All Chapters of พิศวาสรักเด็กหมอ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 2/4]: Chapter 71 - Chapter 80

ทางด้านของหมอชวิณ หลังจากที่เขาออกเวรจากการตรวจผู้นอกแล้ว เขาก็หิ้วกระเป๋าซึ่งมีกล่องอาหารที่แก้มใสเตรียมมาออกมาจากห้องตรวจ คนร่างสูงซึ่งมีใบหน้าหล่อเหลาเดินถือกระเป๋ากล่องข้าวสีฟ้าอ่อนช่างดูอบอุ่น ชวนให้คนที่พบเห็นเกิดความสงสัยอยากรู้อยากเห็นว่าหมอหนุ่มนั้นมีนัดรับประทานอาหารกับใคร หมอชวิณขึ้นมาถึงยังห้องทำงาน เขาวางกระเป๋าอาหารไว้ที่โต๊ะกระจกเตี้ยกลางห้อง จากนั้นก็จัดการถอดเสื้อกาวน์สีขาวขณะที่กำลังเดินไปยังโต๊ะทำงานใหญ่มุมห้อง เมื่อแขวนเสื้อกาวน์ไว้ที่ไม้แขวนเรียบร้อย ร่างสูงก็ทิ้งตัวนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวนุ่ม มือใหญ่เลื่อนขึ้นบีบนวดต้นคอตัวเองเพื่อให้คลายการปวดเมื่อย สายตาเหลือบไปดูเวลาที่นาฬิกาตั้งโต๊ะแล้วก็ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาที่คนตัวเล็กร่างกายนุ่มนิ่มจะมารับประทานอาหารกลางวันด้วย พลางนึกไปถึงสิ่งที่เขาจะทำเมื่อรับประทานอาหารอิ่มเป็นของหวานล้างปาก "หึหึ" เสียงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดีดังขึ้นขณะที่มือหนากำลังกดเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้าแกรก..แต่แล้วใบหน้าหล่อก็ต้องหุบยิ้มเมื่อผู้มาเยือนที่ไม่ได้นัดหมายถือวิสาสะเข้ามาในห้อง ไม่มีแม้แต่การเคาะประตูขออนุญาตเจ้

"อย่าไปสนใจเลย เรากินข้าวกันเถอะ" หมอชวิณดึงร่างบางให้นั่งลงข้าง ๆ ตนเอง มือหนาเลื่อนไปหยิบกระเป๋ากล่องข้าวและจัดการเอาออกมาด้วยตัวเองโดยไม่ต้องรอให้หญิงสาวบริการ สายตาคมก็คอยแอบเหลือบมองใบหน้าหวานเป็นระยะ ๆ หมอหนุ่มลอบถอนหายใจอย่างไม่สบายใจเมื่อแก้มใสนั้นไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมา เธอเงียบ เงียบมากจนเขารู้สึกกลัวใจหญิงสาว ถ้าเธอโวยวายออกมาเขายังจะโล่งใจกว่านี้ "อันนี้พี่อยากกินอยู่พอดี" หมอชวิณพูดเอาอกเอาใจคนปรุงอาหารที่ตอนนี้เอื้อมมือไปเปิดกล่องข้าวที่อยู่ตรงตัวเอง ตามด้วยกล่องกับข้าวอีกกล่องที่หมอหนุ่มยังไม่ได้เปิด กลิ่นหอมของอาหารฟุ้งออกมายามฝาปิดถูกเปิดออก กลิ่นชวนเรียกน้ำย่อยไม่ได้ช่วยสร้างบรรยากาศในการรับประทานอาหารมื้อนี้เลยแม้แต่นิด "ทานเถอะค่ะ" เสียงเย็นชาที่ออกมาจากปากแก้มใสนั้นช่างเย็นชา เธอไม่แสดงอาการโกรธหรือหึงหวง แต่การที่ทำทีท่าห่างเหินแบบนี้มันช่างน่ากลัวเสียยิ่งกว่า "ไม่ถามอะไรหน่อยเหรอ?" หมอชวิณเอ่ยถามเพื่อเปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ซักถาม แสดงให้เธอรู้ว่าเขายินดีจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้เธอฟังอย่างเต็มใจ "เรื่องของคุณหมอ หนูไม่มีสิทธิ์ที่จะสงสัยหรอกค่ะ" แก้มใสกลับไปเรี

"ทำไมไม่รับสายพี่?" หมอชวิณละปากออกจากยอดไตแล้วเอ่ยถาม ช้อนตาคมขึ้นมองหน้าหวานจากนั้นจึงก้มไปหายอดอกสีชมพูต่อ ลิ้นสากตวัดหยอกล้อก่อนจะอ้าปากครอบดูดดึงอย่างเมามันในอารมณ์"หนูปิดเสียงไว้ อ๊ะ หมออย่าดูดแรง อื้อ!" แก้มใสเสียงสั่น ความสยิวแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านเมื่อได้สัมผัสอันคุ้นชินของเขา ความกระสันเริ่มเข้าครอบงำจนเธอต้องจิกเล็บลงที่ไหล่แข็งเพื่อสะกดกลั้นความอยากของตนเอง"งอนพี่อยู่ใช่ไหม?" หมอชวิณถามขณะที่ปากยังติดชิดกับยอดอก ลมร้อนยามเขาเอื้อยเอ่ยเข้าปะทะกับยอดไตทำเอาหญิงสาวถึงกับขนลุกซู่ เมื่อถามคำถามสิ้นประโยคหมอหนุ่มก็ฉกวูบไปที่ตำแหน่งเดิม"มะ..ไม่ได้งอน หยุด..หยุดก่อนได้ไหม?" แก้มใสพูดเสียงสั่นพร่า สองมือเล็กรีบเข้าประคองหน้าหล่อยกขึ้นให้ริมฝีปากบางเคลื่อนออกห่างจากยอดอกอิ่ม"ไม่งอนแล้วทำไมไม่เรียกพี่ กลับไปเรียกเหมือนเดิมทำไม?" หมอหนุ่มยอมหยุดที่จะชิมรสหวานจากยอดอก ใบหน้าหล่อเงยขึ้นมาสบสายตากับหญิงสาวขณะที่เอ่ยถามเธอ แต่ว่ามือหนานั้นไม่ได้หยุดตามปาก ยังคงสร้างความเสียวสยิวโดยการสะกิดยอดไตเล่นสลับบีบเคล้นจนเนื้อนิ่มยู่ไปตามแรงมือ"หนูไม่ได้งอนจริง ๆ " แก้มใสพูดปดไป ก็มีบ้างท

