ホーム / มาเฟีย / ล่ามเมีย / チャプター 71 - チャプター 80

ล่ามเมีย のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

101 チャプター

บทที่ 70 ใจหาย

ขาแกร่งเดินออกจากห้องที่ประชุมกับคานโลเมื่อตอนค่ำ ภาพที่เห็นจนทำให้ต้องขมวดคิ้วคือร่างเล็กที่นอนอยู่บนโซฟา เขาหยุดเดิน พลางหันไปพยักพเยิดหน้าให้ลูกน้องคนสนิทกลับไปพักผ่อน ทันทีที่เหลือเพียงเขากับความเงียบสงัด ลมหายใจก็ถูกพ่นออกมาดังพรืด รู้สึกเหมือนความเป็นส่วนตัวที่ได้มาราวกับโชคช่วยนี้ ทำให้ความรู้สึกภายในใจเขาโผล่ออกมา เหมันต์เดินเชื่องช้าไปหาผู้หญิงคนนั้น คนที่เขาคิดจะปล่อยมือ ก่อนจะคลี่ยิ้มมุมปาก สายตาคมกริบที่มักจะเย็นชาตลอดเวลาบัดนี้กลับหวั่นไหวควบคุมไม่ได้ ภาพตรงหน้าของนางแบบสาวสวยชื่อดังที่นอนตะแคงอยู่ กับทรวดทรงส่วนเว้าส่วนโค้งที่ประจักษ์อยู่ตรงหน้า ในคราบชุดนอนผ้าลื่นสายเดี่ยวมุก เธอช่างเลือกสวมใส่ชุดที่ยั่วยวนเสียจริง เนื้อผ้าลื่นไหลไปตามสรีระ และเห็นแผ่นหลังขาวเนียนละเอียดและช่วงเอวที่คอดกิ่ว ก่อนจะลาดคลุมไปยังสะโพกผาย ที่แย่ไปกว่านั้นคือผิวขาวเนียนของเธอที่ถูกขับจากแสงไฟสีส้มกำลังปลุกอารมณ์กำหนัดของเขาออกมา มาเฟียหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอดังอึก ก่อนหน้านี้สำหรับเขาเธอไม่ได้มีอิทธิพล จึงไม่ได้สนใ
続きを読む

บทที่ 71 จดจำคืนนี้ให้ดีนะ

ผ่านไปเกือบชั่วโมง ร่างสูงก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เขาปรายตามองไปยังโซฟาก่อนเป็นอันดับแรก เมื่อไม่เห็นเธอนอนอยู่แล้วถึงจะยกยิ้ม และเร่งจัดการตัวเองให้เสร็จ ก่อนจะเดินตามเข้าไปในห้องนอน ในสภาพชุดคลุม “สา” เสียงเรียกชื่อประหนึ่งคู่สามีภรรยาทั่วไปทำให้เธอใจสั่น ลากสายตาจากเพดานมองไปยังเขา “อาบนาน” “ไม่นึกว่าจะรอจริงๆ” เหมันต์อมยิ้มจังหวะวางกุญแจรถ โทรศัพท์ บุหรี่ แม้กระทั่งกระบอกปืนที่ถูกปลดมาจากเอวสอบไว้บนโต๊ะ ไม่ได้มองหน้าเธอขณะที่เอ่ยแซวจึงไม่เห็นว่าแก้มแดงก่ำขนาดไหน ที่แผ่กระจายเป็นปื้นลามไปถึงหู “ก็คุณบอกให้รอ” “ก็แล้วทำไมต้องเสียงสูง” “ก็..ก็..” หญิงสาวคิดไม่ทัน เลยทำให้คนที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการเอากระสุนออกจากแมกกาซีนหันไปมอง เขายกยิ้มอีกครั้ง แล้วเดินเข้าไปหา “ลลิสา คุณตกหลุมรักผมเหรอ” ใครจะไปรู้ว่าเขาจะกล้าถามตรงๆกันแบบนี้ นี่เขาไม่รอให้เธอได้พักหายใจเลย เพิ่งจะเสียอาการมาจากคำพูดลามกได้ไม่นาน และคำแซวเมื่อกี้นี้ นี่เอาอะไรมาถามกันอีก
続きを読む

