All Chapters of พิศวาสรักเด็กหมอ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 2/4]: Chapter 51 - Chapter 60

"อือ" เสียงครางดังมาจากปากอิ่มของแก้มใสเมื่อเธอเริ่มรู้สึกตัวจากการหลับใหล ร่างบางค่อย ๆ ขยับเนื้อตัวอันแสนปวดเมื่อยของตนเองอย่างเชื่องช้า หญิงสาวยกเรียวขาออกจากการกอดก่ายของต้นขาแกร่งของคนที่นอนร่วมเตียง ที่ตอนนี้เขายังคงหลับอยู่อแต่ว่าแขนสองข้างของเขานั้นกลับโอบกอดร่างนุ่มของเธอจนแทบจะฝังเข้าไปในอกกว้าง แรงสูดลมหายใจเข้าออกทำให้อกแน่นเนื้อของเขาถูไถอยู่กับอกเปลือยของเธอ แก้มใสพยายามขืนตัวออกจากการกกกอดของหมอหนุ่ม เมื่อคิดได้ว่าเวลานี้น่าจะได้เวลาลุกไปเตรียมตัวไปทำงานได้แล้ว โชคดีที่ร่างกายเธอมักรู้สึกตัวตื่นในเวลานี้เสมอทั้งที่เธอเพิ่งจะได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมง ไม่เช่นนั้นวันนี้เธอคงจะไปทำงานสายเป็นแน่ "ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงทุ้มงัวเงียถามขึ้นเบื้องบนศีรษะเล็ก หมอชวิณตื่นขึ้นมาเพราะแรงขยับยุกยิกของคนที่เขากอดอยู่ "หมอปล่อยหนูสิคะ หนูต้องลุกแล้ว เดี๋ยวไปทำงานสาย" แก้มใสพูดขณะที่จับท่อนแขนใหญ่ออกจากร่างกายตัวเอง "ไปไหวเหรอเรา?" หมอหนุ่มเอ่ยถามขณะที่วงแขนนั้นกอดรัดร่างเล็กเข้าไปแนบชิดติดกับอกกว้างมากกว่าเดิมเหมือนกับว่าเขายังไม่อยากปล่อยร่างนุ่มนิ่มนี้ "อื้อ หมอปล่อยได้แล้วค่ะ" "ผ

หลังจากที่แก้มใสแต่งตัวเสร็จ เธอก็เดินออกมาจากห้องนอน สายตาไปสะดุดกับร่างสูงของหมอชวิณซึ่งอยู่มในชุดคลุมสีเทา เขากำลังเดินถือจานแซนวิชมายังโต๊ะอาหารพอดี และอีกมือถือแก้มนมสดอยู่ด้วย "อือ แต่งตัวมิดชิดดีนี่ครับ" หมอหนุ่มพูดพลางอมยิ้มพอใจ มือใหญ่วางจานแซนวิชและแก้วนมไว้บนโต๊ะใหญ่ขณะที่เหลือบมองมายังหญิงสาวที่อยู่ในชุดกางเกงยีนส์ขายาว ส่วนเสื้อนั้นเป็นเสื้อยืดสวมทับด้วยเสื้อแขนด้านนอก ซิปถูกดึงขึ้นไปจนสุดความยาว "เป็นเพราะใครละคะ" แก้มใสพูดโต้ตอบพลางส่งสายตาค้อนไปให้วงใหญ่ จะไม่ให้เธอใส่ชุดแบบนี้ได้อย่างไร ก็เนื้อตัวของเธอมีแต่รอยปานแดงจากฝีมือคนที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า ลำคอเธอมีแต่รอยแดงเป็นจ้ำ ๆ ดีที่ชุดฟอร์มของคาสิโนนั้นเป็นเสื้อเชิ้ตคอปกตั้งที่เธอจะสามารถติดกระดุมจนถึงเม็ดสูงสุดได้ ส่วนขาอ่อนนั้นดีที่เขายังปรานีหน่อย ทำรอยไว้แค่ต้นขาอ่อน ดูจากประมาณความยาวของกระโปรงชุดทำงานที่ยาวเหนือเข่าขึ้นมาสองนิ้วน่าจะปิดรอยนั้นได้พอดี "หึ ๆ กินนี่สิผมทำไว้ให้ วันนี้ผมหยุดเดี๋ยวผมไปส่ง" หมอชวิณเอ่ยขึ้นขณะที่ริมฝีปากก็ฉีกยิ้มอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินยิ้มเข้าห้องน้ำไปปล่อยให้หญิงสาวมองค้อนตามหลังไป

