ล่ามเมีย のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

ขาแกร่งเดินออกจากห้องที่ประชุมกับคานโลเมื่อตอนค่ำ ภาพที่เห็นจนทำให้ต้องขมวดคิ้วคือร่างเล็กที่นอนอยู่บนโซฟา เขาหยุดเดิน พลางหันไปพยักพเยิดหน้าให้ลูกน้องคนสนิทกลับไปพักผ่อน ทันทีที่เหลือเพียงเขากับความเงียบสงัด ลมหายใจก็ถูกพ่นออกมาดังพรืด รู้สึกเหมือนความเป็นส่วนตัวที่ได้มาราวกับโชคช่วยนี้ ทำให้ความรู้สึกภายในใจเขาโผล่ออกมา เหมันต์เดินเชื่องช้าไปหาผู้หญิงคนนั้น คนที่เขาคิดจะปล่อยมือ ก่อนจะคลี่ยิ้มมุมปาก สายตาคมกริบที่มักจะเย็นชาตลอดเวลาบัดนี้กลับหวั่นไหวควบคุมไม่ได้ ภาพตรงหน้าของนางแบบสาวสวยชื่อดังที่นอนตะแคงอยู่ กับทรวดทรงส่วนเว้าส่วนโค้งที่ประจักษ์อยู่ตรงหน้า ในคราบชุดนอนผ้าลื่นสายเดี่ยวมุก เธอช่างเลือกสวมใส่ชุดที่ยั่วยวนเสียจริง เนื้อผ้าลื่นไหลไปตามสรีระ และเห็นแผ่นหลังขาวเนียนละเอียดและช่วงเอวที่คอดกิ่ว ก่อนจะลาดคลุมไปยังสะโพกผาย ที่แย่ไปกว่านั้นคือผิวขาวเนียนของเธอที่ถูกขับจากแสงไฟสีส้มกำลังปลุกอารมณ์กำหนัดของเขาออกมา มาเฟียหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอดังอึก ก่อนหน้านี้สำหรับเขาเธอไม่ได้มีอิทธิพล จึงไม่ได้สนใ

“จดจำคืนนี้ของเราให้ดีนะ” ลลิสายังคงงุนงงกับประโยคนี้อยู่เลย เขาโน้มลงมาจูบทาบทับผิวเนียนละเอียด หลังสายเดี่ยวบนไหล่ถูกปลดจนเห็นไหปลาร้า หญิงสาวรับรู้ได้ถึงสัมผัสที่แตกต่างจากครั้งก่อน ไม่คิดจะปรามเพราะสมองขาวโพลนไร้ซึ่งการตึงเครียด เขาจูบเธอเหมือนต้องการฝังความทรงจำ เพื่อให้แน่ใจว่าหลังจากที่เธอหายไปจากชีวิตจะยังจดจำเหตุการณ์ในคืนนี้ได้ และกลิ่นของเขายังติดตัวเธอไปในทุกๆที่ “หรือว่าผมจะเปลี่ยนใจดี..” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู มาพร้อมกับสัมผัสที่หยาบโลน มือสากบีบคั้นตรงเอวคอดกิ่ว ก่อนจะฝังใบหน้าลงกับซอกคอระหง เขาสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากร่างกายเธอ ซุกไซ้ไปตามแนวชีพจร “พูดแล้วอย่าคืนคำสิคะ” พลันชะงักและผงกศีรษะขึ้นมาเพราะประโยคนี้ “ดูคุณจะดีใจมากเลยนะ ที่รู้ว่าผมจะปล่อยคุณไป” ลลิสาเผลอกลืนก้อนเจ็บ ลงไปในลำคอแห้งผาก จังหวะหลับตาพริ้ม ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นมาใหม่ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “จะได้รับอิสรภาพนี่คะ ใครบ้างไม่ดีใจ” แต่ถึงจะพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

เช้าของวันต่อมา ท่ามกลางความเงียบเชียบภายในห้องหรู ร่างบางขยับตัวตื่นเพราะสิ่งนี้ ความสงบที่มีมากจนเกินไป ไม่ใช่แค่แสงเล็ดลอดผ่านช่องหน้าต่างระเบียง ที่บ่งบอกให้รู้ว่าเข้าสู่ช่วงสายแล้ว เขาหายไปไหน นี่คือคำถามแรก หลังหันไปมองข้างกายแล้วไม่เห็นอีกคน เหลือเพียงที่นอนเปล่ายับยู่ยี่ ผ่านการใช้งานมาหมาดๆ ลลิสาค่อยๆลุกขึ้น ดึงตัวเองขึ้นมานั่ง พร้อมกันกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวเนื่องจากเจ็บปวดไปทั้งตัว เพราะเมื่อคืนหนักเกินไป เขาไม่ได้ทำแค่ครั้งเดียว แกร็ก! ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย เสียงเปิดประตูเข้ามาทำให้หลุดจากภวังค์ ที่แท้เขาไม่ได้ไปไหนไกล แต่อยู่ในห้องน้ำ เธอหันไปมองอัตโนมัติและนั่นทำให้ต้องชะงักจังหวะสบตากัน สามวินาทีเห็นจะได้ที่ไม่มีใครละสายตา ก่อนเหมันต์จะเป็นฝ่ายกระแอมกระไอและหันไปทางอื่นแทน หายเข้าไปในห้องแต่งตัว จากนั้นเดินกลับออกมาด้วยสภาพที่สวมเสื้อผ้ามิดชิดเรียบร้อย การเริ่มต้นใหม่ของวันนี้ดูท่าทางจะต้องฝืนทนน่าดู เพราะร่างสูงแปลกไป และเธอเองก็ไม่มีอะไรจะคุย เหตุเพราะที่ผ่านมามันเป็นอย่างนั้นมาตั้งแต่ต้น มีเรื่องไหน

เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินดังกระหึ่ม ลลิสานั่งพิงเบาะริมหน้าต่าง ใช้สายตาคู่สวยทอดมองออกไปนอกกระจก มองเมืองเบื้องล่างที่ค่อยๆเล็กลงก่อนจะเหลือเพียงกลุ่มเมฆ มือบางข้างที่ถือซองเอกสารสั่นเทา จังหวะหยิบขึ้นมาเปิด ท่ามกลางความปกติ แต่ไม่ปกติเฉพาะเธอ เสียงกระดาษที่ถูกดึงออกมาจากซองจึงค่อนข้างดัง หญิงสาวคลี่แผ่นกระดาษที่มีหัวข้อคำว่า ‘หนังสือสัญญาหย่า’ จากนั้นสายตาก็ไล่อ่านไปทุกๆบรรทัด จนหยุดอยู่ที่ลายเซ็นของฝั่งชาย ก่อนทอดมองมันด้วยสายตานิ่ง “ในที่สุด...” ลลิสายัดสัญญากลับเข้าซองไป ก่อนหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าปอดสุดลึก หันมองออกไปนอกกระจกใหม่ คราวนี้ไม่ได้เห็นหมอกที่เกาะกันเป็นกลุ่ม แต่เห็นแสงแดดที่โผล่พ้นขอบฟ้า คล้ายเป็นการเริ่มต้นใหม่อีกครั้งแทน เสียงกัปตันประกาศเตรียมลดระดับเพดานดังแทรกผ่านความเงียบในห้องโดยสารชั้นเฟิร์สคลาส ปลุกให้ลลิสาที่งีบหลับไปสะดุ้งตื่น ค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมารับแสง และปิดลงไปใหม่เมื่อสู้แสงไม่ค่อยจะได้ ทำสลับอยู่เช่นนั้นถึงสองครั้ง จนเห็นภาพตรงหน้าชัดเจน เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นหมู่เมฆขาวค่อยๆจา

บรรยากาศภายในบ้านหรูของเพื่อนสนิท หญิงสาวรู้ดีว่านี่เป็นการต้อนรับการกลับมาอีกครั้ง อาหารเต็มโต๊ะ รอยยิ้มเต็มหน้า และความครึกครื้นผิดวิสัยคนทานข้าวด้วยกัน แต่มันเป็นความร่าเริงต้องการดึงสติเธอ ให้พึงมาสติเสมอว่าเธออยู่ที่ไหน ทั้งที่อาคีรา เหนือเมฆ พะแพง และวันหนึ่ง พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำเธอไปเจออะไรมาบ้าง มันอาจร้ายกว่าที่คิด หรือที่คิดอยู่มากเกินกว่าที่เจอก็ได้ ทว่าหญิงสาวกลับไม่สามารถฝืน เธอไม่ได้รู้สึกร่าเริง แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกเศร้าโศกอะไรมากมาย แถมรู้สึกดีใจมากๆด้วยซ้ำที่พวกเขาทำให้ถึงขนาดนี้ ทั้งตอนที่เธอก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น ก่อนจะมาที่ห้องอาหาร มีทั้งเสียงพลุดึงกระดาษ เสียงหัวเราะชอบใจของทุกคน รวมถึงการพุ่งเข้ามากอดของสาวๆ ที่ทำให้หัวใจของเธอพองโต ความพิเศษนี้เธอจะไม่มีวันลืม ทว่า เพียงแค่ก้มลงมองอาหารบนโต๊ะที่เรียงรายกันอยู่นั้น หนึ่งในนั้นมีฉู่ฉี่ปลากะพงด้วย จึงเกิดปรากฎการณ์ทำให้นึกถึงใบหน้าของใครบางคน “ลองกินนี่ดูสิคะ พี่เหนือบอกว่าของโปรดพี่ หนึ่งทำเองเลยนะ ตั้งใจทำสุดฝีมือ ตอนทำใส่ใจลงไปด้วย” แววตาที