All Chapters of พิศวาสรักเด็กหมอ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 2/4]: Chapter 61 - Chapter 70

"อ๊า!" แก้มใสส่งเสียงคราง รู้สึกคับตึงที่ช่องทางรักไปหมด เพียงแค่เขาสอดใส่เธอก็ถึงกับหมดเรี่ยวหมดแรงจนต้องวางหน้าผากไปยังแผงอกกว้างตรงหน้าเป็นการประคองตัวพลาง ๆ มือเล็กที่วางอยู่กับท่อนแขนแกร่งจิกเล็บลงไประบายคับแน่นปนเสียวซ่านให้คนตัวใหญ่ได้รับรู้ "อ่า..โคตรแน่นเลยแก้มใส" หมอชวิณเอ่ยเสียงกระเส่า ใช้สองแขนช้อนเข้าใต้ข้อพับเล็กทั้งสองข้างแล้วยกขึ้นสูงเหนือเอวบาง ส่งผลให้ชายกระโปรงร่นขึ้นไปกองอยู่หน้าท้องแบน ปากทางรักอ้าเปิดกว้างรอรับให้ความใหญ่โตเข้าไปได้สะดวก มือใหญ่เคลื่อนลงไปกอบกุมสะโพกผายแล้วดึงเข้าหาแก่นกายที่เขาส่งออกไป หมอหนุ่มกระแทกสะโพกเข้าใส่รุนแรงจนคนตัวเล็กสั่นคลอนอยู่ในอกเขา "อ๊า หมอ บะ..เบาหน่อยสิ" แก้มใสเอ่ยเสียงสั่น ปลายลำท่อนเข้ามากระทุ้งโดนผนังมดลูกจนเธอจุกเสียดแต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านเมื่อรอยหยักของเส้นเลือดขอดครูดเข้าออกที่ผนังโพรงเนื้อ จนร่างกายต้องปล่อยน้ำสีใสออกมาชโลมลำท่อนใหญ่เพื่อลดทอนแรงเสียดสี ร่างบางเกร็งหน้าท้องรับแรงกระแทกสะโพกของคนตัวใหญ่ที่เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาถาโถมเข้าหาร่องเนื้อสีแดงกลางตัวเธอ มือเล็กสองข้างของแก้มใสเลื่อนขึ้นไปจับที่ไหล่

"อื้อ" แก้มใสกัดปากแน่นในตอนที่ท่อนเนื้อแข็งรุกล้ำเข้ามาในตัว ทั้ง ๆ ที่มีน้ำสีขุ่นข้นเป็นสารหล่อลื่นอยู่แล้วแต่เธอก็ยังรู้สึกคับตึงในช่องทางรักอยู่ดี ร่างบางเกร็งหน้าท้องรับลำท่อนที่เข้ามาลึกโดยที่ปลายนุ่มเข้าไปโดนผนังมดลูกจนเธอจุกเสียด เธออ้าปากค้างสูดลมหายใจเข้าออกถี่ ๆ เพื่อให้ร่างกายได้ปรับตัวกับความจุกปนเสียวซ่านที่คนตัวโตเพิ่งมอบให้"อ่า..อย่าเกร็ง มันรัดแน่น" หมอชวิณครางเสียงต่ำพร่าด้วยความเสียวซ่าน ยิ่งเขากระแทกสะโพกเข้าใส่โพรงเนื้อของคนใต้ร่างยิ่งบีบรัดเขาแน่นจนเขาปวดไปทั้งลำ มือหนาจับเรียวขาเนียนขึ้นไปพาดไว้ที่พนักพิงโซฟา มืออีกข้างจับเข่าเล็กดันขึ้นเพื่อเปิดช่องทางให้แก่นกายอวบเข้าไปในตัวเธอได้ลึกยิ่งขึ้น สะโพกที่ขยับเนิบนาบในตอนแรกเร่งจังหวะเร็วขึ้นหนักขึ้นเพื่อมอบความเสียวกระสันให้กับตัวเองและหญิงสาว "อ๊ะ! อ๊ะ! เบา..เบาหน่อย มันจุก..หนูจุก อ๊า!" เสียงหวานร้องครางออกมาเสียงสั่นเพราะจุกแน่นอยู่ในช่องท้องแต่ถึงอย่างนั้นโพรงรักก็ผลิตน้ำเชื่อมสีใสออกมาไม่หยุดเสียงเนื้อกระทบเนื้อปนความเปียกแฉะดังไปทั่วห้องทำงาน มือน้อยไล่ไขว่คว้าหาที่ยึดเกาะยามที่ตัวเธอโดนท่อนเนื้อตอกอัดจนหมอ