ขณะที่แก้มใสกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องพักพนักงานเพื่อที่จะเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าเป็นชุดฟอร์ม พลันสายตาไปสะดุดกับร่างสูงของหมอกซึ่งยืนคุยกับการ์ดคุมบ่อนอยู่ที่มุมห้อง สองเท้าน้อยเปลี่ยนทิศเดินไปหาลูกน้องคนสนิทของเจ้าของคาสิโนทันที "พี่หมอกคะ" แก้มใสส่งเสียงเรียกเมื่อเข้าไปใกล้นั่นทำให้หมอกหันมาตามเสียง "ครับ" หมอกขานรับแล้วผละออกมาจากการ์ดร่างสูงที่สนทนากันอยู่เมื่อครู่ "คือ..หนูมีเรื่องจะคุยกับพี่หมอกหน่อยค่ะ" "เรื่องอะไรเหรอครับ?" "หนูทำงานที่ผับไม่ได้แล้วนะคะ พอดีมีปัญหาส่วนตัวนิดหน่อยน่ะค่ะ ต้องขอโทษพี่หมอกด้วยนะคะ ทั้ง ๆ ที่หนูไปขอทำงานแท้ ๆ แต่ทำได้ไม่กี่วันก็มาบอกยกเลิกแบบนี้" แก้มใสเมื่ออธิบายเหตุผลจบเธอก็ยกมือไหว้ขอโทษหมอก รู้สึกเกรงใจเขาอย่างบอกไม่ถูกที่ต้องเปลี่ยนใจไปมาเช่นนี้ "เพราะแฟนใช่ไหมล่ะ?" หมอกพูดขึ้นพลางอมยิ้มอย่างเข้าใจ เหตุการณ์ที่แก้มใสโดนหมอชวิณลากเข้าไปในห้องแต่งตัวพนักงานเมื่อคืนถูกพูดถึงหนาหู ใคร ๆ เขาก็เห็นทั้งนั้นว่าทั้งคู่ทำอย่างกับคนเป็นแฟนหึงหวงกัน "ฟะ..แฟนที่ไหนคะ หนูยังไม่มีแฟนสักหน่อย" แก้มใสรีบยกมือโบกไปมาปฏิเสธคำพูดของหมอก ใบหน้าสวยเริ่มมีสีเ

ณ ห้องพักฟื้น VIP ของโรงพยาบาลแก้มใสขึ้นมาหาน้องชายพร้อมกับหมอชวิณ ทันทีที่เธอเปิดประตูเข้าไป กายก็หันขวับมาพร้อมกับรอยยิ้มเมื่อได้เห็นหน้าพี่สาวคนสวย "พี่แก้มใส!" เสียงเรียกพี่สาวอย่างตื่นเต้น ถึงจะมีน้านวลซึ่งคอยดูแลเป็นอย่างดีอยู่แล้ว แต่เด็กชายก็ยังอยากให้พี่สาวมาหาอยู่ดี "กินข้าวกินยาหรือยัง?" แก้มใสเดินเข้าไปหา วางกระเป๋ายังโต๊ะเล็กหัวเตียง มือเล็กยกขึ้นศีรษะน้อยของน้องชายอย่างเอ็นดู หมอชวิณเดินเลี่ยงไปนั่งยังชุดรับแขก ปล่อยให้สองพี่น้องได้คุยเรื่องสัพเพเหระกัน สายตาคมจ้องมองไปที่สองพี่น้องพลางอมยิ้ม เมื่อเห็นพี่น้องหยอกล้อกันอย่างมีความสุข ดีแล้วที่เขาบังคับให้หญิงสาวยกเลิกงานที่ผับนั่น มันทำให้กายยิ้มได้มากขึ้นที่พี่สาวมีเวลาให้ แก้มใสคุยเล่นกับกายจนเกือบถึงเวลา 21.00 น. พี่นวลพยาบาลพิเศษก็เดินมาตรวจดูกระปุกน้ำเกลือให้กาย และนั่นก็ทำให้แก้มใสรู้ว่าเธอควรจะกลับเพื่อให้น้องชายได้พักผ่อนได้แล้ว "ได้เวลานอนแล้ว พรุ่งนี้เลิกงานแล้วพี่มาหาใหม่นะ" แก้มใสพูดกับกาย ช่วยพยุงร่างเล็กของน้องชายให้นอนยังตำแหน่งสบายแล้วยื่นมือไปดึงชายผ้าห่มมาคลุมให้ "พรุ่งนี้พี่มาได้เหรอฮะ?" กายทำตาโ

วันต่อมา วันนี้แก้มใสได้มาหากายเหมือนเดิม หลังจากที่หมดเวลาเยี่ยมแล้ว เธออาศัยลิฟต์ลงมาด้านล่างเพื่อที่จะกลับคอนโด ขณะที่เธอกำลังเดินอยู่ที่ห้องโถงด้านล่างก็มีเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังมาจากกระเป๋าสะพาย เมื่อหยิบขึ้นมาดูหน้าจอก็พบว่าเป็นหมอชวิณที่เป็นคนโทรมา นิ้วเล็กจัดการปัดหน้าจอเพื่อรับสายจากนั้นก็ยกขึ้นแนบหู"ค่ะหมอ" แก้มใสกรอกเสียงลงไป 'อยู่ไหนครับ?' เสียงทุ้มคุ้นหูของหมอหนุ่มดังมาตามสาย "อยู่หน้าโรงพยาบาลค่ะ กำลังจะกลับคอนโด" แก้มใสตอบกลับไป 'ขึ้นมาหาผมก่อนสิเดี๋ยวค่อยกลับพร้อมกัน' จากนั้นหมอชวิณก็บอกทางแก่แก้มใสเพื่อให้มาห้องทำงานส่วนตัวของเขา ซึ่งไม่ใช่ห้องตรวจที่เขาเคยพาเธอไปคุยในครั้งแรกที่เจอกัน แก้มใสขึ้นมายังห้องที่หมอหนุ่มบอก โดยที่หน้าประตูมีป้ายชื่อของเขาติดไว้ เธอจึงมั่นใจว่าเป็นห้องของเขา มือเล็กยกขึ้นเคาะที่ประตูเพื่อของอนุญาตเจ้าของห้องก๊อก ๆ"เข้ามาเลยครับ" เสียงของหมอชวิณดังออกมาจากด้านใน แก้มใสจึงได้เปิดเข้าไป เมื่อเข้าภายในหญิงสาวก็พบว่าห้องส่วนตัวเขานั้นกว้างใหญ่สมกับเป็นของลูกเจ้าของโรงพยาบาล มีชุดโซฟารับแขกอยู่กลางห้อง มีเครื่องชงกาแฟและตู้เย็นขนาดกลาง