"พี่วิณ หนู..หนูไม่ไหวแล้ว จะถึง อื้อ!" แก้มใสกัดปากล่างแน่นเมื่อถูกความกระสันเล่นงานจนถึงขีดสุด ยากที่ร่างกายจะแบกรับความปวดร้าวในโพรงรักได้อีกต่อไป สายตาพร่ามัวจับจุดใบหน้าหล่อที่โยกย้ายบนตัวไม่ได้ หางตามีน้ำแห่งความสุขสีใสเกาะอยู่ทั้งสองข้าง ลมหายใจขาดเป็นห้วง ๆ เมื่อต้องโดนความรุนแรงเล่นงานเป็นเวลานาน ปุ่มนิ่มภายในช่องทางรักเต้นระริกเร็วขึ้นเรียกร้องขอความเมตตาจากท่อนเนื้อร้อน เธอใกล้ถึงสวรรค์อยู่รอมร่อ "พร้อมกันที่รัก เสียวฉิบ!" หมอชวิณกัดฟันพูดรอดไรฟันสะกดความปวดหนึบของแก่นกายเอาไว้ เงยหน้าสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่จากนั้นเร่งตะบี้ตะบันอัดแก่นกายยักษ์เข้าร่องเนื้อแดงถี่ยิบรีบส่งให้ทั้งตัวเองและคนตัวนุ่มด้านล่างให้ไปถึงจุดฝั่งฝัน เสียงหวานที่ร้องครวญครางปนกัยเสียงเนื้อเปียกกระทบกันดังไปทั่วห้องนอนใหญ่ "อ๊ะ อ๊ะ อ๊าย!" เสียงกรีดร้องมาพร้อมกับการผวาเข้ากอดแผ่นหลังคนตัวโต บดเบียดอกนุ่มเข้ากับแผงอกแกร่งในตอนที่ร่างกายปล่อยน้ำรักสีใสออกมา "อ๊าส!" หมอหนุ่มครางต่ำไปติด ๆ ขณะที่ฉีดน้ำรักขาวข้นเข้าไปในช่องทางรักนุ่ม ร่างใหญ่ปล่อยตัวลงไปทาบทับร่างนุ่มที่ตอนนี้ได้ปล่อยมือจากแผ่นหลังกว้าง

"อ๊ะ! อ๊ะ! เสียว หนูเสียว อ๊า!" แก้มใสร้องเสียงดัง ฝ่ามือเล็กจากเดิมที่วางแนบบนที่นอนเริ่มออกแรงดึงทึ้งผ้าปูผืนบางจนยืดขึ้นมาตามความเสียวกระสันที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมาอีกระลอก ร่างบางเกร็งหน้าท้องทุกครั้งที่ความใหญ่โตกระทุ้งเข้ามาในตัว "แล้วจะรักพี่ได้หรือยัง อ่า..ยิ่งกระแทกยิ่งมัน" หมอหนุ่มถามเสียงรอดไรฟันสะกดกลั้นความกระสันเอาไว้ มือใหญ่กอดกระชับเรียวขาแนบกับอกแน่นเนื้อของตัวเอง อีกข้างเลื่อนขึ้นไปกอบกุมอกอวบที่สั่นกระเพื่อม ช่างเป็นภาพที่เชื้อเชิญให้เอื้อมมือไปขยำที่สุด "พี่วิณขี้โกง อ๊ะ อ๊า!" แก้มใสตวัดสายตาหวานฉ่ำขึ้นมาค้อนให้คนตัวโต แล้วเธอก็ต้องร้องออกมาเมื่อปลายนุ่มหัวเห็ดเข้าไปโดนผนังมดลูกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อหมอหนุ่มออกแรงตะบี้ตะบันสับสะโพกเข้าใส่เมื่อได้ยินเสียงเสียงหวานต่อว่า "ว่าไง กรอด!" หมอชวิณเร่งเร้า เขาก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วเมื่อช่องทางรักเริ่มบีบรัดแรงขึ้นเรื่อย ทั้งเขาและเธอนั้นใกล้ถึงฝั่งฝันเต็มที "ระ..รัก หนูก็รักพี่วิณ อื้อ! พี่วิณ หนูสะ..เสียว" แก้มใสตะกุกตะกักรับรักหมอหนุ่ม ไม่เช่นนั้นเขาคงจะทำให้จุดบอบบางของเธอช้ำเป็นแน่แท้ "ก็แค่นั้น อา..พร้อมกันนะ" พูดจบร่าง