บทที่ 72 สัมผัสที่เปลี่ยนไป

“จดจำคืนนี้ของเราให้ดีนะ” ลลิสายังคงงุนงงกับประโยคนี้อยู่เลย เขาโน้มลงมาจูบทาบทับผิวเนียนละเอียด หลังสายเดี่ยวบนไหล่ถูกปลดจนเห็นไหปลาร้า หญิงสาวรับรู้ได้ถึงสัมผัสที่แตกต่างจากครั้งก่อน ไม่คิดจะปรามเพราะสมองขาวโพลนไร้ซึ่งการตึงเครียด เขาจูบเธอเหมือนต้องการฝังความทรงจำ เพื่อให้แน่ใจว่าหลังจากที่เธอหายไปจากชีวิตจะยังจดจำเหตุการณ์ในคืนนี้ได้ และกลิ่นของเขายังติดตัวเธอไปในทุกๆที่ “หรือว่าผมจะเปลี่ยนใจดี..” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู มาพร้อมกับสัมผัสที่หยาบโลน มือสากบีบคั้นตรงเอวคอดกิ่ว ก่อนจะฝังใบหน้าลงกับซอกคอระหง เขาสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากร่างกายเธอ ซุกไซ้ไปตามแนวชีพจร “พูดแล้วอย่าคืนคำสิคะ” พลันชะงักและผงกศีรษะขึ้นมาเพราะประโยคนี้ “ดูคุณจะดีใจมากเลยนะ ที่รู้ว่าผมจะปล่อยคุณไป” ลลิสาเผลอกลืนก้อนเจ็บ ลงไปในลำคอแห้งผาก จังหวะหลับตาพริ้ม ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นมาใหม่ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “จะได้รับอิสรภาพนี่คะ ใครบ้างไม่ดีใจ” แต่ถึงจะพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
続きを読む

บทที่ 73 ครั้งสุดท้าย

กลีบแดงแจ๋หลังร่องรักถูกคลี่ออก เกิดยั่วยวนให้ต้องหยุด สัญชาตญาณกระซิบบอกอย่าใจร้อน มาเฟียหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอดังอึก แทนที่จะสอดใส่ด้วยแท่งร้อน กลับสอดใส่ด้วยปลายลิ้นร้ายแทน “อะ อื้อ..คุณ..” รู้สึกเสียดาย หากจะใส่เข้าไปเลยในทันที ไม่ลิ้มรสชาติของเธอซะก่อนเพื่อจดจำรสชาตินี้ไว้ และแน่นอนว่าขณะที่เธอเสร็จไปแล้วรอบหนึ่งด้วยลิ้นของเขา จะต้องมีข้อแรกเปลี่ยนด้วยกันเสมอ แขนเรียวถูกมือหนาดึงให้ลุกขึ้นมา เพียงแค่เห็นเขายืดตัวนั่งด้วยเข่าลลิสาก็พอจะเดารู้ “ทำให้หน่อย” เธอเม้มปากแน่น รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย ค่อยๆทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่า ยื่นมือที่สั่นเทาไปสัมผัส หากแต่คงไม่ทันใจเขาถึงได้ดึงมือบางเข้าจับ บังคับชักขึ้นลงเบาๆ อย่างเอาแต่ใจ “ซี๊ด..ปล่อยให้ตึงกว่านี้ไม่ดี ผมต้องการปากของคุณ” เธอกลืนน้ำลายลงคอดังอึกหลังเห็นเส้นคอขึ้นสันปูดจังหวะเขาแหงนหน้า ก่อนโน้มตัวเข้าไปหาความแข็งแกร่งนั้น ใช้ริมฝีปากบางค่อยๆครอบกลืนส่วนหัวเข้ามาเบาๆ ในขณะดวงตาคู่หวานยังจับจ้องท่าทางของเขาไปด้วย
続きを読む