"อ๊า! หมอ..หมอ อื้อ!" แรงกระแทกรุนแรงที่ส่งมาจากด้านหลังทำเอาแก้มใสสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เสียงที่เอ่ยออกมานั้นสั่นกระเส่า เธอผวาเข้ากอดพนักนุ่มตรงหน้าแน่นเพื่อเป็นที่พึ่งพิงยามคนตัวโตถาโถมเข้าใส่ "ว่าไงครับ" เสียงทุ้มพร่าของหมอชวิณที่กระซิบอยู่ข้างใบหูเล็กทำเอาเธอถึงกับขนลุกซู่ มือใหญ่รวบผมดำขลับซึ่งกระจายเต็มแผ่นหลังแล้วปัดไปอีกทางเผยให้เห็นผิวขาวเนียนของคนตัวเล็ก จากนั้นหมอหนุ่มจึงก้มหน้าลงไปยังผิวที่ชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อของหญิงสาว ลิ้นร้อนตวัดลากไปบนไหล่บางเพื่อปลุกความตื่นเต้นของคนใต้ร่าง ริมฝีปากบางออกแรงดูดเม้มผิวบางจนเกิดเป็นแดงด้วยความกระสันในอารมณ์ พอ ๆ กับช่วงล่างก็ตอกอัดตามแรงปรารถนาในรสสวาทเช่นกัน "อ๊ะ! อ๊ะ! หนู..หนูเสียว อื้อ!" แก้มใสก้มหน้าแนบแก้มนุ่มของตัวเองลงบนพนักพิงสีดำ ส่งผลให้สะโพกผายยกสูงขึ้นรับแรงกระแทกข้างหลังอย่างเต็มที่ น้ำเมือกสีขาวขุ่นอันเกิดจากน้ำรักของทั้งคู่ที่อยู่ในช่องทางรักไหลออกมาเป็นทางยาวไปตามเรียวขาด้านในของเธอ เปรอะเปื้อนไปทั่วหน้าขาแกร่งยามหมอหนุ่มถาโถมเข้าใส่ "ทำไมหนูถึงได้เอามันอย่างนี้ ซี้ด!" หมอชวิณครางเสียงแตกพร่าที่ข้างใบหูเล็กที่ตอนนี้

สามวันต่อมา เวลา 6.00 น. วันนี้ซึ่งเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ของแก้มใส เธอนั้นสามารถที่จะตื่นสายกว่านี้อีกหน่อยก็ได้ แต่ร่างกายของเธอนั้นกลับเคยชินกับการที่ต้องตื่นเช้าเหมือนกับวันที่ต้องไปทำงาน เธอจึงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลานี้ในทุก ๆ วัน "อื้อ.." เสียงเล็กดังขึ้นเพราะความอึดอัดที่ลำตัว เปลือกตาบางค่อย ๆ เปิดขึ้นเพื่อรับเอาความสว่างเข้ามาในจุดโฟกัสของดวงตา แล้วเธอก็พบว่าร่างใหญ่ของหมอชวิณกำลังก่ายกอดร่างกายของเธออยู่ ท่อนแขนแข็งแรงพาดอยู่ที่หน้าท้องแบน ส่วนท่อนขานั้นก็พาดอยู่ที่ต้นขาของเธอ หนำซ้ำชายกระโปรงชุดนอนก็ถูกเข่าแข็งดันขึ้นไปจนถึงโคนต้นขาอ่อน แก้มใสถึงกับต้องถอนหายใจออกมาแรง ๆ อย่างอ่อนใจ ก็หมอหนุ่มนั้นนอนกอดเธอแบบนี้ทุกคืนราวกับว่าเธอนั้นเป็นตุ๊กตาตัวใหญ่ก็ไม่ปาน มือเล็กค่อย ๆ ยกท่อนแขนใหญ่ขึ้นเพื่อที่จะเอาออกให้พ้นหน้าท้องแบนของตัวเองอย่างแผ่วเบาโดยไม่ให้เป็นการรบกวนการนอนของคนตัวโต "อือ จะกอด" เสียงทุ้มดังขึ้นในลำคอเหมือนเด็กเอาแต่ใจ หมอชวิณบิดแขนออกจากมือนุ่มแล้ววางลงที่เดิม ออกแรงดึงร่างนุ่มนิ่มของหญิงสาวมาติดกับร่างแข็งของตัวเองยิ่งกว่าเดิม "หมอ หนูจะลุก" แก้มใสพู

หลังจากที่หมอชวิณออกไปทำงานแล้ว แก้มใสก็ได้จัดเก็บห้องคอนโดตามที่ตั้งใจไว้ แม้ว่าหมอหนุ่มจะบอกว่าจะให้แม่บ้านเข้ามาดูแลเหมือนตอนที่เขาอยู่คนเดียว แต่เธอก็ปฏิเสธ ก็คอนโดไม่ได้สกปรกอะไรมาก ทำไมถึงต้องจ้างแม่บ้านให้เสียเงินไปเปล่า ๆ ในเมื่องานบ้านมีไม่กี่อย่างเธอนั้นสามารถจัดการด้วยตัวเองได้ ยกเว้นชุดทำงานของหมอชวิณที่ต้องส่งร้านซักรีดตามเดิมเพราะเธอไม่กล้าที่จะไปจับต้องเสื้อผ้าแบรนด์เนมเหล่านั้นได้ เพราะถ้าหากทำพลาดทำเสื้อผ้าเสียหายไปเธอคงเสียดายแย่ เมื่อทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อยแล้ว แก้มใสก็หันมาทำอาหารเพื่อที่จะนำไปรับประทานกับหมอชวิณตามความต้องการของเขา แก้มใสใช้เวลาไม่นานในการบรรจุอาหารลงกล่องเมื่อปรุงเสร็จเรียบร้อย ขณะที่เธอกำลังจะเดินกำลังจะเดินออกจากห้องนอน เสียงโทรศัพท์มือถือก็ได้ดังขึ้นจากกระเป๋าสะพายใบเล็ก เมื่อเธอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นสายเรียกเข้าของหมอชวิณ "ค่ะ หมอ..เอ้ย พี่วิณ" แก้มใสที่รับสายเผลอเรียกสรรพนามเก่าของเขา 'ถ้าต่อไปเรียกพี่ผิดอีก โดนพี่เอาคำละรอบนะครับ' เสียงทุ้มของหมอชวิณดังคาดโทษกลับมา "พี่วิณอ่ะ..." แก้มใสหน้าร้อนวาบเพราะคำพูดของเขา เธอเรียกเขาว่าหมอม