จะคิดแบ่งปันน้ำใจให้กับคนที่ไม่รู้จัก แต่กับสาวหน้าหวานคนนี้กลับตรงเข้ามาช่วยตนเองโดยที่ไม่ต้องเอ่ยข