บทที่ 74 ส่งกลับ

เช้าของวันต่อมา ท่ามกลางความเงียบเชียบภายในห้องหรู ร่างบางขยับตัวตื่นเพราะสิ่งนี้ ความสงบที่มีมากจนเกินไป ไม่ใช่แค่แสงเล็ดลอดผ่านช่องหน้าต่างระเบียง ที่บ่งบอกให้รู้ว่าเข้าสู่ช่วงสายแล้ว เขาหายไปไหน นี่คือคำถามแรก หลังหันไปมองข้างกายแล้วไม่เห็นอีกคน เหลือเพียงที่นอนเปล่ายับยู่ยี่ ผ่านการใช้งานมาหมาดๆ ลลิสาค่อยๆลุกขึ้น ดึงตัวเองขึ้นมานั่ง พร้อมกันกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวเนื่องจากเจ็บปวดไปทั้งตัว เพราะเมื่อคืนหนักเกินไป เขาไม่ได้ทำแค่ครั้งเดียว แกร็ก! ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย เสียงเปิดประตูเข้ามาทำให้หลุดจากภวังค์ ที่แท้เขาไม่ได้ไปไหนไกล แต่อยู่ในห้องน้ำ เธอหันไปมองอัตโนมัติและนั่นทำให้ต้องชะงักจังหวะสบตากัน สามวินาทีเห็นจะได้ที่ไม่มีใครละสายตา ก่อนเหมันต์จะเป็นฝ่ายกระแอมกระไอและหันไปทางอื่นแทน หายเข้าไปในห้องแต่งตัว จากนั้นเดินกลับออกมาด้วยสภาพที่สวมเสื้อผ้ามิดชิดเรียบร้อย การเริ่มต้นใหม่ของวันนี้ดูท่าทางจะต้องฝืนทนน่าดู เพราะร่างสูงแปลกไป และเธอเองก็ไม่มีอะไรจะคุย เหตุเพราะที่ผ่านมามันเป็นอย่างนั้นมาตั้งแต่ต้น มีเรื่องไหน
続きを読む

บทที่ 75 กลับสู่โลกของตัวเอง

หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จและเดินลงมาขึ้นรถกับเขา ความเงียบก็เข้าปกคลุมเธอทันที จนกระทั่งถึงที่หมาย สนามบิน? ลลิสาหันมองหน้าคนนั่งข้างโดยปริยาย ความสับสนและมึนงงอยู่ภายใต้ม่านตานั้น ทว่าไม่รู้จะเริ่มตั้งคำถามแบบไหนก่อน จนคานโลเป็นฝ่ายเดินมา และยืนอยู่ฝั่งประตูของเธอ พร้อมกับเอกสารซองน้ำตาลในมือ “ยังไงคะ?” อินเวร์โนเงียบไปอึดใจ ก่อนเอ่ยขึ้นมาทั้งที่ไม่คิดหันไปมองหน้า “หนังสือสัญญาหย่า พอถึงไทยแล้วเอาไปยื่นที่เขต เดี๋ยวผมจะไปจัดการส่วนของผมที่สถานทูตเอง” เพียงแค่นั้นใบหน้าของเธอก็ชาวาบ เธอไม่คิดว่ามันจะเร็วสายฟ้าแลบขนาดนี้ หญิงสาวชะงักค้างเม้มปากแน่นลากสายตาไปมองซองนั้นก่อนจะช้อนขึ้นมามองใบหน้าคานโล ที่ถือวิสาสะเป็นประตูรถตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ “แล้วมาที่นี่เพราะ..” “ส่งคุณกลับบ้านไง ผมเตรียมทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว คุณแค่ขึ้นเครื่องและลงที่สนามบินปลายทาง” มือบางสั่นเทาเล็กน้อยยื่นตรงไปรับซองสีน้ำตาลนั้นมาถือไว้ หลังจากมันถูกยื่นมาด้วยมือคานโล พลางกลืนน้ำลายลงคอ ไม่เคยรู้มาก่
続きを読む

บทที่ 76 ความฝัน

เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินดังกระหึ่ม ลลิสานั่งพิงเบาะริมหน้าต่าง ใช้สายตาคู่สวยทอดมองออกไปนอกกระจก มองเมืองเบื้องล่างที่ค่อยๆเล็กลงก่อนจะเหลือเพียงกลุ่มเมฆ มือบางข้างที่ถือซองเอกสารสั่นเทา จังหวะหยิบขึ้นมาเปิด ท่ามกลางความปกติ แต่ไม่ปกติเฉพาะเธอ เสียงกระดาษที่ถูกดึงออกมาจากซองจึงค่อนข้างดัง หญิงสาวคลี่แผ่นกระดาษที่มีหัวข้อคำว่า ‘หนังสือสัญญาหย่า’ จากนั้นสายตาก็ไล่อ่านไปทุกๆบรรทัด จนหยุดอยู่ที่ลายเซ็นของฝั่งชาย ก่อนทอดมองมันด้วยสายตานิ่ง “ในที่สุด...” ลลิสายัดสัญญากลับเข้าซองไป ก่อนหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าปอดสุดลึก หันมองออกไปนอกกระจกใหม่ คราวนี้ไม่ได้เห็นหมอกที่เกาะกันเป็นกลุ่ม แต่เห็นแสงแดดที่โผล่พ้นขอบฟ้า คล้ายเป็นการเริ่มต้นใหม่อีกครั้งแทน เสียงกัปตันประกาศเตรียมลดระดับเพดานดังแทรกผ่านความเงียบในห้องโดยสารชั้นเฟิร์สคลาส ปลุกให้ลลิสาที่งีบหลับไปสะดุ้งตื่น ค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมารับแสง และปิดลงไปใหม่เมื่อสู้แสงไม่ค่อยจะได้ ทำสลับอยู่เช่นนั้นถึงสองครั้ง จนเห็นภาพตรงหน้าชัดเจน เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นหมู่เมฆขาวค่อยๆจา
続きを読む

บทที่ 77 ความจริง

“อะไรนะ?” “หืม? อย่าบอกนะว่าเรื่องนี้สาไม่รู้” เหนือเมฆเป็นฝ่ายถาม ก่อนที่คนทั้งคู่จะหันมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย แล้วเงียบไปอึดใจหนึ่ง อาคีราเป็นคนอาสาอธิบาย เนื่องจากเหนือเฆมต้องใช้สมาธิในการขับรถ “ตอนที่สาหายไป เราเจอ GPS จากโทรศัพท์ของสา กำลังออกนอกประเทศ ก็เลยตามสืบดู พบว่าคนที่ถือโทรศัพท์ไม่ใช่สาแต่เป็นจิ๋ว เดาว่าน่าจะทำเรื่องไม่ดีเอาไว้ ถึงได้หนีออกนอกประเทศแบบนั้น คีเลยผสานงานกับเพื่อน พอได้ตัวมาก็เลยเค้นถามดู สรุปได้ว่ามันเชิดเงินสาหนีมา” “มันสารภาพเองเลย” เหนือเมฆเสริม เหลือบตามองผ่านกระจกสังเกตสีหน้าของเพื่อนสาวไปด้วย “แต่พอถามเรื่องสากลับบอกได้แค่ว่าสาไปรับงานที่ไหน แต่บอกไม่ได้ไปรับงานกับใคร” ประโยคทิ้งท้ายทำลลิสาหัวใจเต้นแรง “เราพยายามสืบหาและสาวถึงคนที่จ้างงาน แม้แต่กระจ่ายเงินก็ยังสืบไม่ได้ ไม่พบข้อมูลอะไรเลย เหมือนไม่มีตัวตน” มาช้อนขึ้นอีกครั้งก็ตอนเพื่อนทั้งคู่พากันเงียบ “แล้วไงต่อ..” “ก็เลยไปปรึกษาเรื่องนี้กับพ่อสา แต่ปรากฏว่า..” “เขา
続きを読む

บทที่ 78 คิดถึง

บรรยากาศภายในบ้านหรูของเพื่อนสนิท หญิงสาวรู้ดีว่านี่เป็นการต้อนรับการกลับมาอีกครั้ง อาหารเต็มโต๊ะ รอยยิ้มเต็มหน้า และความครึกครื้นผิดวิสัยคนทานข้าวด้วยกัน แต่มันเป็นความร่าเริงต้องการดึงสติเธอ ให้พึงมาสติเสมอว่าเธออยู่ที่ไหน ทั้งที่อาคีรา เหนือเมฆ พะแพง และวันหนึ่ง พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำเธอไปเจออะไรมาบ้าง มันอาจร้ายกว่าที่คิด หรือที่คิดอยู่มากเกินกว่าที่เจอก็ได้ ทว่าหญิงสาวกลับไม่สามารถฝืน เธอไม่ได้รู้สึกร่าเริง แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกเศร้าโศกอะไรมากมาย แถมรู้สึกดีใจมากๆด้วยซ้ำที่พวกเขาทำให้ถึงขนาดนี้ ทั้งตอนที่เธอก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น ก่อนจะมาที่ห้องอาหาร มีทั้งเสียงพลุดึงกระดาษ เสียงหัวเราะชอบใจของทุกคน รวมถึงการพุ่งเข้ามากอดของสาวๆ ที่ทำให้หัวใจของเธอพองโต ความพิเศษนี้เธอจะไม่มีวันลืม ทว่า เพียงแค่ก้มลงมองอาหารบนโต๊ะที่เรียงรายกันอยู่นั้น หนึ่งในนั้นมีฉู่ฉี่ปลากะพงด้วย จึงเกิดปรากฎการณ์ทำให้นึกถึงใบหน้าของใครบางคน “ลองกินนี่ดูสิคะ พี่เหนือบอกว่าของโปรดพี่ หนึ่งทำเองเลยนะ ตั้งใจทำสุดฝีมือ ตอนทำใส่ใจลงไปด้วย” แววตาที
続きを読む

บทที่ 79 ว่าที่ศพสุดท้าย

สนามบินส่วนบุคคล (Private Jet Terminal) เวลา 02:00 น. แสงไฟรันเวย์วับๆแวมๆ ตัดกับความมืดมิดของท้องฟ้า เครื่องบินเจ็ทสีดำสนิทร่อนลงจอดอย่างเงียบเชียบ ประตูเครื่องถูกเปิดออกพร้อมกับไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ เขาก้าวลงมาจากประตูนั้นด้วยสูทเข้มไร้รอยยับ พร้อมใบหน้าเรียบเฉยราวกับรูปปั้นสลักหิน ในขณะสายตาคมกริบกวาดมองไปทั่งเพื่อตรวจตรา “ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วครับนาย มันพักอยู่ที่กาสิโนเถื่อนย่านชานเมือง และดูเหมือนว่ามันจะรู้ตัวแล้ว นายจะลุยคืนนี้เลยไหมครับ” “ไว้ก่อน กูจะทดเวลาให้มันได้ใช้ชีวิตอีกสักสองสามวัน” “ครับนาย” ใช้เวลาไม่นานรถหรูก็แล่นมาถึงเพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางเมืองที่มองเห็นวิวโค้งน้ำเจ้าพระยา เขาก้าวไปที่กระจกบานใหญ่ ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นตรงระเบียง มองตรงไปยังวิวทิวทัศน์ ในใจเกิดไปนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา ลลิสา หวังว่าเธอจะดูแลตัวเอง แม้เขาจะคิดเช่นนั้น แต่ทันทีที่รู้ว่าเธอตกอยู่ในอันตราย เขานี่แหละจะเป็นคนแรกที่ไปช่วยเธอ ไม่อย่างนั้นคงไม่แอบติด GPS เอาไว้แบบนั้น
続きを読む
前へ
1
...
67891011
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status